• Alles gaat over Nieuw

    In De stad uit berichtte Petra Possel over haar nieuwe leven op het Friese platteland, waar ze na het overlijden van haar man ging wonen. In Alles gaat over is ze inmiddels gesetteld en lijken de wittebroodsweken een beetje voorbij. Niets is meer wat het was: de man van de Sokkenvrouw overlijdt, de Broodbus stopt noodgedwongen, de kerkgemeenschap verhuist wegens gebrek aan jong bloed naar Workum, de bouw van het windmolenpark zorgt voor overlast en een enkele Fries blijkt met scheve ogen naar 'die Hollanders' te kijken. Want in deze roerige tijden verhuizen steeds meer mensen naar het platteland om rust te zoeken, er is een run op huizen ontstaan en de prijzen stijgen de pan uit.
    Maar er is ook hoop. Zo luiden de kerkklokken voor de covidslachtoffers, leeft het verlangen naar een Elfstedentocht als nooit tevoren en kon er weer geschaatst worden! Possel vertelt over de kleine geneugten van haar dorpse bestaan, het ogenschijnlijk eenvoudige leven: het belang van kerstkaarten, het onophoudelijke gezang van vogels, de vertrouwde geluiden op straat en het eindeloze uitzicht vanaf de oude zeedijk.
    In Alles gaat over bekijkt Possel haar dorp met andere ogen en legt ze op de haar kenmerkende grappige, vlotte schrijfwijze mooie gebeurtenissen bloot.

  • Een jaar lang schreef Elena Ferrante iedere week een column in de Engelse krant The Guardian. Die columns waren ietwat afwijkend van de rest. Ze schreef niet over onderwerpen die ze zelf had gekozen, maar over een thema dat de redactie haar opgaf. En omdat ze er maar korte tijd voor had, moest ze de bedachtzaamheid en zorgvuldigheid waarmee ze haar romans componeert, laten varen en vertrouwen op haar intuïtie.
    Dat leverde intieme, heel persoonlijke stukken op, die hier gebundeld zijn. Over haar eerste liefde. Haar politieke passiviteit en haar bezorgdheid over de democratie. Haar kinderdagboeken. Haar liefde voor taal en voor het Italiaans. Haar sterke overtuiging dat een vrouwelijke regisseur haar boeken vrijelijk kan verfilmen en een man niet.
    /> In deze 51 stukken, van prachtige illustraties voorzien door Andrea Ucini, schrijft Elena Ferrante over haar relatie met de wereld, en nodigt ons als het ware uit om de onze met andere ogen te bekijken.

  • Huisarts Joost Zaat vindt dat hij het mooiste vak ter wereld heeft. In zijn praktijk komt hij van alles tegen: dementie, burn-outs, anti-vaxxers, verslavingen, Kinderbescherming, euthanasie, mensen met schulden. Hij kent zijn patiënten en voor velen is hij een echte vertrouweling.
    Met grote betrokkenheid en een kritische houding tegenover alles wat neigt naar bureaucratie, geeft Joost Zaat in deze bundeling van zijn populaire Volkskrant-columns een bijzonder inkijkje in alles wat zich in en om de spreekkamer afspeelt.

  • `Heb ik eigenlijk nog een man? vraagt mijn moeder.
    `De laatste is een paar jaar terug doodgegaan.
    `Ach, gut. Vond ik het erg?
    `Niet echt, je had hem een tijdje daarvoor uit je huis gezet.
    `Waarom?
    `Je deed s nachts het licht aan om je pantoffels te zoeken omdat je naar de wc moest. Hij werd kwaad en jij riep dat je in je eigen huis s nachts je pantoffels wilde zoeken en toen heb je hem eruit gezet.
    `Hè, jakkes.
    `Hij had de volgende dag al een ander.
    `O, gelukkig maar!

