• Een film met Sophia

    Herman Koch

    Een film met Sophia is de nieuwe roman van Herman Koch. Een spannende roman over de laatste film van een beroemde filmmaker en zijn fascinatie voor de jonge hoofdpersoon.

    `Weet jij misschien waar Sophia is? Ze is vannacht niet thuisgekomen en ik heb het nummer van haar vriendje niet. Bel me even.' Zo luidt het bericht dat filmregisseur Stanley Forbes op oudejaarsavond krijgt van Karl Hermans, een gevierd schrijver.

    Stanley heeft Karls beeldschone zeventienjarige dochter gecast voor zijn nieuwste film, die na zijn Amerika-avontuur zijn grote comeback in Nederland moet worden. Met graagte werpt hij zich op als vaderfiguur voor Sophia. Maar tijdens de opnames van zijn mozaïekfilm, met naast Sophia een hoofdrol voor steracteur Michael Bender, worden Stanleys motieven steeds onduidelijker. Wat wil hij eigenlijk, met deze film, met dit meisje en met zichzelf?

    Hij weet precies waar Sophia is, maar besluit met antwoorden te wachten.

    Een film met Sophia van Herman Koch is een spannende roman over de vaderlijke liefde voor een jonge actrice, de verdorven filmwereld en de zinloosheid van verre reizen.

    'Wie Koch kent, weet gemanipuleerd te gaan worden, met onweerstaanbare vertellers en superieure ironie. En ook nu weer krijgt hij je in de tang.' - NRC

    `Een spannende roman over de liefde voor een jonge actrice, de verdorven filmwereld en de kunst van het thuisblijven.' - VPRO

    'Een geslaagde roman over de complexe menselijke natuur.' - Margriet

    'Herman Koch slaat verrassend toe in bijtende roman.' - Elsevier (vier sterren)

  • In een gebed dat geen gebed is, een bekentenis die geen bekentenis is, een liefdesbrief, nee, een verlaat antwoord op een liefdesbrief, vertelt Zelda (26) over haar leven als lokeend in dienst van een jeugdbende, als drager van eigen en andermans geheimen. En over de rest van haar leven,dat begon nadat ze haar vader op haar zestiende beloofde niet vroegtijdig te zullen sterven.
    Een verloren opschrijfboekje (toeval? noodlot?) voert haar naar de acteur Jona (tweevoudig winnaar van de Louis d'Or). Met hem en een Zweedse cowboy zonder cowboyhoed reist ze naar Taormina, volgens Jona het betere decor voor het geluk. Onder de Siciliaanse sinaasappelbomen leven Zelda, Jona en de Zweed alsof het bestaan een verhaal is waaraan je je moet overgeven.
    Maar vroeg of laat haalt het verleden je in, blijkt het levendiger dan het heden, blijkt de waarheid sneller dan alle kleine en grote leugens. Of niet? Wat als het verleden je nooit inhaalt? Als je voor altijd moet leven met je verzinsels?
    De dood in Taormina is een roman over rechtvaardigheid en liefde, over vergiffenis en pragmatisme, acteren en oprechtheid, en over de vraag of datgene waarvoor je leeft ook datgene is waarvoor je bereid bent te sterven.

  • Nog niet zo lang geleden zei Kees van Kooten in een interview: `Een biografie is niet meer nodig, ik heb alles zelf verteld. Ik ga de rest van mijn leven veel liever lezen dan schrijven.' Ter gelegenheid van de bloemlezing De tachtigjarige vrede las hij voor het eerst sinds tijden weer zijn eigen verhalen. Ze brachten hem niet alleen terug naar het verloop van zijn lange leven, maar eveneens werd hij de lezer van zijn eigen hilarische fantasie. De verhalen uit Hedonia, Zwemmen met droog haar, de Treitertrends, de Modermismen en de vele andere bundels - ze zijn even sterk en humoristisch als de lenige geest van Kees van Kooten zelf. Het is met die krachtige verbeelding dat hij nu zichzelf portretteert aan de hand van zijn verhalen. En het is het schitterende bewijs dat een biografie inderdaad volstrekt overbodig is. Koot graaft zichzelf autobio.

