Epo, Uitgeverij

  • Van alle levende auteurs is hij de meest geciteerde. Reken je de doden mee dan moet hij enkel Marx, Lenin, Shakespeare, Aristoteles, Christus, Plato en Freud laten voorgaan. De essentiële Chomsky bundelt vier van de meest essentiële werken van Noam Chomsky, de neerslag van lezingen en interviews met David Barsamian. Drie daarvan verschenen nooit eerder in het Nederlands.

    Het ware gelaat van Uncle Sam ontrafelt de buitenlandpolitiek van de Verenigde Staten vanaf de Tweede Wereldoorlog tot aan de eeuwwisseling.
    De welvarende elite en de rusteloze massa gaat over de wereldeconomie, economische mirakels in de derde wereld en de wortels van racisme.
    Geheimen, leugens en democratie is een analyse van de binnenlandse situatie in de Verenigde Staten, van de wereldwijde ongelijkheid en van maatschappelijke tendensen.
    Het algemeen belang gaat over vrijheid en gelijkheid, de media en de mythe van de schuldenlast van de derde wereld.

    Samen vormen de vier boeken een monument voor Amerikas meest vooraanstaande dissident en een briljante maar eenvoudige inleiding op zijn politieke denken.

    "Chomsky is een wereldfenomeen. Misschien de meeste gelezen stem over buitenlandse politiek op de planeet." The New York Times Book Review

  • Van 'We kunnen er toch niets meer aan doen' en 'Wij zijn te klein om het verschil te maken' tot 'Het klimaat is altíjd veranderd!' en 'We gaan toch niet terug naar de middeleeuwen?' Wie al eens in een discussie over het klimaat verzeilt, voelt de dooddoeners vaak al van kilometers ver aankomen. Origineel zijn ze zelden. Eigenlijk komen ze altijd op hetzelfde neer: maak je geen zorgen, doe zo weinig mogelijk of laat anderen het probleem oplossen. Ze zaaien vooral twijfel en verwarring. Want intuïtief voel je aan dat de redenering rammelt. Maar overtuig maar eens de luide nonkel die beweert dat zijn planten net 'heel content' zijn met meer CO2 en dat niet het klimaat maar de overbevolking het probleem is.
    In dit even speelse als ernstige boek gaat Tine Hens, door haar lezingen goed bekend met een terugkerend type interventies uit de zaal, de uitdaging aan. Vertrekkend van tien dooddoeners klopt ze aan bij bekende en minder bekende klimaatwetenschappers. Een zelfhulpboek bij klimaatverwarring.

    Met illustraties van Bart Schoofs

  • Hoe durven ze?

    Peter Mertens

    Peter Mertens kreeg voor dit boek de Prijs Jaap Kruithof 2012 (Recht voor de Jaap prijs)

    Met een woord vooraf van Dimitri Verhulst

    De Eyjafjallajökull is een natuurfenomeen. De economische crisis niet. Hier past geen verbijstering over ontembare krachten, maar verontwaardiging. Bankiers, poenslurpers en luchtbellenblazers kregen na de crisis van 2008... nog meer macht. In een grote hold-up verhuisden opnieuw miljoenen euro's naar de miljonairs. In Europa hebben de speculanten ondertussen een keizerlijke status gekregen, en worden ze braafjes "markten" genoemd. Als waren ze keizer Nero, beslissen ze met duim omhoog of omlaag over de toekomst van gehele volkeren. Van Griekenland en Italië tot bij ons eisen zij alweer dat u en ik de crisis betalen, voor de tweede keer. Hoe durven ze!

    Hoe durven ze? brengt de geest van Tijl Uilenspiegel en de geuzen tot leven, de tegenstroom die democratie, vrijheid en economie opnieuw wil veroveren op de papen en zakenkabinetten van het kapitalistische Europa.