    De dementerende moeder van Tosca Niterink doet samen met acht andere dames op leeftijd aan kleinschalig wonen achter een cijferslot, voor hun eigen veiligheid. Het is daar net Absolutely Fabulous in een bejaardentehuis: de dames proberen elkaar de loef af te steken door op te scheppen over hun nageslacht, zich mooi te maken of door het beste plekje in de huiskamer te veroveren.
    Met een scherp oog voor het absurde en het hilarische detail beschrijft Niterink de uitgesproken karakters van de dames en de verwikkelingen die daaruit voortkomen. Dit leidt tot uiterst komische maar ook zeer ontroerende scènes. Ze spaart zichzelf allerminst en vertelt over het schuldgevoel als ze een paar weken niet bij haar moeder op bezoek is geweest. Die dan verbaasd vraagt: `Hoe heb je me hier weten te vinden?
    De vergeetclub leunt op de populaire column `Klein Keukenhof op de Achterpagina van NRC Handelsblad en bevat vele nieuwe en bewerkte taferelen.

    Tosca Niterink (1960) is actrice (onder andere Theo en Thea, met Arjan Ederveen), documentairemaker en schrijfster. Eerder verscheen van haar Klimmen naar kruishoogte over de 1100 kilometer lange voetreis door Spanje, die ze samen met Anita Janssen maakte.

  • Het leven van Aristide von Bienefeldt is onnavolgbaar, maar er zijn ankerpunten in zijn bestaan. Hij beweegt zich even gemakkelijk in Parijs als in Londen, maar hij is geen toerist in deze metropolen. Hij wordt een met de bewoners. Over de ontmoetingen die hij heeft schrijft hij voor de website Tzum kronieken. Gewone stervelingen ontmoeten gewone stervelingen, Aristide von Bienefeldt ontmoet de geheime dochter van Elizabeth Taylor en Richard Burton, een deftige kippendievegge en de koninklijke familie.

    Maar we zien Aristide von Bienefeldt ook als familieman die over de chiffonnière van zijn tante schrijft en als strijder voor het behoud van zijn ouderlijk huis op Rozenburg.

    En altijd is daar het rode Spa-flesje dat meereist en dat inmiddels een gewild verzamelaarsobject is geworden.

    De avonturen van mijn rode flesje is het eerste deel van de Tzum-reeks.
    - See more at: http://www.kleineuil.nl/tzum/de-avonturen-van-mijn-rode-flesje-details#sthash.hQ1VoRxr.dpuf

  • De dagen van Remco Campert zijn al zo lang hij leeft vol van
    avontuur. Terwijl hij in huis rommelt, een ommetje maakt of uit
    het raam tuurt, fladderen zijn gedachten als opgeschrikte vogels
    alle kanten uit en ontluiken zijn herinneringen. Voorbijratelende
    rolkoffers voeren hem naar laag overvliegende bommenwerpers.
    Achterkleinkinderen die hun eerste stappen zetten roepen
    beelden op van bergen die hij zelf al wandelend bedwong. En
    altijd is degene die hij liefheeft in de buurt en wordt om vier uur
    het bordspel met de letters gespeeld.
    In Dagelijksheden zijn bijna honderd korte verhalen uit Elsevier
    voor het eerst bijeengebracht. Vol van Camperts zachte melancholie,
    zijn dansende zinnen en speelse associaties, voert deze
    bundel de lezer moeiteloos mee naar de privésfeer van de dichter.

  • Leven in het nu is niet eenvoudig. Je krijgt op het werk halfslachtige complimenten in plaats van opslag, je conservatieve oom zegt meer politiek incorrecte woorden per minuut dan jij prosecco's kan drinken, en je duim doet chronisch pijn van overdadig WhatsApp-gebruik. En dan is er ook nog dat knagende gevoel dat niemand van de generaties boven of onder je je écht begrijpt. First world problems, iemand? Treur niet langer! De oplossing is hier.
    Elisabeth Lucie gidst je met deze roze handleiding vlotjes door een hindernissenparcours van moderne moeilijkheden zoals toxic masculinity, Instagram en matcha latte.