  • Ik ga leven

    Lale Gül

    'Muziek mag niet, daten is verboden, het hebben van vrienden van het andere geslacht is onwettig, je leuk kleden en opmaken is ongepast, 's avonds buiten zijn is niet geoorloofd, "vieze, immorele" films en series kijken is onaanvaardbaar (en dan bedoel ik geen porno, gewoon een film waarin wordt gezoend), het vieren van verjaardagen of andere heidense feestdagen mag niet, werken met mannen kan niet en ook uitgaan en feesten op festivals is verboden.'


    Opgroeien in een streng islamitisch gezin betekent voor Büsra dingen stiekem doen. Stiekem make-up en sieraden dragen, laat thuiskomen, met jongens afspreken en alcohol serveren in een restaurant. Maar het betekent vooral: voortdurend vragen stellen.


    'Moet ik leven als een kamerplant? Moet ik in een huwelijk treden waar alle seks uit is geramd nog voordat het begonnen is, omdat mijn verwekkers een volstrekt humorloze, bloedeloze en Koranvaste lul voor mij hebben uitgekozen? En dan veranderen in een broedkip zoals alle vrouwen om me heen? En de rest van mijn bestaan op die manier slijten? Is dat waarvoor ik leef? Is God dan blij met mijn tragedie?'


    In een ongekend eerlijk relaas onderzoekt Büsra met veel humor de grenzen van haar geloof en de gemeenschap waar ze in opgroeit. Als er iemand geen blad voor de mond neemt, is het Büsra wel.


    Lale Gül (1997, Kolenkitbuurt, Amsterdam) studeert Nederlands aan de VU. Tot haar zeventiende ging ze in het weekend naar een Koranschool van Stichting Milli Grü. In haar autobiografische debuutroman Ik ga leven betwist ze alles wat ze daar geleerd heeft en meer.


    'Zeer grappig geschreven.' Arnon Grunberg

    'Een moedig boek dat lof verdient.' Özcan Akyol

    'Een geheel eigen stijl, bitter-geestig en ongegeneerd.' Kees 't Hart

  • De heks van Limbricht

    Susan Smit

    Limbricht, nabij Sittard, eind zeventiende eeuw. Haar leven lang is Entgen Luijten gewend haar eigen weg te gaan, in familiekwesties, in zaken en in de liefde. Ze wordt daarin gesteund door een grote kennis van de natuur, die ze ook regelmatig aanwendt om haar dorpsgenoten te helpen. Maar dan wordt ze vanwege een paar ongelukkige voorvallen beschuldigd van hekserij. De kasteelheer is gebrand op een bekentenis, waarvoor hij gebruikmaakt van alle middelen die de inquisitie hem ter beschikking stelt. Maar wat als Entgen tegen alle verwachtingen in standhoudt?
    De heks van Limbricht is een op feiten gebaseerde roman over de moed, eigenzinnigheid en het politieke bewustzijn van een ongetemde vrouw. Haar proces in 1674, waarvan alle stukken bewaard zijn gebleven, verloopt anders dan iedereen had kunnen voorspellen.

  • Ik lach om niet te huilen Nieuw

    Ik lach om niet te huilen

    Lex Kroon

    Op zijn negentiende kreeg Özcan Akyol het boek Ik lach om niet te huilen in zijn handen. Deze autobiografische schelmenroman over het meeslepende, schokkende en intrigerende leven van Rotterdammer Lex Kroon sloeg bij hem in als een bom. Het deed hem denken aan zijn eigen leven en omgeving, aan 'de verpauperde buurt in Deventer', die het decor vormde van zijn jeugd. Het boek inspireerde hem om zelf schrijver te worden. Acht jaar later verscheen zijn schelmenroman Eus.
    Lex Kroon schreef met Ik lach om niet te huilen in 1984 een absoluut unieke roman voor zijn tijd. Brutaal, openhartig en rauw: Kroon neemt ons mee naar de Rotterdamse onderwereld, waarin hoeren, drugs en criminelen centraal staan. Hij beschrijft zijn eigen afdaling - van taxichauffeur naar psychiatrisch patiënt naar cocaïnesnuivende koppelbaas - met een humoristisch cynisme en drijft rancuneus de spot met alles en iedereen.
    In dit door en door persoonlijke boek houdt Lex Kroon niets verborgen en staat de lezer oog in oog met de harde, vaak ontluisterende werkelijkheid van het bestaan.


