• Heel lang geloofden we dat Nederland af was. Maar schijn bedriegt. Pieter Omtzigt laat zien dat er in Nederland grote problemen zijn met macht en tegenmacht. De mechanismen van de rechtsstaat functioneren niet goed meer, zoals uit het kinderopvangtoeslagenschandaal is gebleken. Omtzigt pleit vanuit zijn eigen ervaringen in de politiek voor een nieuw sociaal contract.

    Het is nodig om het vertrouwen tussen overheid en burgers te herstellen. Dat is zeker niet eenvoudig. We moeten instituties herbouwen door checks-and-balances te hernieuwen. Het vraagt ook om een andere mentaliteit van de overheid én van de burgers zelf. Er is geen simpele oplossing. Het hele weefsel van de rechtsstaat moet worden onderzocht en gerepareerd. In dit boek doet Omtzigt een aantal voorstellen daartoe.

    Pieter Omtzigt (1974) is sinds 2003 Kamerlid voor het CDA, en zit sinds 2004 in de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa.
    Dit boek is tot stand gekomen met medewerking van Welmoed Vlieger (1976), filosoof en columnist.

  • Mijn meningen zijn feiten van Harm Ede Botje en Mischa Cohen is een onthullend portret van politicus Thierry Baudet. Hij kwam als een komeet omhoog in de Nederlandse politiek: een rechtse stoorzender die de zaak wel eens even zou opschudden. Veel kiezers omarmden zijn verzet tegen de gevestigde orde. Waarom maakte Baudet - zelf als gymnasiast, rechtsfilosoof en romancier lid van de elite - diezelfde elite tot zijn aartsvijand? Waar komt zijn angst voor het vreemde en voor het uitwissen van `onze' westerse cultuur vandaan? Hoe ontwikkelde hij zich van conservatief tot radicaal-rechtse populist? Journalisten Harm Ede Botje en Mischa Cohen spraken met familieleden, leraren, medestudenten, (voormalige) vrienden en vriendinnen - en met ideologische voor- en tegenstanders. Mijn meningen zijn feiten laat zien hoe Baudet, nergens thuis en vaak afgewezen, dan maar zijn eigen zuil bouwde. En hoe hij na pogingen in de muziek, de wetenschap, de journalistiek en de literatuur in de politiek - voorlopig - zijn bestemming vond.

  • Aleksej Navalny is opgesloten in de hoop dat men hem vergeet. Maar, zoals een schorpioen die door
    een slang over de rivier wordt gezet toch niet anders kan dan steken, zo steekt Navalny zijn beulen,
    schrijft Michail Kazachkov in deze bundel. De hele wereld en iedereen in Rusland die niet zijn laatste
    restje geweten verloren heeft, spreekt over Navalny.

    In dit boek schrijven journalisten, vertalers en schrijvers van nu over de moed van Navalny, zijn lot en dat
    van alle politieke gevangenen in Rusland. Maar wie sprak krachtiger en met groter ervaring over monddood
    maken en knechting dan Charms, Solzjenitsyn, Martsjenko, Sjalamov?

    Met bijdragen van Yolanda Bloemen, Daniil Charms, Arnon Grunberg, Sergei Guriev, Mikhail Kazachkov,
    Michel Krielaars, Osip Mandelstam, Anatoli Martsjenko, Egbert Myjer, Aleksej Navalny, Maxim Osipov,
    Karel van het Reve, Hella Rottenberg, Lev Rubinstein, Varlam Sjalamov, Hubert Smeets, Alexander Solzjenitsyn
    en Sana Valiulina.

  • Toenemende welvaart en industrialisatie brachten ons veel goeds, maar niet voor onze leefomgeving. Sinds de jaren zeventig van de vorige eeuw staat `het milieu daarom op de politieke agenda. Toen ging het vooral over de aanpak van lokale milieuverontreiniging. In de jaren tachtig werd duidelijk dat vervuiling niet ophoudt bij de landsgrenzen. Begin eenentwintigste eeuw steeg ook het maatschappelijk besef dat we wereldwijd een alarmerend beslag leggen op grondstoffen en we onze aarde steeds verder opwarmen.
    Hoe kunnen we het tij keren en voortbouwen op de goede dingen die gezamenlijk al wel tot stand zijn gebracht?