    Elisabeth Lucie (1990) is schrijver en scenarist. Ze groeide op in Leuven en studeerde daar Taal- en Letterkunde en Culturele Studies. Nu woont ze samen met haar man, dochter en twee eenogige poezen in Borgerhout.

  • De populaire columnisten Rob Hoogland (De Telegraaf) en Arthur van Amerongen (de Volkskrant, HP/De Tijd) vertegenwoordigen twee verschillende werelden, maar hebben toch veel gemeen: humor, spitsvondigheid en maling aan politieke correctheid. Ze zeggen onverbloemd wat ze vinden en passen daarbij vaak het stijlmiddel van de satire toe.
    Rob en Arthur leerden elkaar al chattend beter kennen op Facebook, zochten elkaar daarna regelmatig op en besloten toen tot een unieke samenwerking, die heeft geresulteerd in het Het Grote Foute Jongens Boek in 2017. Twee jaar na dit succes bundelen ze de krachten opnieuw, wat resulteert in een scherp vervolg.
    In korte dialogen, maar ook langere verhalen passeren alle denkbare onderwerpen de revue: de wereld van de media, drank & drugs, voetbal en sport in het algemeen natuurlijk, de grachtengordel, popmuziek, meisjes, politiek, literatuur, misdaad, leven & dood.

  • `Het voelt vreemd genoeg ook een beetje alsof ik een kans heb gekregen. De kans om een totaal ander leven te beginnen. Mezelf opnieuw uit te vinden, nieuwe kleren te dragen, opnieuw een beginner te zijn, een amateur.

    Klaas ten Holt woont met Bibian Harmsen en hun drie kinderen in Amsterdam. Samen treden ze op met hun band Emma Peel en zijn ze `simpelweg gelukkig. Tot Bibian te horen krijgt dat ze ongeneeslijk ziek is. In een roes beleven ze de intense maanden die volgen, waarin Bibian een boek schrijft, Paniekspinnen, en ze samen liedjes schrijven en cds opnemen.
    Op 25 juli 2012 sterft Bibian thuis, in het bijzijn van Klaas en de kinderen. Moegestreden.
    Na de begrafenis, wanneer Klaas met zijn kinderen voor een tijdje naar België vertrekt, is er pas ruimte om na te denken over hoe nu verder, als weduwnaar en als vader van drie opgroeiende kinderen van zeven, elf en twaalf. Klaas begint over zijn nieuwe leven te bloggen en wordt door vele lezers in het hart gesloten.
    De complete weduwnaar is het tragikomische verslag van het eerste jaar zonder Bibian, waarin hij er alles aan doet om er met zijn kinderen iets moois van te maken. Tegelijkertijd beschrijft hij het gemis, dat telkens van kleur verandert, blikt hij terug op zijn eigen familiegeschiedenis, en is er ten slotte een nieuwe liefde.

    Klaas ten Holt is componist, gitarist, en geeft les aan het conservatorium in Groningen. Hij schreef een veelgelezen column in Het Parool.

    `Dit boek raakt je diep.
    Jeroen Krabbé

  • Letterhonger

    Susan Smit

    Susan Smit schetst in korte en langere verhalen haar persoonlijke leven, haar schrijverschap en haar spirituele overtuiging. Ze vertelt openhartig en vol zelfspot hoe ze als jonge schrijfster in het literaire wereldje rondloopt en hoe ze worstelt met het verlangen naar overgave en autonomie in de liefde, in stukken die ontwapenen en aan het denken zetten.Iedere keer als ik naar de sauna ga, moet ik iets van gêne overwinnen voor ik mijn badjas aan het haakje hang, terwijl ik mezelf vervloek om mijn preutsheid en besluit me er niets van aan te trekken. Zo vergaat het me ook elke keer als ik een seksscène moet schrijven. Het punt is: je weet dat je moeder het ook gaat lezen. En die buurman die altijd naar je tieten gluurt. Letterhonger is Susan Smits meest persoonlijke boek tot nu toe, waarin ze afwisselend met lichtvoetigheid en diepgang schrijft over hoe ze afscheid neemt van haar geliefde,de urban single jungle betreedt en uiteindelijk weer voorzichtig gaat geloven in een nieuwe liefde. Verder laat Smit haar gedachten gaan over spirituele gemakzucht, hierben- ik-jurken, stiekem cadeautjes doorgeven, schrijven in de hik-persoon, de hallucinatie van verliefdheid, de dat heeft zo moeten zijn-doctrine, glamourinflatie en functioneel zeuren. Boekomslagen zijn voor schrijvers wat scheidsrechters zijn voor voetballers: als het misgaat, ligt het dááraan, maar in geval van succes is het niet van doorslaggevend belang geweest.