    Lex Kroon is ex-koppelbaas, ex-cocaïnesnuiver, ex-psychiatrisch patiënt, ex-hotelier, ex-katholiek, ex-taxichauffeur, maar nog altijd Rotterdammer en bovenal groot Feyenoord-kenner.


    'Het boek is rauw en het barst van zwartgallige humor. Ik werd er meteen door gegrepen. Het tempo in het boek stond gelijk aan het tempo waarin ik leefde.'
    Özcan Akyol


    'Een even ongewoon als bij vlagen onthutsend debuut. Welke schrijver durft zo ver te gaan dat hij een psychiatrisch rapport over zichzelf in extenso afdrukt? Daar moet je toch wel lef voor hebben.'
    De Telegraaf


    'Een felle aanklacht tegen de psychiatrie en de psychiaters die geen tijd voor hem hebben. Het is doordrenkt van humoristisch cynisme.'
    Het Parool

  • Hoe komen we uit deze crisis? Dat is de vraag die Ramsey Nasr, een van Nederlands meest veelzijdige kunstenaars, zichzelf stelt.
    De pandemie legt volgens Nasr bloot wat we lange tijd niet wilden zien: het politieke en economische systeem heeft de fundamenten van onze samenleving aangetast. In een uiterst persoonlijk en tegelijk rationeel betoog ontleedt Nasr de corona- en klimaatcrisis als twee rampen die wezenlijk met elkaar verbonden zijn. Stap voor stap bevraagt hij onze gehele westerse manier van leven. Aan de hand van kunstenaars als Boccaccio, Rilke en Van Gogh houdt Nasr een pleidooi om onze plek op aarde en ons idee van geluk radicaal te herzien, niet als zweverig ideaal, maar puur uit lijfsbehoud.
    De fundamenten is daarmee naast een indringende hartenkreet een politieke oproep tot opstand. Tegenover de chaos van deze tijd plaatst Nasr een urgent maar hoopvol geluid voor een land en wereld in crisis.

  • Na een storm in het jaar 1196 halen kustvissers een kleuter uit de branding. Die blijkt de enige overlevende van een schipbreuk te zijn. De jongen, vermoedelijk een koningskind, brengt zijn jeugdjaren door in een klooster nabij Brugge. Dat ontvlucht hij om zijn familie terug te vinden. Onder de naam Madoc leidt hij een leven als ridder en vecht duels op leven en dood uit, een leven waarin liefde evengoed een hoofdrol speelt.
    Jarenlang is hij de rechterhand van de legendarische graaf Hincmar. In Parijs ontpopt hij zich tot agnost, vrijdenker en schrijver. Maar als de Inquisitie actief wordt krijgen de ketterjagers ook Madoc in het vizier.

    In 2015 ontdekt een Vlaamse mediëvist een verzamelhandschrift uit de dertiende eeuw. Hij raakt ervan overtuigd dat dit eigenhandig werd geschreven door Willem, dichter van het fameuze Van den Vos Reynaerde en het mysterieuze boek Madoc. Hoe houden deze teksten verband met het levensverhaal van de veelzijdige middeleeuwse schrijver?

    In een roman die tegelijk bloedstollend en intellectueel uitdagend is en waarin de Middeleeuwen in alle kleur oprijzen, speelt Nico Dros een vernuftig spel met de vermeende geschiedenis van de raadselachtigste middeleeuwer: Madoc.

  • Cliënt E. Busken

    Jeroen Brouwers


    In `Cliënt E. Busken' van Jeroen Brouwers zit de hoofdpersoon vastgegord in zijn rolstoel op de gesloten afdeling van een instelling waar hij tegen zijn zin verblijft en denkt, piekert, maalt en bedoelt. Hij zegt niets en misschien is er iets mis met zijn gehoor, maar van wat om hem heen gebeurt blijft hij een scherp waarnemer en inwendig voorziet hij zijn medebewoners en het personeel van snerpend commentaar. Ongericht wentelen zijn gedachten door elkaar en bewegen zich van verontwaardiging en machteloos verzet tegen zijn situatie via troebele herinneringen naar megalomanie. `Cliënt E. Busken' beschrijft een dag van zijn verblijf in de psychiatrische instelling. Navrant en hilarisch openbaart zich een warrig geestesuniversum.