  • Een gevaarlijke tijd om de waarheid te vertellen

    Jim Acosta, CNN's perschef voor het Witte Huis, doet in Vijand van het volk verslag van president Trumps strijd tegen de waarheid. Vanaf het moment dat Donald Trump aankondigde een gooi te doen naar de hoogste positie in het Witte Huis heeft hij oorlog gevoerd tegen `fake news' en noemt hij journalisten `de vijand van het volk'.

    In dit boek vertelt Jim Acosta onder meer over Trumps ontkenningen, beschuldigingen en pogingen om de democratie te ondermijnen. Hij bracht honderden uren door met het personeel van het Witte Huis, en schetst levendige portretten van mensen over wie we voor het Trump-tijdperk nog nooit hadden gehoord: van Hope Hicks tot Steve Bannon, van Sean Spicer tot Jared Kushner. Acosta noemt het een gevaarlijke tijd om de waarheid te vertellen in Amerika, maar toch is hij vastbesloten om het échte nieuws over de regering-Trump naar buiten te brengen.

    Over Vijand van het volk

    'Knap boek over de kern van de journalistiek.' - Het belang van Limburg

  • Charles Groenhuijsen schetst in `Amerika na Donald Trump' een verrassend beeld van het Amerika van morgen. Het goede nieuws: Amerikanen willen in meerderheid een land met meer gelijkheid tussen rijk en arm, beter onderwijs, een goede ziektekostenverzekering en een einde aan racisme. Het slechte nieuws: Donald Trump wil daar niks van weten. Maar blijft hij wel president?

    De Republikeinen hebben de afslag naar de eenentwintigste eeuw gemist. Groeiende kiezersgroepen zoals millennials en etnische minderheden stemmen overwegend links. Steeds meer Amerikanen willen een ander beleid rond duurzaamheid, het homohuwelijk en de doodstraf. Deze trends waren al zichtbaar bij de Congresverkiezingen twee jaar geleden. Het verkiezingsjaar 2020 is ongekend spannend. De coronapandemie en de demonstraties tegen racisme leggen bloot wat er mis is met het land. Kunnen de Democraten daar nu van profiteren? Dat blijft de vraag.

  • Woede

    Bob Woodward

    Een ongekende tour de force over Trumps presidentschap door Pulitzerprijswinnaar Bob Woodward.
    In aanloop naar de presidentsverkiezingen van 2020 schetst Woodward een intiem en verontrustend portret van Trump. Op basis van exclusieve interviews met de Amerikaanse president en 25 nooit eerder vertoonde brieven tussen Trump en de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un gaat hij verder waar hij gebleven was in zijn vorige bestseller Angst. Woodward kijkt naar Trumps belangrijkste beslissingen tijdens crisisjaar 2020 en toont aan hoe zijn beleid geworteld is in de instincten, gewoonten en stijl die hij ontwikkelde tijdens zijn eerste drie jaar als president van de Verenigde Staten.
    Woodward put uit honderden uren aan interviews met getuigen uit de eerste hand, evenals aantekeningen, e-mails, dagboeken, agenda’s en vertrouwelijke documenten van ingewijden. Daarnaast geven de exclusieve gesprekken die Woodward voerde met Trump zelf een ongekende kijk in de fascinerende persoonlijkheid van Amerika’s 45e president. Daarmee toont hij het fundament van Trumps presidentschap, zijn onrust, tegenstrijdigheden en risico's. Het is een essentieel boek voor iedereen die op zoek is naar een nauwkeurig beeld van de turbulente jaren onder Trump.
    Beluister nu ook de Zoeken naar Boeken-podcast over Woede.
    'Vernietigend … In tegenstelling tot de meeste Trump-tapes, vertelt Woodward ons daadwerkelijk iets nieuws over de president, in plaats van alleen maar te bevestigen wat we al denken te weten.' – The New York Times
    'Woede is misschien wel Bob Woodwards belangrijkste boek sinds All the President's Men.' – CNN
    'Het boek vertoont een bijzondere gelijkenis met de beroemde interviews tussen David Frost en Richard Nixon, de president die Woodward en Carl Bernstein bijna een halve eeuw geleden met hun berichtgeving over Watergate ten val brachten.' – The Guardian

  • Premier Mark Rutte schreef parlementaire geschiedenis. Hij leidde drie kabinetten, vertegenwoordigde het land in Brussel en trad aan als crisismanager.

