• Mannen, ik haat ze

    Pauline Harmange

    Vrouwen die zich kritisch uitlaten over mannen karakteriseren als mannenhater: het is nog altijd een wijdverspreide tactiek om vrouwen monddood te maken. Pauline Harmange is de misogynie en on­gelijkheid in de wereld zat en verheft scheldwoord tot geuzen naam: ja, ze is een mannenhater. Want vrouwen hebben goede redenen om mannen te verwerpen en te verafschuwen. Haar systeemkritiek gaat een stap verder: wat als woede jegens man­nen in feite een vreugdevolle, emancipatoire weg is naar een recht­vaardiger wereld? Wat als het verwerpen van mannen nieuwe ruimte biedt voor vrouwelijke relaties die wel wederkerig en gelijkwaardig zijn? Dit bruisende pleidooi is onbeschroomd, controversieel en pole­misch: een breekijzer in een maatschappelijk debat dat gevoerd móét worden.

  • Wolf

    Maartje Laterveer

    Een vrouw wordt niet als vrouw geboren, maar tot vrouw gemaakt,' schreef Simone de Beauvoir al in 1949. Maar wát maakt de vrouw? Die vraag is onverminderd actueel. In Wolf ondernemen dertien vrouwen een zoektocht naar een antwoord. Hun essays zijn persoonlijk, analytisch en geschreven vanuit diverse achtergronden en invalshoeken. De vrouw in kunst, film en muziek, de vrouw als moeder, rolmodel of lustobject. De vrouw als sekse en als gender, als vrouw - en wat is dat dan? Wolf trekt geen definitieve conclusies maar wil een prikkelende bijdrage vormen aan het feministische debat, en vooral de aanzet zijn tot een open gesprek.

    Met essays van Merel Bem, Basje Boer, Anaïs Van Ertvelde, Bo van Houwelingen, Emy Koopman, Maartje Laterveer, Nelleke Noordervliet, Marja Pruis, José Rozenbroek, Maral Noshad Sharifi, Naema Tahir, Yaël Vinckx en Herien Wensink.

  • In Zij namen het woord schetst Margot Dijkgraaf de portretten van uitzonderlijke, schrijvende Franse vrouwen uit de 17e tot de 21e eeuw. Ze schrijven, ze spreken, ze gaan de barricaden op, ze doorbreken taboes, ze verleggen grenzen. En ze bieden inspiratie - door hun boeken, hun denkbeelden, hun daden of hun karakter. De vrouwen in dit boek heten Colette of Françoise Sagan, George Sand of Simone de Beauvoir, Madame de Staël of Maryse Condé. De een is grondlegger van de Europese literatuur, de volgende vecht voor de positie van de vrouw als schrijfster, weer een ander richt haar pijlen op onrechtvaardigheid en ongelijkheid of eist voor de niet-westerse stem een plek op in de literatuur. Allemaal zijn ze Franstalig, rebels, tegendraads. Schrijven is gevaarlijk - en hoe!

  • Vrouwen zijn gelijk aan mannen - behalve in de directiekamer

    Het gebrek aan topvrouwen ligt niet alleen aan ambitieloze vrouwen, maar ook aan structureel lagere promotiekansen. In Vrouwen zijn gelijk aan Mannen, behalve in de directiekamer, toont Jessica de Jong aan dat onbewuste discriminatie een belangrijk oorzaak is van het glazen plafond. Ze laat met onderzoeken en ervaringen van topvrouwen zien waarom vrouwen in het Nederlandse bedrijfsleven de absolute top niet halen.
    Overheid en bedrijfsleven spannen zich al vele jaren in om de opmars van vrouwen een impuls te geven. Maar de maatregelen zijn vrijblijvend, ondoordacht en ongericht. In een poging de ban te doorbreken gaan vrouwen zichzelf presenteren als geoliede winstmachines. Terwijl de overheersende mannelijke cultuur ongemoeid blijft. Het kabinet Rutte maakt het helemaal bont door het promoten van vrouwen bewust op een lager pitje te zetten.
    Is er nog een uitweg mogelijk? De Jong doet aanbevelingen aan bedrijfsleven, politiek, wetenschap en de topvrouwen zelf om een doorbraak te forceren.