  • Driftkakker Nieuw

    Driftkakker

    Youp van 't Hek

    We hebben ons natuurlijk allemaal wel
    eens druk gemaakt afgelopen jaar:
    dat pakketje van AliExpress dat never
    nooit niet kwam, je rochelende buurman
    in de voortuin, de Meilandjes een
    avond niet op de teevee. Het was soms
    moeilijker om je niet druk te maken,
    al heeft één iemand meerdere malen
    het kookpunt weten te bereiken.
    Vergeetachtige politici, de voetbalmaffia,
    corona-waar-geen-eind-aankomt,
    Wim-Lex' snoepreisje naar
    Griekenland, subsidies voor klm, een
    kabinetsformatie als een clusterbom.
    Er was geen houden aan dit jaar.
    Koren op het molentje van 's lands
    meest gelezen columnist. Komt u er
    maar in, driftkakker Youp.

  • Wen er maar aan

    Maike Meijer

    SCHAAMTELOOS, SMEUÏG EN ONTROEREND
    In snedige dagboeknotities registreert de werkloze actrice M. het kleine en grote verval in haar leven. Haar puberzoon Ole dreigt het nest te verlaten
    en seks met echtgenoot Koos is tegenwoordig iets dat af en toe moet gebeuren. 'Het is net als een halfjaarlijkse controle bij de tandarts, alleen dan minder vaak.' Intussen verlangt ze vurig naar een glansrol, het liefst bij de grote regisseur Verstraete. Ze wil de wereld - en bovenal haar zoon - bewijzen dat er nog toekomst in haar zit.

  • De tolk van Java

    Alfred Birney

    • De geus
    • 11 Maart 2016

    Voor een Helmondse schoenmakersdochter, een Indische voormalige oorlogstolk en hun zoon - de verteller - bestaat er geen heden. Er is alleen een belast verleden: de jeugd van de moeder tijdens de Tweede Wereldoorlog in Brabant; de jeugd van de vader, die na de oorlog van Oost-Java naar Nederland vlucht; en de jeugd van de verteller die, geterroriseerd door zijn paranoïde vader, zijn tienerjaren op een internaat doorbrengt. Jarenlang zal hij zijn ouders achtervolgen met vragen over de oorlog, die ook hij als een zware last met zich meedraagt. Hun verhalen zijn spannend, hilarisch, gruwelijk, treurig en rauw. Hun onderlinge verhouding is afwijkend: ze zijn eerder tot elkaar veroordeeld dan dat ze een liefhebbende band hebben, met de herinnering als hun gezamenlijke vijand.

  • Op de ochtend van 12 juli 1941 waren de lezers van De Telegraaf getuige van een historische
    ontmoeting. In het derde verhaal van de dat jaar begonnen strip over Tom
    Poes deed een vreemde figuur zijn intrede. Hij had een flinke reis achter de rug, droeg
    een geruite jas en blies een grote rookwolk uit zijn pijp. Tom Poes groette de vreemdeling
    beleefd, waarop die zich voorstelde als Ollie B. Bommel. De twee schudden elkaar
    de hand en stortten zich terstond in hun eerste gezamenlijke avontuur. Het zou het
    begin zijn van een prachtige vriendschap en het legde de basis voor de zo geliefde
    stripverhalen die Marten Toonder schreef rondom Tom Poes en heer Bommel.
    Ter gelegenheid van het tachtigste jubileum van Tom Poes en heer Bommel verschijnt
    Beste vrienden, waarin twee onmisbare bronverhalen uit de Bommelsaga zijn samengebracht.
    In Tom Poes in de tovertuin is de eerste ontmoeting tussen de twee opgetekend.
    Daarna volgt het verhaal Tom Poes en de drakenburcht, dat niet alleen opzien
    baart door de spannende, Harry Potter-achtige verhaallijn, maar ook door de introductie
    van Slot Bommelstein en de Oude Schicht, twee iconische elementen uit de Bommel-verhalen.