    Is Mark Rutte een politiek genie? Hij bleek pragmatisch, wendbaar en resultaatgericht. Zijn contactuele vaardigheid, dossierkennis, debatkwaliteit en taallenigheid kwamen van pas om meerderheden te verwerven en uit te bouwen. Hij past in een tijd waarin regeren ook reageren en improviseren is. Steeds meer Nederlanders schonken hem het vertrouwen.

    In dit boek worden de sterke en zwakke kanten van de premier op een rij gezet. Kreeg het premierschap meer allure?

  • Wat is de overeenkomst tussen een politicus en een acteur? Welke toneel- en acteerwetten zijn handig voor kiezers om de politiek beter te begrijpen of te ontmaskeren?
    Voormalig acteur en politicus Boris van der Ham toont in De koning kun je niet spelen een originele kijk op macht, politiek en democratie. Hij schetst het broeierige heden en verleden van het `theater van de politiek, put uit zijn eigen ervaringen en sprak met acteurs van het Nationale Toneel in Den Haag. Ook komen aan het woord journalisten Frits Wester en Ferry Mingelen, actrice Ellen Vogel (De tweeling) en regisseur Theu Boermans (Anne, Soldaat van Oranje).
    De koning kun je niet spelen is een rijk geïllustreerd pleidooi voor méér en vooral beter theater in de politiek.

    Boris van der Ham (1973, Amsterdam) was tien jaar Tweede Kamerlid en werd twee keer met voorkeurstemmen gekozen. Hij studeerde geschiedenis en voltooide de Toneelacademie Maastricht.

    Over zijn vorige boek De vrije moraal (2012):

    `Een strak betoog. de Volkskrant
    `Uitstekend geschreven. Maarten
    `Van der Ham geeft Den Haag wat ethiek mee. Trouw
    `Rijk aan waardevolle ideeën. Liberales

  • Oikofobie

    Thierry Baudet

    Oikofobie is het tegenovergestelde van xenofobie. Niet de angst voor het vreemde, maar voor het eigene. Een afkeer van geborgenheid; het willen stukmaken van het thuis. Oikofobie is wat de westerse elites drijft. Modernisme in de kunsten, multiculturalisme en het Europese project: ze komen er direct uit voort. Het zijn symptomen van een ziekelijke behoefte aan vervreemding en ontworteling. In Oikofobie identificeert Thierry Baudet deze ziekte van onze tijd. Het is het aangrijpende credo van de nieuwe avant-garde.

    Thierry Baudet (1983) is een van de meest markante stemmen in het hedendaagse publieke debat. Samen met Michiel Visser publiceerde hij de succesvolle essaybundels Conservatieve vooruitgang en Revolutionair verval. Hij was columnist voor nrc Handelsblad en is redactieadviseur van het tv-programma Buitenhof. In 2012 verscheen De aanval op de natiestaat, dat in binnen- en buitenland werd besproken en werd genomineerd voor de Socrates Wisselbeker voor beste filosofieboek van 2012.

    Over De aanval op de natiestaat:

    `Briljant.
    Pascal Bruckner

    `Reality check voor Europa.
    Frits Bolkestein

    `De Nederlandse bhl.
    Le Monde

    `Conservatief wonderkind.
    Vrij Nederland

    `Scherpzinnig en belangrijk boek.
    Theodor Dalrymple

  • De Europese Unie en de open grenzen hebben de nationale staat verzwakt. De soevereiniteit van het parlement wordt steeds verder ondergraven en de nationale identiteit verwatert. In de tweede helft van de twintigste eeuw is in alle West-Europese landen een sluipende aanval gedaan op de natiestaat. In een verrassende kritiek op de naoorlogse elites laat Thierry Baudet zien dat zonder nationale soevereiniteit de democratische rechtsstaat niet kan functioneren. De aanval op de natiestaat neemt de lezer mee vanaf de oorsprong van moderne staten in de zestiende en zeventiende eeuw tot aan de brandende kwesties van nu: immigratie, populisme en de toekomst van de EU. In deze speciale, tiende druk zijn twee nieuwe voorwoorden toegevoegd: een van de Franse essayist Pascal Bruckner en een van de Britse filosoof Roger Scruton.