    'Dit boek, dat ik des te zeer zou willen bestickeren als "noodzakelijk", begroet ik als een warm en hernieuwd begin in de strijd tegen het asocialisme.' Dimitri Verhulst

  • 'Sire, laten we de armen belasten, ze zijn met meer', adviseerde minister van Financiën Jean-Baptiste Colbert ooit zijn baas zonnekoning Lodewijk XIV. Colbert is al een paar eeuwen dood maar in dit kleine koninkrijk aan de Noordzee lijken zijn ideeën springlevend.

    Voor wie inkomsten uit vermogen haalt is België een belastingparadijs. Met allerlei aftrekken en vrijstellingen: van notionele interesten, definitief belaste inkomsten, meerwaarden op aandelen... Maar o wee als je de pech hebt je inkomen uit arbeid te halen en niet tot de 1% rijkste Belgen te behoren dat is de groep die evenveel bezit als de 60% minst rijken.

    Marco Van Hees, onder de taalgrens bekend als de Robin Hood van de Borinage en de man achter onthullingen van de PVDA-studiedienst, fileert het systeem dat België bovenaan alle rankings van fiscale paradijzen katapulteert, netjes tussen de Bahama's, de Kaaimaneilanden en Luxemburg. Over de 496 euro belastingen van Arcelor Mittal, Delphine Boël als dochter van Bernard Arnault en de noodzaak van een miljonairstaks.

  • Kent u Friedrich von Hayek? Beroemd denker. Nobelprijswinnaar. Patroonheilige van alles wat rechts is, van Mark Rutte in Nederland tot Bart De Wever in Vlaanderen. Zijn centrale these: inmenging van de staat in de economie is een beperking van de vrijheid van de mens. Zijn alternatief: de absolute vrijheid van de ondernemer.

    Hayek, met zijn Nobelprijs, zijn publicaties en zijn invloed op hele generaties politici en economen zal het wel weten, zeker? Toch maken de auteurs in dit toegankelijk en met veel voorbeelden gestoffeerd boekje brandhout van zijn theorieën. Uitvoerig puttend uit onderzoek naar hedendaagse arbeidsverhoudingen en -organisatie stellen ze onomwonden: Hayek leidt tot vrijheid voor de elite en armoede voor de werkende mensen.

    Als de sociale strijd ook een strijd is om de hegemonie van ideeën is het ontmaskeren van de pin-up van Nieuw Rechts stevige munitie.

  • `Het lijkt altijd onmogelijk', zei de betreurde Nelson Mandela, `tot het gerealiseerd is.' De kinderen uit de mijnen halen en de schoolplicht invoeren, dat was voor sommigen `te gek voor woorden'. En toch gebeurde het. Betaald verlof en de vijfdagenweek golden ooit als `van een andere planeet'. Tot ze verwezenlijkt werden.

    Vandaag leveren we in. Niet alleen op ons budget. Veel meer nog op ons denkvermogen. Dit boek brengt daar verandering in.

    Zestien doeners die durven dromen, brengen in dit boek acht overrompelende kleuren samen. Een palet van acht verrassende ideeën die de samenleving creatief uitdagen.

    Stel je voor dat schoolmoeheid een uitstervend woord wordt. Stel je voor dat we met z'n allen straks nog 30 uren werken, en al die andere uren kunnen besteden aan muziek, aan cultuur, aan sport of gewoon aan samen zijn. Ja, stel je voor dat er geen wooncrisis meer zou zijn, geen drempels meer voor dokters, en geen straffeloosheid voor racisme. Dat we in klimaatneutrale steden zouden leven, en ook echt zelf zouden beslissen.

    Ja, stel je voor, dat het alledaagse ongewoon wordt, en het ongewone alledaags.

    Laat je vervoeren door deze zuurstoftrein van vernieuwing.

  • Graailand

    Peter Mertens

    Eindelijk is het er: het langverwachte vervolg op Hoe durven ze?

