Nieuw Amsterdam

  • 'Wie van nostalgie en humor houdt, kan met dit boek zijn hart ophalen.' Louis van Gaal
    Maarten Spanjer vertelt over de tijd waarin jongens nog op straat voetbalden en droomden van een voetbalcarrière en een Ajax-vrouw. Waarin voetbalhelden aanspreekbaar waren en geen koptelefoon ophadden.
    Op zijn bekende droogkomische wijze beschrijft Spanjer de voetbalavonturen uit zijn jeugd, maar ook onvergetelijke ontmoetingen met grootheden als Michels, Pelé en Maradona. Zijn bezoek aan een gevangenis om met Willem van Hanegem en Simon Tahamata tegen moordenaars en treinkapers te voetballen is even spannend als humoristisch. Deze oude en nieuwe verhalen hebben één ding gemeen: het plezier in het voetbal spat ervanaf.

  • Het avontuur van het alledaagse kan veel teweegbrengen. Altijd zijn er grote en kleine verhalen die om onthulling popelen. Ze zeggen veel over ons, over onze vaak stamelende en licht ontregelende omgangsvormen. Schijnbaar onbeduidende momenten kunnen voor hilariteit zorgen. Soms begint het met een simpele vraag: 'Heeft u nog leuke dingen gedaan deze zomer?'
    Op de lichte toon die we van hem kennen, met een zachte glans van melancholie, belicht Thomas Verbogt het dagelijks leven, dat nooit gewoon is.

  • De liefde, wat weten we er eigenlijk van? Genadeloos en liefdevol. Soms met een subtiele knipoog.
    Dat is de duidelijkste samenvatting van de scènes uit het leven die Ton Rozeman beschrijft. Een moeder die niet weet om te gaan met haar dochter die het
    weekend thuis is uit de kliniek. Een man die een jeugdvriendin ontmoet en ontdekt wat dat gezamenlijke verleden voor haar betekende. Een vrouw die date
    met de wekker in de hand.
    De klare taal van Rozeman maakt omtrekkende bewegingen die maar één ding duidelijk maken: de liefde, wat weten we er eigenlijk van?

    Ton Rozeman (1968) is schrijver en pleitbezorger van het korte verhaal. Hij
    is hoofdredacteur van de website KorteVerhalen-Schrijven.nl. Zijn verhalendebuut
    Intiemer dan seks (2002) won het Charlotte Khler Stipendium en stond
    op de shortlist van de Academica Debutantenprijs.
    De bundel Misschien maar beter ook (2004) stond op de longlist van zowel AKO als
    Libris Literatuurprijs en op de shortlist van de BNG Nieuwe Literatuurprijs.

  • Alledaagse verwondering, melancholie en hilariteit

    Thomas Verbogt schrijft behalve romans, toneelstukken en korte verhalen al ruim dertig jaar columns. Twee decennia lang verschenen die in De Gelderlander, de krant van zijn geboortestreek. De columns staan dicht bij zijn andere werk, het zijn korte verhalen over het avontuur van het alledaagse, verslagen van verwondering, momenten van melancholie of hilariteit maar altijd buitengewone observaties. Hij schreef al vaker dat je de deur maar uit hoeft te gaan om in een verhaal terecht te komen. Het is alsof die verhalen erop wachten om aangeraakt en verteld te worden. Thomas Verbogt geeft ze in weinig woorden alle ruimte en laat ze zacht zingen.

    Op veler verzoek: de beste columns van Thomas Verbogt in één bundel

  • Je moet wat

    San Bos

    Licht van toon, met een vleugje ironie. De verhalen van
    San Bos bieden in enkele paginas een inkijkje in een
    heel mensenleven. En hoewel je meestal blij bent dat
    dat leven het jouwe niet is, is San Bos in staat om de
    lezer onmiddellijk aan haar personages te binden. Aan
    de vrouw die dichter bij de donornier van haar man
    komt dan de bedoeling was. Aan de man die zich laat
    marineren door zijn Vlaamse vriendin. En aan de
    schoonmaakster die door de spullen van haar opdrachtgevers
    gaat. San Bos zet haar verhaalfiguren kort in de
    spotlights, maar de lichten reiken veel verder dan de
    laatste zin. Je moet wat is een sterk debuut, van een
    schrijver van wie wij nog veel gaan horen.