    Dr. mr. Thierry Baudet (1983) is een van de meest markante stemmen in het hedendaagse debat. Hij publiceerde zes non-fictieboeken over filosofie, politiek en geschiedenis, een boek over klassieke muziek en, in september 2014, een roman. De aanval op de natiestaat werd genomineerd voor de Socrates Wisselbeker voor het beste filosofieboek van 2012. Er werden inmiddels meer dan 10.000 exemplaren van verkocht.

  • Achter de PVV

    Chris Aalberts

    • Eburon
    • 30 Juli 2012

    Er is geen politieke partij in Nederland die de politieke agenda zo zeer bepaalt als de Partij voor de Vrijheid. Bijna elke week is er rumoer over voorstellen en uitspraken van Geert Wilders. Vanaf haar oprichting daagt de PVV de gevestigde politieke orde uit en wint de partij aan invloed. Niet alleen vanwege de gedoogsteun aan het kabinet Rutte 1, maar ook omdat andere partijen worden gedwongen hardere standpunten in te nemen. De PVV is niet meer weg te denken uit het politieke landschap.

    Ruim anderhalf miljoen mensen hebben al eens op de PVV gestemd en een nog groter aantal kiezers heeft dit overwogen. Het gaat niet om een obscure minderheid van de bevolking. Toch is er weinig aandacht voor de ideeën en opinies van deze PVV-sympathisanten. Wie zijn zij en wat houdt hen bezig? Waar maken ze zich zorgen over? Zijn zij het eens met de voorstellen van Wilders? Of hebben zij andere redenen om op de PVV te stemmen?

    In dit boek komen deze burgers aan het woord. PVV-aanhangers blijken geen makke schapen te zijn die kritiekloos achter Geert Wilders aanlopen. Zij komen met eigen visies en ideeën hoe de politiek moet veranderen en hoe de PVV daar een rol in kan spelen. PVV-kiezers staan ver van andere politieke partijen af, maar hebben deze partijen niet definitief de rug toe gekeerd. Wat kunnen andere partijen doen om deze kiezers terug te winnen?

    Chris Aalberts is publicist. Hij doceert politieke communicatie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Eerder verschenen van zijn hand onder andere 'Veel gekwetter, weinig wol: de inzet van sociale media door burgers, politiek en overheid' en 'Aantrekkelijke politiek? Een onderzoek naar jongeren en popularisering van politiek'.

  • Hoe kan het dat in Estland vijftigduizend mensen bereid zijn om vrijwillig zwerfvuil op te ruimen? Hoe is het mogelijk dat een oproep in Trouw de stoot geeft tot de aanschaf van vijftigduizend zonnepanelen, zonder enige vorm van subsidie? Hoe kan het dat een groeiend aantal zzp'ers elkaars risico op arbeidsongeschiktheid opvangt in kleinschalige `broodfondsen'? Hoe komt het dat hulpverleners vaak familie en vrienden over het hoofd zien als het in een gezin helemaal fout loopt? En dat deze naasten als hun dat in een Eigen Kracht-conferentie gevraagd wordt, zich het vuur uit de sloffen lopen?

    Toen Pieter Hilhorst in november 2012 de Amsterdamse wethouder Lodewijk Asscher opvolgde was het boek dat hij samen met Jos van der Lans schreef om antwoord te geven op deze vragen zo goed als af. Het was een krachtig pleidooi om ruimte te creëren voor de doe-democratie, voor de do it ourselves-beweging. Met deze verrassende overstap kreeg het boek een onverwacht vervolg. Hoe kun je als bestuurder vorm geven aan deze nieuwe verhouding tussen burgers en overheid? In het tweede deel wordt die vraag aan de hand van zeven motto's beantwoord.

    Sociaal doe-het-zelven. De idealen en de politieke praktijk is een even inspirerende als leerzame verkenning van twee werkelijkheden - die van de vitaliteit van de samenleving en die van de complexiteit van het openbaar bestuur - en van een poging om deze bij elkaar te brengen.

  • Wat is de stand van Nederland? We hoeven volgens sommigen alleen maar naar de vele initiatieven van mensen onderling te kijken de buurtinitiatieven, de broodfondsen, de duurzame energiecoperaties om te concluderen dat het prima met ons gaat. Burgers wachten niet langer op de overheid en kunnen met elkaar veel voor elkaar boksen: Het gaat goed! Tegelijkertijd bestaat er naast dit positieve verhaal ook een ander verhaal over Nederland. Er is sprake van een wijdverspreid maatschappelijk onbehagen en de meerderheid van de Nederlanders meent dat het met Nederland de verkeerde kant op gaat: Het gaat slecht!