    De elite graait, grabbelt en grijpt als nooit tevoren. Ongestraft verstoppen miljonairs en multinationals miljarden euro's in postbusbedrijven en belastingparadijzen. Overbetaalde politici walsen ongestoord de draaideur door tussen politiek en grootbedrijf. Wat crisis?

    Crisis is voor sissies, zegt de kaste, en ze verhogen opnieuw de taksen en bevriezen de lonen. We leven toch boven onze stand? Ondertussen vloeit het verse geld naar nieuwe speculatieve zeepbellen, tot de bubbels barsten. Hoe meer ellende de graaiers zaaien, hoe meer opstand ze oogsten tegen de elites.

    Mertens gooit geen steen in de kikkerpoel, maar meteen een hele muur. Graailand biedt een alternatief op de profeten van de angst, zoals Trump, Le Pen en Wilders. Graailand toont de sprankeling van het sociaal verzet, stelt de New Kids in Town voor, en offreert een politiek van hoop.

    Graailand is een boek dat brandt in de handen. Neem het vast, en geef het vuur door.

  • Inaya

    Bleri Lleshi

    Inaya. Zo zal het eerste kind van Bleri Lleshi heten. Terwijl de auteur vol ongeduld op haar geboorte zit te wachten, staan zijn gedachten niet stil. Hij besluit ze te bezweren met een brief. Over zijn eigen roots diep in de Albanese Alpen. Over Brussel, de geboortestad van Inaya. Over de wereld waarin ze zal opgroeien. 'Ik kan niet alles over deze tijden vertellen', schrijft hij. 'Je zal ze zelf moeten beleven. Maar de dag dat je dit boek in handen neemt, zal je een aantal reflecties van je vader kunnen lezen over de geest van onze tijd. Ik wil je bewust maken over ongelijkheid en uitsluiting. Over het racisme en het seksisme die je zal meemaken. Maar ik wil je ook vertellen over hoopvolle mensen en initiatieven. En over de verrijking die je in jou hebt. Over de verschillende werelden en hoe je het beste uit die werelden moet nemen om jouw eigen levensverhaal te maken. Een verhaal gebaseerd op het goede doen, op rechtvaardigheid, verbondenheid en zorgzaamheid.' Poëtisch, beklijvend en inspirerend.

    Met een voorwoord van Joke van Leeuwen.

  • Vraag: wat heeft Facebook-COO Sheryl Sandberg, die pleit voor meer vrouwelijke bedrijfsleiders, gemeen met de meer dan vijf miljoen dames die Spanje plat legden 'tegen de alliantie van patriarchaat en kapitalisme'? Antwoord: zowel Sandberg als de Spaanse vrouwen bestempelen zichzelf als feministen. Die vaststelling drijft Cinzia Arruzza, Tithi Bhattacharya en Nancy Fraser, drie monumenten van de Amerikaanse vrouwenbeweging die mee de International Women's Strike organiseerden, naar hun schrijftafel. Want: wat is er nu zo feministisch aan een multinational met een vrouw aan het roer? En: hoe komt het dat je de Sandbergs van deze wereld nooit hoort spreken over hamburgerjobs, dure gezondheidszorg en slechte huizen? Met dit manifest, bij elkaar getikt op de schouders van andere, beroemde manifestschrijvers, zetten ze de kwestie op scherp: feminisme moet zich bezighouden met de problemen van de overgrote meerderheid van de vrouwen op de wereld. Een vurig pleidooi voor een antikapitalistisch, ecosocialistisch en antiracistisch feminisme.

    Met een voorwoord van Sofie De Graeve en Fatma Arikoglu.
    Oorspronkelijke titel: Feminism for the 99%. A manifesto. Verschenen bij Verso, 2019. Vertaald door Gaston Van Dyck.