  • De schrijver neemt zijn intrek in het illustere maar in verval geraakte Grand Hotel Europa om te overdenken waar het is misgegaan met Clio, op wie hij in Genua verliefd is geworden en met wie hij in Venetië is gaan wonen. Hij reconstrueert het meeslepende verhaal van liefde in tijden van massatoerisme, van hun reizen naar Malta, Palmaria, Portovenere en de Cinque Terre en hun spannende zoektocht naar het laatste schilderij van Caravaggio. Intussen vat hij een fascinatie op voor de mysteries van Grand Hotel Europa en raakt hij steeds meer betrokken bij het wedervaren van de memorabele personages die het bevolken en die uit een eleganter tijdperk lijken te stammen, terwijl de globalisering ook op die schijnbaar in de tijd gestolde plek om zich heen begint te grijpen.

    Grand Hotel Europa is de grote roman van Ilja Leonard Pfeijffer over het oude continent, waar zoveel verleden is dat er voor toekomst geen plek meer is en waar het meest reële toekomstperspectief geboden wordt door de exploitatie van dat verleden in de vorm van toerisme. Het is een theatraal en lyrisch boek over de Europese identiteit, nostalgie en het einde van een tijdperk. Het is, hoe verontrustend het ook zijn mag, zijn beste boek tot nu toe.

  • Gisterland Nieuw

    In november 1582 trouwen Anne Hathaway en William Shakespeare. Anne is een jonge en zelfbewuste vrouw afkomstig van een boerderij nabij Stratford, en is zwanger van William. Hij is acht jaar jonger dan zij, houdt er verschillende baantjes op na en verlangt naar het toneel. Door te trouwen beginnen ze allebei de regie over hun eigen toekomst te nemen.

    Anne en Will bespreken samen ideeën voor toneelstukken als Het temmen van de feeks, en zij moedigt hem aan om zijn ambitie na te jagen. Als Will naar Londen gaat, ontplooit zij haar eigen talenten in Stratford. Aan het eind van zijn leven schrijft Shakespeare in zijn testament dat hij Anne zijn 'op een na beste bed' nalaat. Maar wat dat betekent blijft onzeker.

    Imme Dros weigert zich neer te leggen bij de heersende ideeën over Anne Hathaway en richt zich juist op háár kant van het verhaal. Ze geeft niet alleen gestalte aan het leven van Anne en Will, maar maakt het zich ook op weergaloos creatieve wijze eigen.In Gisterland combineert ze een nieuw perspectief met haar talige rijkdom en die van Shakespeare.

  • Mist

    Eric Corton

    Mist is het spannende romandebuut van multitalent Eric Corton. Louis Koch heeft eindelijk zijn eerste, zelfgeschreven speelfilm uitgebracht. Dan wordt hij op de première benaderd door een jonge vrouw die beweert dat het verhaal van de film overeenkomt met de onopgeloste moord op haar moeder, jaren geleden in Louis' geboortedorp. Ze komt met details die nooit in de media zijn geweest.

    Louis begint te twijfelen aan zijn eigen verhaal. Heeft hij dit wel echt verzonnen - en welke waarheid ligt er verborgen in een (alcoholische) nevel van vergetelheid? Een filmisch geschreven en sterk geplot verhaal over een man die de grip op zijn werkelijkheid kwijt is en een duister verleden onder ogen moet zien.

    Eric Corton (1969) is bekend van radio en tv; als programmamaker (Kink), acteur (Penoza), muzikant en omroepstem, en als auteur van Wilde wereld en Auto-biografie.

  • 'De geschiedenis van mijn seksualiteit luidt: dat ik altijd op zoek ben geweest naar iemand die de deuren en ramen zou sluiten, zou zeggen: en nu is het goed. Meer concreet viel ik eerst op mannen en toen op vrouwen, natuurlijk altijd al op vrouwen, op Muriël de roodharige bijlesdocente met de lange benen, op wie niet, maar ik hield mijn ogen of iets anders erg cruciaals ongeopend. Dat doet ook eigenlijk weinig ter zake.'