    Twee ogenschijnlijk onverenigbare verhalen, die echter toch meer overeenkomsten hebben dan op het eerste gezicht lijkt. Beide hebben namelijk te maken met dezelfde menselijke behoeftes: de behoefte aan sociale verbondenheid, aan persoonlijke aandacht en menselijke interactie, aan het gevoel ook dat mensen invloed en controle hebben over hun eigen leven. Meer vertrouwen op de eigen kracht van mensen hoort hierbij. Maar wie simpelweg bepleit om `burgers meer zelf te laten doen, op welke manier dan ook, trekt de verkeerde les uit de recente populariteit van initiatieven van mensen onderling. Het gaat om een fundamenteel andere inrichting van onze samenleving waarin de mens weer centraal staat, en niet het systeem.

    `Mensen zijn geen beleidsinstrumenten
    Alexander Pechtold, Algemene Politieke Beschouwingen 2014

  • Bisrat Woldemichael Handiso (1983) is an Ethiopian journalist who worked as an editor for different local newspapers. He was one of the founders of the Ethiopian Journalists Forum (EJF), an independent association made up of largely young journalists who advocate for greater press freedom in his country. In this function he ran trainig workshops and discussions on press freedom, visited journalist in prison and hospital and facilitated medical assistance for them. EJF was accused of being an illegal organisation associated with terrorism. Woldemichael Handiso was persecuted by the Ethiopian secret service and decided to save his life by fleeing to Nairobi, Kenya where he has received refugee status.

    This essay tells the sad story of the Ethiopian media which is faced - after a spell of press freedom and freedom of speech - with prosecutoin, often based on false accusations. The victims are brave journalists and media publishers who were detained or fled Ehtiopia, so that they can continue reporting about the government's violation of human rights. The author's main message is that a government which doesn't respect media freedom, blocks a country's development in the broadest sense of the term.

    A publication of the Eva Tas Foundation.

    The Eva Tas Foundation encourages publication and promotion of texts that are, no matter where and no matter how, subject to censorship.

  • Anglais Kidnapped

    Dina Meza

    Freedom of expression in Honduras has been kidnapped. Those who are afraid of the truth attempt to imprison it in the depths of the earth. Kidnapped seeks to expose the problems for freedom of expression in journalism and literature in Honduras, the forms of censorship that have been introduced to conceal the truth, but also the creativity of Hondurans who refuse to be defeated in the face of this oppressive system.
    Kidnapped describes how the Honduran state, responsible for protecting this right, essential for democracy, has both in the past and present placed obstacles in the paths of those who decide to defy censorship, with harmful and even fatal consequences.

    The Honduran journalist and human rights defender Dina Meza (1963) is active on the field of freedom of writing in different ways. She is currently President of PEN Honduras, part of PEN International, and director of the pasosdeanimalgrande.com digital newspaper which covers freedom of expression issues and the general human rights
    situation in Honduras. Dina Meza received Amnesty International UK's Journalism
    Under Threat Award in 2007 and the PEN International/Oxfam Novib Freedom of Expression award in 2014. Also in 2014, she was one of Reporters without Borders' 100 Information Heroes and a nominee for the Index on Censorship Freedom of Expression Awards.

    A publication of the Eva Tas Foundation.

    The Eva Tas Foundation encourages publication and promotion of texts that are, no matter where and no matter how, subject to censorship.

  • In the eyes of the Chinese authorities books are too often Drugs for the Mind. Sofie Sun (1986) chose this remarkable description as the title of her investigation into censorship and literature in the People's Republic of China. She interviewed representatives of three groups of authors who each have their own view about censorship: writers with no official status living and working in the People's Republic of China, writers in exile, and those who are members of the Chinese Writers Association. By telling the stories about these writers, she sketches a portrayal of censorship and self-censorship in the People's Republic of China.

    Sofie Sun was born in the People's Republic of China and came to the Netherlands in 2007, where she has lived ever since. She holds a BA and an MA in Dutch literature from Leiden University. She has translated a range of Dutch titles into Chinese. She will soon complete and defend her doctoral dissertation `Dutch literature in Chinese translation, 1961-2010'.

    A publication of the Eva Tas Foundation.

    The Eva Tas Foundation encourages publication and promotion of texts that are, no matter where and no matter how, subject to censorship.