  • De vergrijzing: als je beleidsmakers mag geloven, gaat het om 'een tsunami', 'een aardverschuiving', 'een storm die op ons af raast'. De kosten ervan 'swingen' dan weer 'de pan uit' en de verhoging van de pensioenleeftijd is 'een kwestie van gezond verstand'. Patrick Deboosere is demograaf: hij peilt, cijfert en meet. Nuchter. Marijke Persoone stelt hem de vragen die ertoe doen. Zijn antwoorden leiden tot een verrassend ander perspectief. Lang leve de vergrijzing is een relaas over het beschavingssucces dat meer mensen langer leven en over de mythe dat de baby's van vandaag 120 jaar zullen worden. Over de onrust rond de betaalbaarheid van de sociale zorgen in het Frankrijk van ... 1936. Over waarom niet zozeer het aantal actieven in een maatschappij telt, maar veeleer hoeveel rijkdom we produceren. Over de verdeling van deze rijkdom en over de sleutelrol van de sociale zekerheid.

  • In de spektakeldemocratie is het volk een publiek dat op sleeptouw wordt genomen, zijn politici performers en is politiek conflict een commercieel product. Verkiezingscampagnes zijn permanent geworden en wie politieke macht wil veroveren moet gehoorzamen aan de genadeloze wetten van commerciële media(platformen). De gevolgen daarvan zijn niet min. Het leidt tot een politiek systeem dat voortgestuwd wordt door provocatie en sensatie. Het is een systeem dat figuren produceert als Donald Trump, Thierry Baudet, Theo Francken, Boris Johnson of Matteo Salvini en waarin de burger niet meer is dan een consument die de duim omhoog of omlaag mag houden. Werk maken van een democratie die democratischer is en waarin het trumpisme niet langer dominant is, betekent breken met de spectaculaire vorm die de democratie vandaag heeft aangenomen. Dat kan enkel door de democratie terug te brengen naar haar oorsprong: de straat, de barricade en de opstand.

  • De laatste vrijdag van augustus 2019. Dirk Van Duppen krijgt een keiharde diagnose: uitgezaaide pancreaskanker. Eerst is er het onwezenlijke verdriet. Dan groeit de verbondenheid. Verbondenheid in verdriet, verdriet in verbondenheid.

    Bertolt Brecht wist al: het mooiste geschenk dat je kan geven is het voorbeeld van je eigen leven. In Zo verliep de tijd die me toegemeten was blikt Dirk Van Duppen terug op een compleet leven. Hij werkt in een leerlooierij. Is dokter in Palestijnse vluchtelingenkampen. Bouwt een groepspraktijk uit in Deurne. Plaatst het kiwimodel voor goedkopere geneesmiddelen op de agenda. Bindt de strijd aan tegen het fijn stof in Antwerpen. Zetelt voor de PVDA in de districtsraad, gemeenteraad en OCMW-raad. Onderbouwt de idee dat de mens een supersamenwerker is.

    In dit laatste boek van Dirk Van Duppen is de dood niet ver weg. Toch zindert het van het leven. En van de hoop. Het gaat over engagement en solidariteit. Over de liefde die je vindt in de strijd maar ook over hoe je in de strijd geliefd wordt. Gracias a la vida.

    Opgetekend door Thomas Blommaert.

  • Hij was een van de studentenleiders van mei 68. Groeide uit tot de belangrijkste onderzoeksjournalist in dit land. Publiceerde onthullingen over de moord op PS-leider André Cools, de Bende van Nijvel, wapenhandel en extreemrechts. Hield van de idee dat de machthebbers zonder hem veiliger zaten. Had een fenomenaal archief. Stierf jong aan alzheimer.

    In dit boek vertelt Klaartje Schrijvers het fascinerende verhaal van Walter De Bock, die ze leerde kennen bij het schrijven van haar doctoraat over een 20ste-eeuwse neoaristocratische elite. Toch is dit geen klassieke biografie. Het archief van Walter trapt ook de naoorlogse tijdsgeest op de staart: de Koude Oorlogssfeer, de anticommunistische netwerken, de periode waarin een deel van de elite Brussel wilde ombouwen tot het New York van Europa.