  • Een snijdende, dwingende nieuwe stem in de letteren

    Elke keer als ik bid, die paar keer per jaar, eindig ik met: Je begrijpt wel wat ik bedoel.

    Met Thijs de Boer leert de Nederlandse literatuur een nieuwe stem kennen. Een stem die snijdt, maar waar je naar móét luisteren.
    De tien verhalen in Vogels die vlees eten gaan over mensen die de zwaarte van het leven maar nauwelijks aankunnen: zoons en vaders, broers, geliefden en gekken. En hoe ze in hun onmacht vaak op nog slechtere plekken terechtkomen dan waar ze begonnen. In werelden die in eerste instantie veilig ver van de onze lijken te liggen maar die uiteindelijk toch meer dan herkenbaar zijn.
    In een bondige, eerlijke en vaak rauwe stijl vertelt De Boer je de waarheid, hij laat je lachen en breekt vervolgens je hart. En uiteindelijk kun je als lezer niets anders doen dan de personages vergeven, omdat ze even zwak en sterk zijn als wij allemaal.

    En daarna moet ik denken aan de lachgeluiden van comedyseries, de lichtflitsen en paddenstoelen van een nucleaire aanval (altijd overdag), kwaadaardige moedervlekken, vogels die vlees eten, de Heimlich-greep, zonsverduistering, onsterfelijkheid en ruimteschepen.
    Persrecensies

    Voor Ronald Giphart in de Volkskrant over Vogels die vlees eten klik hier.

    Er zijn weinig vogels die vlees eten maar er zijn wel heel veel lezers die Vogels die vlees eten moeten lezen. Herman Brusselmans

    De Boer schrijft slimme en uiterst venijnige verhalen. Vogels die vlees eten is een verhalenbundel die zéker lezers verdient.' NRC Handelsblad

    Een veelbelovend debuut. [] De Boer kent zijn personages heel goed, weet vaak de beklemming die hen beheerst, over te brengen op de lezer. [] Hij gebruikt taal niet om te imponeren, maar om zijn verhalen scherpte te geven. [] Met de verhalenbundel Vogels die vlees eten heeft Thijs de Boer aangetoond hoe onterecht het is, alleen om romans te schreeuwen. Het Parool

    Zeer interessante debuutbundel [...] Even fraai als aangrijpend [...] Net als bij Tsjechov zijn de personages van De Boer op zoek naar een verhaal en treffen we vertellingen aan die het niet van een plot hoeven te hebben. [...] Een bundel waar je eindeloos uit wil citeren. De Groene Amsterdammer

    Het zijn donkere verhalen die schuren. Thijs de Boer trekt je als een soort Edgar Allen Poe in een verhaal. Maar bovenal is hij heel erg grappig. Zijn verhalen hebben een soort David Lynch-achtige gekte [...] Hij schrijft heel gedreven, met korte zinnen, waardoor je ook heel gedreven gaat lezen. [...] Geweldig boek, heel goed. Als Thijs de Boer niet binnen een jaar een beetje prijs van allure wint, krijgt hij van mijn een hele grote fles champagne. Chris Bajema, NPS Kunststof

    Sommige boeken zijn zo goed dat het gevaarlijk wordt: je loopt onder de tram, vergeet te eten, zet relaties op het spel als je maar verder kunt lezen. [...] De Boer zegt meer in een paar zinnen dan de meeste schrijvers in een hele roman. [...] Feilloos getimed: de manier waarop De Boer naar zijn punchlines toewerkt of eigenlijk, de manier waarop hij alle overbodige informatie weglaat, zodat elke zin als een punchline voelt. [...] Zorgvuldig beredeneerde waanzin. Af en toe doet het denken aan Sartres verhalen. Vrij Nederland