    Jessica de Jong (1971) schrijft als journalist over emancipatie. Artikelen van haar verschenen onder meer in Het Financieele Dagblad, Trouw en de Volkskrant.

  • Machtige topvrouwen - Vijf inspirerende voorbeelden - geeft een inkijkje in de opmars van vijf aansprekende vrouwelijke leiders. Elke vrouw vertelt een uniek verhaal vol verrassende anekdotes en persoonlijke ontboezemingen. Kruip in de huid van de topvrouw en beleef mee hoe zij dankzij talent, beschermheren, bevlogenheid en dappere keuzes de allerhoogste top bereikt. Minister Edith Schippers (VVD) temt een miljardenministerie. Herna Verhagen (PostNL) geeft leiding aan 60 duizend werknemers. Nancy Mc Kinstry (Wolters Kluwer) runt een toonaangevende multinational. Else Bos (PGGM) belegt de pensioenen van 2,5 miljoen Nederlanders. Mirjam Sijmons (ArboNed) waakt over de gezondheid van 1 miljoen werknemers. Jessica de Jong (Amsterdam, 1971) schrijft als journalist over werk en carrière voor onder meer Intermediair, Het Financieele Dagblad, Trouw en de Volkskrant. Eerder publiceerde zij bij uitgeverij Conserve in 2011 Vrouwen zijn gelijk aan mannen - behalve in de directiekamer.

  • In Waarom feminisme goed is voor mannen pleit feminist Jens van Tricht voor de emancipatie van vrouwen én mannen. In de afgelopen honderd jaar hebben vrouwen toegang geëist tot domeinen die voorheen aan mannen waren voorbehouden, maar op het gebied van de mannenemancipatie bleef het opvallend stil. Toch worden ook mannen door genderongelijkheid in hun vrijheid beperkt. Want `echte mannen' moeten nog altijd stoer zijn, zelfverzekerd, sterk en onafhankelijk. Ze moeten hard werken, mogen niet huilen en geen kwetsbaarheid tonen. Het belemmert veel mannen om ten volle zichzelf te zijn, en dat heeft ook op maatschappelijk niveau destructieve gevolgen.
    Waarom feminisme goed is voor mannen biedt een nieuw, hoopvol perspectief op mannen en mannelijkheid. Het laat zien hoe mannen kunnen bijdragen aan een betere wereld en wat ze daarbij zelf te winnen hebben. Van Tricht bepleit in dit prikkelende boek de vrijheid voor ieder mens om los te breken uit beperkende verwachtingen en al zijn of haar talenten te benutten.

  • Wolfpack

    Abby Wambach

    In `Wolfpack' vertelt voormalig Amerikaans vrouwenvoetbalster Abby Wambach dat vrouwen niet op de gebaande paden hoeven te blijven omdat anderen dat zeggen. We zijn roodkapje niet...Maar als vrouwen volgens de oude regels blijven spelen, zal het spel nooit veranderen. Het is tijd voor een nieuw spel, zodat vrouwen succes kunnen pakken en vieren, met elkaar. Wolfpack vertelt hoe wij als vrouwen elkaar kunnen empoweren in plaats van elkaar te zien als concurrenten.

    In dit inspirerende en motiverende pleidooi staan acht regels die het spel veranderen en waarbij eer, toewijding en veerkracht van het hoogste belang zijn. Je bent niet alleen, je hebt je roedel! Go, Wolfpack, go!