    Maar bovenal gaat dit boek over het weten en het vergeten, over wat geschiedenis betekent wanneer kennis verdwijnt. Het is een reis doorheen historische en journalistieke zoektochten naar de waarheid en een ode aan de heuristiek: de kunst van het vinden.

  • Wat na corona? Willen we echt terug naar het oude 'normaal' van besparen in de sociale zekerheid, de zorg en het onderwijs, en fiscaal pamperen van superrijken? Naar een wereld waar de mensen die de samenleving rechthouden géén helden zijn?

    In deze brief aan Vlaanderen houdt filosoof Bleri Lleshi een krachtig en inspirerend pleidooi om het roer om te gooien. Want corona heeft een aantal problemen op scherp gezet. Maar de crisis maakt ook duidelijk dat de mens supersociaal, solidair en zorgzaam is. Voor Bleri Lleshi is dat geen verrassing. Al meer dan tien jaar doorkruist hij Vlaanderen om te spreken over hoop en liefde. Hij kent de verhalen van de mensen die het gehad hebben met de richting waarin onze samenleving aan het evolueren was, van de 94-jarige die vluchtelingen Nederlands leert tot de BV's op de barricades voor het klimaat en het middenveld en de cultuursector met hun protest tegen de kaalslag van de Vlaamse regering.

    We staan op een kruispunt. Ofwel misbruiken machthebbers deze crisis. Ofwel grijpen wij dit moment om te kiezen voor positieve verandering: naar een sociale, duurzame en rechtvaardige samenleving.

  • Sterren zie je pas als het donker wordt. In de coronacrisis is het plots donker geworden. Heel donker. Iedereen zag de sterren. De coronahelden. De werkende klasse. Zij die de boel doen draaien. 'Ze zijn ons vergeten, Peter', schrijft Anna. Ze is poetsvrouw in een ziekenhuis. Ze heeft het over de rekeningen die moeten worden betaald. En over haar man, die zijn job op de luchthaven kwijt is. 'Applaus, dat leg je niet tussen de boterham.'

    Covid-19 heeft de maskers afgetrokken. Van een maatschappij waar winstzucht koning is en corruptie prinses. Dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten is larie en apekool. Dat het vanzelf beter wordt ook. We tuimelen pardoes in een diepe recessie. Miljoenen mensen worden werkloos, de rijksten worden rijker en vanonder donkere stenen wringen allerlei gedrochten zich naar boven. Stop.

    Ze zijn ons vergeten. Een striemend manifest over crisis en hebzucht in tijden van corona. Over een oude wereld die afsterft en een nieuwe die nog geboren moet worden. Een verhaal over sterren, over solidariteit en nieuwe hoop. Een oproep tot engagement. De toekomst is een strijdtoneel. Van hen die de boel doen draaien.

  • Van toenemende ongelijkheid tot een economie zonder veerkracht, van hete zomers zonder regen tot het in elkaar storten van de biodiversiteit: onze vertrouwde wereld staat op losse schroeven. Is onze samenleving voorbereid op de toekomst? Het massale protest van klimaatjongeren maakt duidelijk van niet. Er is nood aan een nieuw hoopvol perspectief, aan nieuwe grondslagen waarmee we aan de slag kunnen. Dat betekent een trendbreuk in hoe we vragen stellen en antwoorden formuleren. Het gaat over zich verbonden weten met elkaar en de natuur, zich solidair voelen met alle aardbewoners en de toekomstige generaties. Over het streven naar levenskwaliteit in plaats van steeds meer en altijd sneller. Het ecologisch kompas probeert in deze turbulente tijden een kader te bieden voor de toekomst, de richting aan te wijzen waarin we niet alleen catastrofes vermijden maar bovenal een nieuwe invulling geven aan wat het goede leven voor iedereen kan betekenen.