    De geschiedenis van mijn seksualiteit is het messcherpe en onconventionele romandebuut van Tobi Lakmaker, ooit tot muze verklaard en later tot lesbische fundamentalist. Een essentieel werk, gedurfder geschreven dan Frenkie de Jong voetbalt. Over het genie dat Tobi Lakmaker is, was of had moeten zijn.


    'Sofie Lakmaker en Lil' Kleine delen een brutaal soort eenzaamheid.' - Kees de Koning


    Tobi Lakmaker (1994) schrijft columns voor De Groene Amsterdammer en LINDA.meiden. Na korte tijd Russisch en literatuurwetenschap gestudeerd te hebben rondde hij in 2018 zijn opleiding filosofie af.

  • A.D. Nieuw

    A.D.

    Gustaaf Peek

    • Querido
    • 28 September 2021

    Vlammende historische roman over een keerpunt in de geschiedenis
    `Er zweeft veel op zee vanaf de mars. Een school vliegende vissen kan onverwacht in een horde ratten veranderen, verre golven kunnen op verloren geliefden gaan lijken, de horizon kan opeens bomenrijen herbergen, en hoeveel uitgehongerde mannen hebben niet meerminnen zien wegglippen in de watervlugge wentelingen van dolfijnenstaarten.'
    1597. De jonge Republiek der Nederlanden stuurt reusachtige schepen oostwaarts. Om buit te vergaren, het fundament voor een ontluikend wereldrijk. Een schip met meer dan honderd mannen, jongens en enkele vrouwen dwaalt over zee op zoek naar nieuwe specerijeneilanden. Het leven voor de mast is rauw en gevaarlijk. Na vele ontberingen en omzwervingen bereikt het schip een onbekende kust. De eilandbewoners zien vreemde mensen naderen. Er volgt een ontmoeting die de koers van beide volkeren de komende eeuwen zal bepalen.

  • Confrontaties

    Simone Atangana Bekono

    • Lebowski
    • 16 September 2020

    De zestienjarige Salomé Atabong zit vast in een jeugddetentiecentrum, omdat ze op een middag twee schoolgenoten ernstig heeft mishandeld. Ze probeert haar hoofd koel te houden tussen de andere meiden, irritante psychologen en treiterende begeleiders. Over een maand mag ze naar huis, waar alleen een gezin wacht dat al lang geleden uit elkaar is gevallen. En de anderen in het dorp. Wat zullen zij doen?

  • - 50%

    Onthullende familiegeschiedenis van een briljante celliste en de befaamde 'dokter van het volk'.
    2010. Esther neemt afscheid van haar stervende moeder, de beroemde celliste Lies Verbeek. Lies was als moeder ongrijpbaar. Ze ontkende het bestaan van Esther en haar broers, de kinderen groeiden op in pleeggezinnen en tehuizen. Esther wil weten wat haar moeder heeft gedreven tot dit drastische besluit. Komt het door haar jeugd als muzikaal wonderkind? Of door het verraad van de Joodse tenor Juliusz Kaufmann, Esthers vader en Lies' grote liefde? Welk aandeel had de oorlog in de keuzes van Lies? En welke rol speelde haar tweede man, Victor Lindenbaum, die naam maakte als 'dokter van het volk', in deze familietragedie?
    Alle personages hebben daadwerkelijk geleefd, twee van de drie kinderen leven nog steeds. De echte Victor Lindenbaum was een bekende arts en columnist voor De Telegraaf, die bekendstond om zijn uitgesproken meningen, waarmee hij vaak hevige discussies opriep. Alle historische feiten en optredens in deze roman kloppen.

  • `Mijn lieve gunsteling' is de nieuwe roman van Marieke Lucas Rijneveld. Het verhaal van de veearts en zijn `uitverkorene', de dochter van een boer. Tijdens een hete zomer zoeken ze toenadering tot elkaar omdat ze willen ontsnappen aan de grilligheid en de leemten van het plattelandsleven en omdat ze willen ontkomen aan wat er in hen gezaaid is. Gedurende die zomer ontwikkelen ze een obsessieve fascinatie voor elkaar.