    Aanbevelingen:

    `Een must-read voor iedereen die leiderschap ambieert.' - Serena Williams

    `Je mooiste goal tot nu toe. Dit heeft de kracht te veranderen hoe wij onszelf zien, en daarmee verandert alles.' - Brene Brown

    `Abby Wambach is de volgende generatie in de vrouwenrevolutie.' - Elizabeth Gilbert

  • Sfinx

    Maartje Laterveer

    `Een vrouw wordt niet als vrouw geboren, maar tot vrouw gemaakt', schreef Simone de Beauvoir. Maar hoe zit het met de man? In vergelijking met de talloze reflecties en analyses op vrouwen en vrouwelijkheid, is het wat mannen en mannelijkheid betreft opvallend stil gebleven. Hoog tijd voor een essaybundel die daar verandering in brengt. In Sfinx buigen dertien mannelijke essayisten, onder wie Jan van Mersbergen en Maurits de Bruijn, zich over onderwerpen als vriendschap en loyaliteit, ongenaakbaarheid en kwetsbaarheid, macht en kracht en de complexiteit van mannelijkheid. In tijden van #MeToo en toxic masculinity, waarin volgens sommigen `de man geen echte man meer kan zijn', is de noodzaak groter dan ooit om na te denken over de vraag: `Wat maakt de man?'
    Met essays van Mohammed Benzakour, Maurits de Bruijn, Maxim Februari, Peter Giesen, Martin de Haan, Lotfi El Hamidi, Thomas Heerma van Voss, Hans Hogenkamp, Maartje Laterveer, Rutger Lemm, Jan van Mersbergen, Tjeerd Posthuma, Casper Thomas en Nathan Vos.

  • Man en macht

    Kate Manne

    `Man & macht' is het nieuwste werk van Kate Manne, die wel de filosoof van de #MeToobeweging wordt genoemd. Zij biedt in `Man & macht' een prikkelend nieuw denkkader om misogynie en mannelijk privilege te begrijpen. Wat vanzelfsprekend wordt gevonden voor een man, spreekt nog altijd niet vanzelf voor een vrouw - en dit veroorzaakt een fundamentele ongelijkheid. In `Man en macht' analyseert Manne de werking van mannelijk `entitlement' op tien gebieden, van aandacht, kennis en medische zorg tot seks en huishoudelijk werk. Levendig en met intellectuele vurigheid toont ze aan dat genderongelijkheid niet door een paar slechteriken veroorzaakt wordt, maar diep in de samenleving wortelt.

  • Verhalen van zussen over verlies van een broer of zus. In Rouw in de zijlijn komen voor de eerste keer een groot aantal zussen aan het woord over het verlies van hun broer of zus. Een meestal verborgen en onderschat rouwproces waar in de maatschappij nog weinig aandacht voor is. Van de bestsellerauteur van Broederziel alleen? Het kost veel moed om je eigen verlies onder ogen te zien als zus, zeker als er bijna nooit naar gevraagd wordt. Het is bekend dat zussen hun eigen rouwproces opschorten of bevriezen om eerst te gaan zorgen voor de partner en kinderen of de ouders van hun broer of zus. Jaren later, tot wel 20 of 50 jaar, kan het verlies voor zussen nog diep verdriet en grote eenzaamheid betekenen omdat hun gevoelens en ervaringen al die jaren in de zijlijn zijn blijven steken... In deze verhalen zoeken zussen naar een innerlijke en uiterlijke balans na het verlies van een broer of zus. Ze vragen ruimte voor hun verdriet en aandacht voor hun verhaal van liefde en verlies. Bovenal zoeken ze naar manieren
    om verder te leven met de herinneringen aan hun broer of zus. Uit alle verhalen blijkt hoe waardevol zussen en broers voor elkaar zijn en hoeveel liefde zussen voelen voor hun zus of broer, ook na diens dood.

  • 'Als vrouwen wijs waren (...) zouden ze ophouden met zich druk te maken en een chronisch slecht geweten te hebben...'
    In dertien beschouwingen geeft Marianne Fredriksson haar visie op hoe verschillen en overeenkomsten tussen de beide seksen het leven beïnvloeden. Soms met verbazing, dan weer scherp, teder of met ingehouden woede schetst ze de rolpatronen die dieper in ons verankerd lijken dan we zelf zouden willen.