  • Anglais Speaking in silence

    Bui Thanh Hieu

    In the holiday paradise Vietnam, social media are allowed only to provide and exchange personal information. Bloggers and cyberdissidents who dare to question the government's legitimacy or domestic policies are ruthlessly suppressed.
    Political blogger Bui Thanh Hieu (1972) nevertheless uses the Internet to criticize politically hot topics, such as Vietnam's territorial claims within China as well as its handling of land disputes with the Catholic Church. In response to this, Hieu was arrested, his computers confiscated. The license for his Internet café in Hanoi was revoked. Hieu persisted however: his blog was being read by up to 15,000 visitors per day. Because of his commitment, he was arrested and detained on numerous occasions. At the invitation of the city of Weimar, Germany, he was finally able to leave the country. There he finished Speaking in Silence. In this short story he laments, with humour and irony, the behaviour of civil servants of the special judicial, administrative and technological strike force, who control online information.

    A publication of the Eva Tas Foundation.

    The Eva Tas Foundation encourages publication and promotion of texts that are, no matter where and no matter how, subject to censorship.

  • De ziekte van Europa is het genadeloze relaas over een eens zo ambitieus Europees project dat aftakelde tot een institutionele modderpoel. Het boek is rijkelijk voorzien van politieke anekdotes en persoonlijke verhalen die de lezer meenemen achter de schermen van de Europese macht.
    Europa waant zichzelf nog steeds het morele centrum van de wereld terwijl we een buitenlandbeleid voeren dat uitblinkt in lafheid, de Middellandse Zee uitgroeit tot een migrantenkerkhof en we er maar niet in slagen de economische crisis te overwinnen. De wereld kijkt ons meewarig aan: `Europa, dat is kleingeestigheid in achtentwintig verschillende schakeringen,' schamperde The New York Times.
    Guy Verhofstadt ziet een oplossing in een grote sprong voorwaarts in de Europese integratie. Die hoeft niet te resulteren in de creatie van een superstaat, maar wel in een efficiënter en democratischer Europa. Hij grijpt terug op de wijze woorden van de `founding fathers': hij diept de vergeten Europese grondwet van 1952 op en geeft haar een opknapbeurt.

    De ziekte van Europa is een scherpe analyse van het (dis)functioneren van de EU en een gepassioneerd betoog voor verandering.

  • The Macedonian authorities use very heavy-handed methods to crush criticism and investigations into political corruption. Free expression is under increasing threat. More than half of Macedonia's citizens are scared to openly express their opinions. Journalists are pushed into self-censorship fearing that telephones and emails are monitored.
    The case known as `Likvidacija', Macedonian for `Annihilation' gives a breathtaking example of power abuse as on May 2013 the investigating journalist Tomislav Kezharovski (1965) is arrested by special forces and sued for an article he wrote in 2008. Despite the absence of any evidence that he violated any law, Kezharovski was sentenced to four and a half years in prison. After spending five months in jail, in cramped and unsanitary conditions, and without access to medical treatment, he was released into house arrest pending the outcome of his appeal. As in January 2015 his sentence was reduced to two years, he was arrested again to serve the remaining five months. Widespread domestic and international protests, by hundreds of journalists and activists led to Kezharovski's release. This essay describes from experience about the lawlessness of the system and the unimaginable prison conditions in present Macedonia.

    A publication of the Eva Tas Foundation.

    The Eva Tas Foundation encourages publication and promotion of texts that are, no matter where and no matter how, subject to censorship.

  • Niet de kiezer is gek

    Tom van der Meer

    • Spectrum
    • 12 Januari 2017

    Gedurfd pamflet over de onzin in de politiek
    Politicoloog en publicist Tom van der Meer dient in Niet de kiezer is gek David van Reybrouck, Thierry Baudet, Maarten van Rossem, Sybrand Buma, Edith Schippers, Bernard Wientjens, Alexander Pechtold en vele anderen van repliek. Hij breekt een lans voor de kiezer die steeds maar weer ten onrechte de schuld krijgt van het gebrek aan vertrouwen in de politiek en van wispelturig stemgedrag.
    Ronduit zorgelijk noemt hij het dat politici en media massaal de vlucht naar voren zoeken in maatregelen die de democratie zouden moeten redden maar feitelijk ondergraven, en bestuurlijk niets oplossen. Kiesdrempels, fusies van partijen, referenda en burgerfora; het zijn contraproductieve medicijnen voor een verkeerd begrepen kwaal.
    Het zijn de politici zelf die zich een spiegel moeten voorhouden. Er is geen crisis van de democratie, er is een crisis van de gevestigde partijen. Zij zitten op een doodlopend spoor, maar blijken niet bij machte bij te sturen.