  • `Helder, ritmisch, humorvol en soms indringend in de weergave van de gedachtespinsels.' - de Volkskrant

    Sinds Esther Gerritsen haar columns voor de VPRO Gids schrijft, krijgt de redactie van de gids veel meer lezersreacties dan ze gewend was. Bijval voor de schrijfster, adviezen, vragen, verwonderde reacties. Niet zo vreemd, want wat Esther Gerritsen schrijft vindt altijd respons. Door haar opmerkelijke manier van kijken naar het alledaagse, haar heldere en scherpe pen en haar rijke fantasie. De wereld van Esther Gerritsen is dezelfde als die van ieder ander, maar toch geheel anders.

  • Karavaan

    Kader Abdolah

    • De geus
    • 23 Mei 2013

    In zijn columns haakt Abdolah aan bij de actualiteit en geeft zijn mening in een literaire vorm. Daarbij voegt hij soms nadrukkelijk, soms terloops, vleugjes Perzische cultuur.
    Karavaan is de derde bundeling en bevat columns die tussen september 2000 en augustus 2003 verschenen.

  • 'Oh, wat zou ik het hier paradijselijk rustig hebben als ik niet zo vaak m'n stoeltje zou verzetten. Want dat doe ik. Van de ene plek naar het andere hoekje, omdat het uitzicht steeds anders is en ik van alles zo geniet, dat ik er soms onrustig van word. Maar onrust ebt, net als haast, weg in het tijdloze vredige van deze omgeving.'
    Het is 1988 als Tineke Beishuizen besluit een huisje op een Franse heuvel aan te schaffen. Na vier weken 'proefgedraaid' te hebben in een oppashuisje is Tineke om: ze wil haar drukke stadse leven kunnen afwisselen met het leven in een pittoresk Frans dorpje.

  • Maakt internet ons dommer? Zijn GMOs gevaarlijk? Moeten we ons zorgen maken over kunstmatige intelligentie? Waarom is het zo belangrijk om Mars te koloniseren? En wat betekent de opkomst van China voor de Europese Unie? Sinds 2011 schrijft Pepijn Vloemans in nrc.next essays over maatschappelijke en technologische vragen die soms verrassend oncomfortabele antwoorden opleveren. Of het nu gaat over de toekomst van technologie, kunst, kernenergie of klimaatverandering â vaak weigeren we nieuwe informatie te accepteren die niet spoort met onze denkbeelden. Deze twintig tegendraadse essays zijn een ideaal begin om onze aannames en denkbeelden tegen het licht te houden.


    Pepijn Vloemans (1984) is journalist en schrijver van 'Wat hebben we weer genoten. Reizen door de Hoorn van Afrika' (2012) en 'Survivalgids voor het Consumptieparadijs. Over geld, groei en geluk in tijden van crisis' (2013). Hij schrijft regelmatig voor nrc.next en andere media.

  • Met voorwoord van Abdelkader Benali en nawoord van Karin Kuiper

    Het laatste boek, 10 jaar later

    In januari 2004 wordt Karel Glastra van Loon tijdens het sleetje rijden met zijn kinderen plotseling onwel. De artsen ontdekken een hersentumor. Er volgen bestralingen, hersenoperaties en chemokuren. Goede periodes worden afgewisseld met slechte, maar nooit geeft hij op. Het gezinsleven met drie jonge kinderen gaat intussen `gewoon' door.
    In Ongeneeslijk optimistisch beschrijft Glastra van Loon in mooie, korte verhalen openhartig zijn leven als kankerpatiënt. Hij geniet van het kleine, is opgewekt over de toekomst, verliest nooit zijn humor en wordt nergens larmoyant, hoe zwaar het ook is.