  • Jonge meisjes gaan massaal gebukt onder de seksualisering van de samenleving. Werkende moeders hebben het héél erg zwaar. Crèches zijn slecht voor de kinderziel. Islamitische hoofddoekjes moet je zien als onschuldige
    lapjes stof. Emancipatie vooral als keuzevrijheid. En vrouwen zijn eigenlijk verfijndere wezens: als zij het voor het zeggen hadden, dan was de kredietcrisis nooit uitgebroken.
    Verwende Prinsesjes ontrafelt deze en andere sprookjes waarin Nederlandse vrouwen collectief lijken te geloven. Hoe komt het dat zij heden ten dage zo anders in de wereld staan dan hun seksegenoten in vergelijkbare westerse landen? En waarom zijn ze daar nog trots op ook? Ruim veertig jaar na Joke Kool-Smits beroemde essay Het onbehagen bij de vrouw is er maar één conclusie mogelijk: dat onbehagen is geheel verdwenen. Niet omdat er geen ongelijkheid meer is, maar omdat Nederlandse vrouwen er hun schouders over ophalen. In dit boek veegt Elma Drayer de vloer aan met het zogenaamde feminisme van de Nederlandse vrouw.

  • Nieuwe vrouwen

    Anna Visser

    Anna Visser woont met haar man en kinderen in Rotterdam. Na haar toneelopleiding aan de Utrechtse Hogeschool van de Kunsten ging ze aan het werk als regisseur en programmamaker. In 2001 werd ze hoofdredacteur en later ook algemeen directeur van de duurzame omroep llink. Sinds 2007 werkt zij freelance als schrijfster, programmamaker en adviseur.

    Anna Visser, tot voor kort fulltime werkend en moeder van drie kinderen, zegde in maart 2008 haar baan als directeur van omroep llink op om zich te bezinnen op een toekomst waarin werken en zorgen meer in balans zijn. De reacties in haar omgeving waren fel: Bernard Wientjes, voorzitter vno-ncw, smeekte haar bij Pauw & Witteman als getalenteerde vrouw toch aan de top te blijven en ook een aantal van haar vrienden vonden dat ze te waardevol was voor de samenleving om thuis voor de kinderen te gaan zorgen.

  • Brandend actueel thema, twintig jaar na de Conferentie van Caïro Vrijheid kan pas worden bereikt als vrouwen geëmancipeerd zijn van alle vormen van onderdrukking. - Nelson Mandela Vrouwenrechten. Het is een thema dat helaas nog altijd brandend actueel is. Overal ter wereld zijn vrouwen het slachtoffer van tal van vormen van discriminatie en van  ongelijkheid, zowel in hun beroepsleven als op familiaal, sociaal of politiek vlak. De rechten waarvoor vrouwen wereldwijd vechten, zijn dan ook erg uiteenlopend. In 1994 gaf de internationale gemeenschap tijdens de Conferentie van Caïro het startsein om de strijd voor betere vrouwenrechten op te voeren. Twintig jaar later maken <strong>Marleen Temmerman</strong> en <strong>Tine Maenhout</strong> een stand van zaken op en vertellen waar vrouwenrechten nu eigenlijk echt over gaan. Journaliste Tine Maenhout trok naar het opvangcentrum voor slachtoffers van geweld van Marleen Temmerman in Kenia. De verhalen die ze daar optekende, vormden de basis voor een zoektocht naar

  • Vrouwenvoetbal in Nederland is de neerslag van een door het NWO gefinancierd interdisciplinair onderzoek naar de maatschappelijke impact van vrouwenvoetbal in Nederland. In een aantal artikelen onder redactie van Martijn Oosterbaan en Martine Prange wordt gereflecteerd op verschillende aspecten van de soms paradoxale relatie tussen de ontwikkeling van vrouwenvoetbal enerzijds en maatschappelijke veranderingen anderzijds.

empty