    Met een voorwoord van Meyrem Almaci en bijdragen van Annelies Debels, Marie-Monique Franssen, Myriam Dumortier, Jessica Schoors, Imade Annouri, Jef Peeters, Jan Mertens, Johan Malcorps en Dirk Holemans.

  • "Twee van mijn maîtres à penser stierven relatief jong. Michel Foucault was 57, Erving Goffman 60. Het is zeer waarschijnlijk dat ook ik relatief jong zal sterven. Ik ben nu 58 en bij mij is medio maart 2020 kankerstadium 4 gediagnosticeerd. Als er plotseling heel weinig toekomst over is om te plannen, over te speculeren of van te dromen, gebruikt men zulke historische momenten vaak als een aansporing om na te denken over het verleden. De leidende vraag hierbij - een nogal voor de hand liggende - is: wat was er belangrijk?"

    Zo begint dit essay van Jan Blommaert. Wat was er echt belangrijk in mijn academisch leven? is de terugblik van een geëngageerde publiek intellectueel die een academische loopbaan op internationaal topniveau uitbouwde. Over de ontwikkeling van de academische industriële cultuur, de groei van een beroemdheidscultuur en de terreur van het publiceren. Maar ook - en vooral - over geven, vormen, inspireren en democratisch zijn.

    Zoals Ico Maly in zijn voorwoord schrijft: "Een uitnodiging aan docenten om de rol op te nemen van publiek intellectueel en democratisch pedagoog."

  • De val van Icarus

    Nick Meynen

    In de Franse cultfilm La haine tuimelt een man uit een vijftig verdiepingen tellend gebouw. 'Jusqu'ici tout va bien, jusqu'ici tout va bien, jusqu'ici tout va bien', prevelt hij tijdens zijn val. Het doet denken aan de wereld vóór corona. In dit boek legt Nick Meynen uit dat de pandemie geen accident is. Noch een straf van god, wraak van Moeder Natuur of kwestie van karma. Ze is wel een logische consequentie van de politieke keuzes die onze beleidsmakers al decennialang maken, keuzes die mens en planeet verdrinken in het ijskoude water van de egoïstische berekening. Er is geen weg terug naar normaal, stelt Meynen, want niets aan de precorona-economie was normaal. 'Dit verdient een breed en internationaal publiek', schreef Naomi Klein over Frontlijnen, zijn vorige boek dat ook werd opgenomen in het lijstje van de tien beste boeken over klimaatverandering van het Amerikaanse jongerentijdschrift Teen Vogue. Met De val van Icarus bevestigt hij alle lof.

  • Hij smokkelde een medewerkster van oppositieleidster Victoire Ingabire Rwanda uit. Maakte van dichtbij de opgang van de Congolese jongerenbeweging La Lucha mee. Beleefde intens Burundi, tot en met de onverwachte dood van president Nkurunziza. Koos voor de totale dekolonisering maar bedankt drie oude witte mannen die hem inspireerden tot een 'niet-betuttelend' engagement voor Afrika. Nobelprijswinnaar Dr. Mukwege schreef hem ooit: 'Jij bent één van de erg weinigen die durft schrijven wat de mensen in Oost-Congo denken.'

    Sinds 1984 is Kris Berwouts actief in en rond Afrika. In Congo werd hij mushamuka: een oude wijze man die mee de beslissingen neemt binnen de familie. Uiteindelijk werd hij in twee landen persona non grata. Berwouts beschrijft zijn wedervaren in Centraal-Afrika vanuit een hoogsteigen perspectief: dat van de zeer betrokken buitenstaander die toch deel uitmaakt van het gebeuren en niet als observator aan de zijlijn staat.