  • Wat een theater

    Rummens Stefan

    Wat is er aan de hand met onze democratie? Of het nu gaat om de aanslepende
    financieel-economische crisis of het vluchtelingenprobleem, de
    politiek sukkelt van de ene crisis in de andere en vindt geen daadkrachtige
    antwoorden meer. Kiezers verliezen van de weeromstuit hun vertrouwen.
    Ze laten zich steeds meer verleiden door de lokroep van populistische partijen
    of volgen nationalistische politici die zich afkeren van Europa en van de grote
    boze buitenwereld.
    Volgens sommigen ligt de schuld bij de parlementaire vorm van onze democratie.
    Het politieke theater dat partijen en politici opvoeren in de media,
    maakt een efficiënt beleid onmogelijk en leidt tot een groeiende kloof tussen
    burger en politiek. In Wat een theater! verdedigt Stefan Rummens de parlementaire
    politiek tegen deze kritiek. De echte oorzaak van de crisis is de
    machtsgreep van technocratische instellingen op het nationale, het Europese
    en het mondiale niveau. De technocratie maakt onze nationale politici
    vleugellam en de uitoefening van de macht onzichtbaar voor de burger.
    Om de democratie in stand te houden, moeten we de technocratie aan banden
    leggen en de parlementaire politiek ook op het Europese niveau uitbouwen.
    Op een moment dat de Brexit de Europese Unie doet kraken in haar voegen,
    is dat een moeilijke boodschap. En toch. De toekomst van de democratie
    hangt af van ons vermogen om een Europees politiek theater te bouwen
    waarin we als Europese burgers ons lot opnieuw in eigen handen nemen.

  • Bij veel mensen in Europa leeft het gevoel dat hun leiders de controle aan het verliezen zijn en dat het beetje welvaart en veiligheid dat ze bezitten verloren dreigt te gaan. Anderen denken dat hun langgekoesterde wens om politieke veranderingen zal worden gerealiseerd.
    Rob de Wijk verdedigt in dit boek de stelling dat er momenteel sprake is van een revolutionaire golf, die een internationale oorzaak heeft. Volgens De Wijk is het niet juist om de oorzaken van bijvoorbeeld het opkomend populisme, nationalisme en protectionisme te willen verklaren aan de hand van louter binnenlandse factoren. De opkomst van radicale leiders zoals Le Pen, Trump en Tsipras is slechts een oppervlakkige manifestatie van iets wat veel dieper ligt. Dit boek is een zoektocht naar dat 'diepere', dat per definitie een internationale oorsprong heeft. Hoe kunnen we anders verklaren dat gelijktijdig in zoveel landen populisme en nationalisme opkomen en dat overal ter wereld burgers tegen de heersende elite in verzet komen?
    Wie naar de feiten kijken, komt volgens De Wijk al snel tot de conclusie dat veel van wat er om ons heen gebeurt ons niet overvalt, maar verklaarbaar is en voorspelbaar was. Om dezelfde reden is - zonder ingrijpen - onze toekomst ook redelijk voorspelbaar: nationalisme, protectionisme en zelfs extreme ideologieën als fascisme kunnen sturing geven aan een wereld die de gemiddelde burger een steeds dieper gevoel van onthechting oplevert. In dit boek stelt De Wijk vast dat de huidige generatie politici geen oplossingen biedt en dat we een nieuwe manier van politiek bedrijven nodig hebben.

  • Tijd van woede

    Pankaj Mishra

    Pankaj Mishra beschrijft in `Tijd van woede' op een beknopte en briljante manier de geschiedenis van woede als politieke drijfveer. Met verrassende historische parallellen laat hij zien dat deze tijd niet uniek is: ook het begin van de twintigste eeuw was vol van destructiedrift, nationalisme en terrorisme. Dat is geen geruststellende gedachte en `Tijd van woede' is dan ook een alarmerend boek: er zal een mentaliteitsverandering nodig zijn om onze vrijheid, welvaart en stabiliteit te behouden.

empty