    Een geslaagd kunstwerkje over de normaalheid van buitengewone personen. De Boer weet haarscherp de absurde karaktereigenschappen van elk van zijn personages te vangen. De schrijver gebruikt minieme karakterdetails om aan te tonen dat excentriciteit eigenlijk heel erg normaal is. [...] Het ontroerende aan Vogels die vlees eten zijn de onverwachte lichtpuntjes temidden van de chaotische eigenaardigheid. [...] De afzonderlijke verhalen zijn stukjes kunst op zich. cultuurbewust.nl

    Juist de grote verwarring creëert een uitermate beklemmende sfeer. Dat maakt de verhalen bijzonder sterk. Die beklemming zit overigens niet alleen in de geestestoestand van de personages, ook de onderkoelde manier waarop over hen verteld wordt draagt daaraan bij. Door de scherpe wendingen en de schrille contrasten is een ijzige rilling over je rug zo nu en dan niet te onderdrukken. [...] De Boer heeft een heel strakke, onomwonden manier van vertellen. Hij laat zien het korteafstandsgenre heel goed te beheersen. De verhalen roepen een indrukwekkende spanning op tussen waarheid en waanbeeld, tussen onwetendheid en bedrog. recensiesweb.nl

    Een debuut dat zeker getuigt van kundigheid. [...] Schrijnend en meelijwekkend, dat zijn de tien verhalen stuk voor stuk. De Boer toont een groot inlevingsvermogen en presenteert een geheel eigen stijl. [...] De Boer kan dat, en goed ook: dingen beschrijven zonder ze te beschrijven. Nederlands Dagblad

    Intrigerend en goed geschreven. de Volkskrant

    Een van de grote literaire verrassingen van dit voorjaar is Thijs de Boers debuutbundel [...] De intense manier van vertellen maakt dit debuut zo bijzonder. Trouw

    De personages van Thijs de Boer bedenken verhalen om te overleven. Hun fictie is van levensbelang. Lees Thijs de Boer! Ton Rozeman, ShortStory.nu
    Lees hier het uitgebreide interview met Thijs de Boer en ShortStory.nu

    Thijs de Boer heeft het vermogen je bij de hand te nemen, je die wereld vol kleine waanzin in te leiden en je te verzekeren dat er niets aan de hand is. Eenzaamheid heeft een nieuwe chroniqueur gevonden. Walter van den Berg, auteur van De hondenkoning en West


  • Een dronken zwerver die gaat zweven als hij terugdenkt aan zijn tijd als tangodanser, een vriendengroep met een pijnlijk geheim, een man die zich op de begrafenis van zijn vader realiseert wat die ondanks alles voor hem betekend heeft, een fotograaf in de ban van een meisje dat hij ooit fotografeerde, en meer. Alle personages in Verkleurde tijd worstelen met verloren gegane dromen en met hun verleden.
    Jan Wijnen beschrijft zijn personages in Verkleurde tijd met mededogen, maar aarzelt niet om hun zwakte bloot te leggen. Zijn trefzekere stijl, veelgeprezen composities en heldere taalgebruik ontbreken ook in deze bundel niet.

    `Wijnen schrijft subtiel, met ingehouden humor. Klasse. Trouw

    `Grimmig en soms triest, maar ook grappig absurdistisch. Met Deze eenzame wereld bevestigt Jan Wijnen dat het korte verhaal nog altijd springlevend is. De Volkskrant

    `Jan Wijnen laat overtuigend zien dat hij het metier van het korte verhalen vertellen uitstekend beheerst. De Telegraaf

  • Sinterklaas is een fenomeen dat Thomas Verbogt al levenslang
    fascineert. Graag neemt Verbogt hem waar, op
    straat, in huizen, winkels en buurtcentra, en meestal
    doet hij dat met aangename verbazing, want vaak is er
    iets aan de hand met Sinterklaas.
    Veel van die waarnemingen zijn korte verhalen geworden,
    die bij de feestverlichting in onze donkere dagen
    horen. Het zijn verhalen die typerend zijn voor het korte
    werk van Verbogt: hilariteit en melancholie gaan hand in
    hand, verbonden door verwondering.

empty