    Op 1 juli 2005 overlijdt Karel Glastra van Loon op 42-jarige leeftijd aan de gevolgen van zijn hersentumor. Tien jaar later heeft het boek nog niets aan kracht verloren.

  • Een jaar #BinnenDoorDenken volgens De StreekSteek.

    Dit jaaroverzicht 2015 bevat alle artikelen en columns die gedurende 2015 door De StreekSteek zijn gepubliceerd.

  • Waarom zit een student op zijn kamer, maar niet op de kantine? Als je slasaus over de sla doet, waarom dan geen pindasaus over pinda's? En wat is de reden dat een positief woord als 'kut' als scheldwoord wordt gebruikt?
    Dit zijn slechts enkele van de vele valkuilen in de Nederlandse taal waar de Zuid-Koreaanse Vinnie Ko (1990) mee te maken krijgt als hij in een Gronings studentenhuis belandt. Als bèta is hij altijd op zoek naar logica, maar die lijkt ver te zoeken. Na veel worstelingen krijgt hij ten slotte zo veel lol in het Nederlands dat hij besluit schrijflessen te nemen. De Groene Amsterdammer merkt zijn talent op en biedt Vinnie een plek op de website.
    In Met hartelijke groente zijn deze scherpzinnige, soms hilarische columns gebundeld en aangevuld met 29 nieuwe stukken. Daarin doet hij uit de doeken hoe hij met angst en beven wiskundeles gaf op een middelbare school, hoe zijn Nederlandse vriendin zijn 'hamstergedrag' niet kan waarderen en hoe hij onbedoeld een collectant afpoeierde.

  • Schrijvers kunnen wat vanzelfsprekend lijkt van een onverwachte kant bekijken en bijzonder maken. Dat Esther Gerritsen daarin het meesterschap bereikt, laat ze in haar columns zien. Zelfs een onderwerp als `Veilig leren lezen' verliest zijn onschuld als Gerritsen het aanraakt. En dat geldt ook voor supermarktbezoeken, autorijden, familieaangelegenheden afhandelen of dammen bij de Chinees.
    Onderzoekend, openhartig en humoristisch schrijft ze wekelijks in haar populaire VPRO-column over zichzelf, maar eigenlijk schrijft ze over ons allemaal. Herkenbaar, scherp en verrassend. In Veilig leren lezen zijn de VPRO-columns verzameld die Esther Gerritsen schreef tussen september 2012 en maart 2016.

  • `Geachte mevrouw Vens, beste Vanessa,
    Op uw vraag waarom ik brieven verstuur in enveloppen waar ik op de zijde van de geadresseerde mijn eigen naam en adres vermeld en op de zijde van de afzender de naam en het adres van de bestemmeling, kan ik slechts antwoorden dat ik helaas geen geld heb om postzegels te kopen.
    Vermits de Belgische Post ongefrankeerde post altijd aan de afzender bezorgt schrijf ik op de envelopzijde waar de afzender moet staan altijd de naam van de bestemmeling. Meer moet u daar, met de meeste hoogachting, niet achter zoeken.
    Dikke Freddy'

    DIKKE FREDDY, nu bijna vijfentwintig jaar het hoofdpersonage in de columns van Erik Vlaminck, heeft Antwerpen verlaten en is in Oostende beland waar hij chroniqueur de mer werd van Theater aan Zee. Dat hebben ze daar geweten.

  • Het idee is even geniaal als simpel: Erik Nieuwenhuis koos bij elk jaar uit zijn leven een Nederlandstalige hit en schreef vervolgens een column over zijn leven in dat jaar. Van het betere lied tot de echte meezinger.