    De beklemmende bekentenis `Mijn lieve gunsteling' is een hartverscheurend en tegelijk angstaanjagend verhaal over verlies, verboden liefde, eenzaamheid en identiteit. Het is daarmee een meer dan waardige opvolger van de debuutroman `De avond is ongemak' waarmee Marieke Lucas Rijneveld als eerste Nederlandse schrijver de International Booker Prize won.

  • Wij zijn licht

    Gerda Blees

    • Podium
    • 23 April 2020

    Midden in een zomernacht sterft Elisabeth, de oudste bewoonster van Woongroep Klank en Liefde. Haar drie huisgenoten worden aangehouden: het streven van de groep om te stoppen met eten en van licht en liefde te gaan leven, lijkt Elisabeth fataal te zijn geworden. Van wereldvreemde idealisten aan de rand van de maatschappij zijn de drie plotseling verdachten in een strafzaak geworden.
    Door de ogen van de nacht, de buren, de twijfel, de vader van een van de huisgenoten, een sinaasappelgeur en vele andere personages en entiteiten zien we hoe elk van de betrokkenen een ander antwoord geeft op de vraag hoe Elisabeth kon overlijden. Wie is er schuldig? En heeft de woongroep nog een toekomst?
    Wij zijn licht is een beklemmende en tegelijkertijd hoogst vermakelijke roman over kleine mensen in een grote wereld, en hun verbindende maar ook vernietigende verlangen om in verheven idealen te geloven.


    Gerda Blees (1985) debuteerde met de verhalenbundel Aan doodgaan dachten we niet. Lovende kritieken vielen haar ten deel, alsook het C.C.S. Crone Stipendium. In 2018 verscheen haar poëziedebuut Dwaallichten, genomineerd voor de C. Buddingh'-prijs.

  • Kom verder! Nieuw

    Kom verder!

    Freek de Jonge

    Kom verder!, deel een van Freek de Jonges memoires, begint in de zomer van 1900 op Duiveland. Tijdens het hoeden van een kudde koeien krijgt de dan veertienjarige grootvader van Freek een Roeping.
    Gehoorzaamheid aan Gods vraag heeft tot gevolg dat zijn vader, Andries de Jonge, die vijftien jaar later in Breda ter wereld komt, wordt voorbestemd tot predikant.
    Na gymnasia in Gouda, Deventer en Doetinchem gaat Freeks vader theologie studeren in Groningen en wordt Gerardus van der Leeuw zijn leermeester. Vlak voor de oorlog ontmoet hij door een bizar toeval zijn aanstaande echtgenote, wier broers tot ontzetting van haar vader voor de nsb hebben gekozen.
    Na zijn eerste gemeente Westernieland trekt het gezin De Jonge in 1946 naar Workum, waar alles ideaal lijkt tot het drama toeslaat dat tot de `ervaring' leidt waar Andries de Jonge zo naar hunkerde. In Kom verder! exploreert domineeszoon Freek de Jonge met verbeeldingskracht het leven van zijn ouders en grootouders, een verhaal dat ons een voorbije wereld binnenvoert waarin het geloof intens wordt bevraagd en beleefd.

  • In `De Amerikaan van Karadj' van Keyvan Shahbazi groeit Piruz Sabet op in een welgestelde, westers georiënteerde Iraanse familie ten tijde van de Sjah; zijn moeder is schooldirectrice, zijn vader heeft een bedrijf in wegenbouwmachines. Het ontbreekt hem aan niets, behalve aan liefde. Zijn ouders vechten als kat en hond, zijn moeder tiranniseert haar getalenteerde zoon. Hij moet haar ambities waarmaken: medisch specialist worden. Piruz droomt ervan schrijver te zijn, en wordt zich bewust van de sociale ongelijkheid in zijn land.
    Na de islamitische machtsovername van Khomeini sluit Piruz zich aan bij een jongerenverzetsgroep en ondervindt hij aan den lijve de praktijk van dit gruwelijke regime. Het lot van de hele familie neemt hierbij een andere wending.

    In `De Amerikaan van Karadj' vertelt Shahbazi een klein verhaal, van een jongen en zijn familie, tegen de achtergrond van een grote geschiedenis, met zo'n geladenheid en kracht dat het de lezer de adem beneemt.

empty