    'Gelukkig voor mij en de smartlappenindustrie blijft er altijd wel wat te huilen over. Voor armoe, eenzaamheid, teleurstelling, Weltschmerz en dood bestaat helaas geen bel-me-niet-register. En zo kan het gebeuren dat je op een donkere, winderige en natte decemberzaterdag in de trein tussen Lelystad en Almere volschiet als Hazes door je koptelefoon zingt:

    'Met bloed, zweet en tranen Zei ik vrienden, dag vrienden de koek is op.'

    Maar om nou te zeggen dat dat het Nederlandstalige lied is dat een halve eeuw moi ten voeten uit karakteriseert... Zelfs Hazes zelf heeft, met het rijmwoordenboek bij de hand, wel toepasselijker dingen gezongen:

    'Het was er warm en druk / ik zat naast een lege kruk'

    Of:

    'Nu sta ik voor je / 'k ben weer blijven hangen in de kroeg'.

    Nee, met Hazes en De Shorts alleen komen we er niet. Het leven is geen zkv, het mijne niet in elk geval. Mocht iemand mij ooit vragen naar de smartlap van mijn leven, dan zou ik zeggen: 'haal nog maar even wat te drinken, dit gaat even duren.'

    Met Bloedend Hart schreef Erik Nieuwenhuis niet alleen op originele wijze een ontroerende en humoristische autobiografie, hij geeft en passant ook een treffend beeld van de Nederlandse cultuur van de afgelopen halve eeuw.

  • In september 1993 verscheen de column 'Brieven van Dikke Freddy' voor het eerst in het tijdschrift Alert. Sindsdien duikt Dikke Freddy te pas en te onpas op tijdens studiedagen, colloquia, literaire manifestaties en politieke congressen. Dikke Freddy mag dan vaak dakloos zijn; zijn brieven vonden een stabiele thuis op het webplatform Sociaal.net en op de opiniepagina's van de krant De Standaard.

    Humor vormt bij Dikke Freddy de basis voor een gefundeerde aanklacht tegen armoede en ongelijkheid. Hilariteit kleurt schande en schaamte.

    Voor hij in 1994 voltijds schrijver werd, werkte Erik Vlaminck eerst in de psychiatrie en daarna in de thuislozenzorg. Sporen daarvan zijn in al zijn boeken en theaterwerk terug te vinden, maar de hilarische 'Brieven van Dikke Freddy' zijn wel het meest tastbare gevolg en vervolg van een confrontatie met mensen die het in het leven niet op een presenteerblaadje kregen.

    ERIK VLAMINCK (°Kapellen 1954) is proza-schrijver en theatermaker. Hij is lid van de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letteren en voorzitter van PEN Vlaanderen.

  • Het eeuwig tekort

    Menno de Bree

    Lees dit boek als je wilt weten:

    waarom je nooit moet doen wat je wilt
    +
    waarom het leed van veertigers zo wordt onderschat
    +
    wat je twintigers kunt adviseren om hun leven op de rails te krijgen
    +
    hoe je in drie stappen echt gelukkig kunt worden
    +
    waarom mindfulness nooit je werkstress zal reduceren
    +
    waarom mannen met passies zo vreselijk zijn
    +
    wat de oude Grieken over je relatie te zeggen hebben
    +
    hoe dochters hun vriendjes temmen

    Menno de Bree (1974) is filosoof.
    Hij geeft lezingen, trainingen en colleges in binnen- en buitenland.
    +
    Elke zaterdag verschijnt zijn column 'Imperfecties' in Het Financieele Dagblad, waarin hij zijn observaties koppelt aan een eigenzinnige behandeling van prangende levensvragen.
    +
    Dit boek bevat een keuze uit de columns uit 2017 en 2018, aangevuld met enkele essays.

  • 50 gevarieerde columns en korte verhalen

  • De realiteit door de ogen van een jonge vader, die overduidelijk te laat geboren is. Moeite met het aanhaken aan de moderne tijd, waarin alles steeds sneller, wilder en onpersoonlijker lijkt te moeten gaan. De columns zijn geestig, soms aandoenlijk en zelden zonder boodschap.

empty