    'Kris Berwouts is de afgelopen jaren in binnen- en buitenland bekend geworden als een van de best gedocumenteerde analisten van Centraal-Afrika. In dit boek neemt hij de lezer mee achter de coulissen van zijn werkzaamheden. Met grote openhartigheid en veel flair vertelt hij over enkele cruciale episodes. Trakteer uzelf op dat buitengewoon kostelijke hoofdstuk over het onderhandelen van een bruidsschat, waar hij als mushamuka bij betrokken was.' - uit het voorwoord van David Van Reybrouck

    'Dit boek is het resultaat van decennia reizen, studie en onderzoek, en vooral van heel intensief gedeeld leven. Dat levert een boeiend en toegankelijk, rijk en relevant boek op.' - Gie Goris, oud-hoofdredacteur Mo*

  • Er is iets vreemds aan de hand met het concept 'grenzen'. Goederen, diensten en kapitaal vliegen de wereld rond. Alleen voor sommige mensen bestaan er nog grenzen. Vrijwel iedereen vindt dat normaal. Zelfs organisaties die voor een humane aanpak van asiel en migratie pleiten, vergeten zelden te benadrukken: 'Neen, we zijn niet voor open grenzen.' Alsof ze zich bij voorbaat willen indekken, want wie daarvoor ijvert, plaatst zich buiten het debat. Te naïef, te wereldvreemd, te veel Gutmensch.
    In dit pamflet fileert Naima Charkaoui misschien wel een van de laatste taboes in onze westerse wereld. Een J'accuse over de vele slechte argumenten tegen open grenzen, over de 34.361 mensen die sinds 1995 hun poging om in Europa te geraken bekochten met hun leven, over hypocrisie en geprivilegieerde bubbels.

    Met een voorwoord van Els Hertogen.

  • Hoe voelt het om als zwarte Belg, met roots in de kolonies, op te groeien in België anno nu? Hoe voer je de gezamenlijke en toch eenzame strijd voor gelijkwaardigheid? Welke gevechten kies je uit? Wat offer je daarvoor op? En welke oorlog woedt er ondertussen binnenin je? In Yaya na Leki treden zachte activisten Moussa Don Pandzou en Lieven Miguel Kandolo met elkaar in gesprek. Empathisch, open, eerlijk. Grote en kleine broer beslaan een lange geschiedenis, van panafrikanisme tot Black Lives Matter, en gaan daarbij geen schuldgevoel of depressie uit de weg. Via een oud genre, de briefwisseling, brengen ze nieuwe inzichten. Voor wie de huidige strijd voor dekolonisatie en tegen racisme beter wil begrijpen. 'Mijn zoektocht naar mijn identiteit is nog maar net begonnen. Ik wil me niet neerleggen bij een tweederangspositie. Ik ben een volwaardig mens, met volwaardige deelidentiteiten.'

    Met een voorwoord van Nyanchama Okemwa.

  • Kruimeldief

    Hind Eljadid

    'Haar huid valt bijna naast haar botten. Als ik zou willen zou ik ze kunnen plooien, vouwen en binnenstebuiten keren. Ik zou er een afdak van kunnen maken of mezelf ermee omwikkelen als een soort dubbele huid. Mijn moeder trekt en pulkt aan het loshangend vel van haar borsten, kijkt naar me en zegt dat die vroeger vol melk zaten en dat ik dan aan haar tepel zoog. Ik word er misselijk van. Ik vraag me af hoe ver ik haar huid zou kunnen rekken, hoeveel tijd er nog tussen haar huid en organen over is, tot ze elkaar raken omdat er niets meer is.'
    Een ziekte verteert het lichaam van de moeder van Hind en Fatima-Zahra Eljadid. Het is een traag en pijnlijk aftakelingsproces en het komt bovenop de vechtscheiding van haar agressieve ex-man, en bovenop de angst en de armoede. Kruimeldief is een poëtische maar ook rauwe elegie over moederkeszalf, afscheid nemen, terugblikken en herinneren. Maar ook over witte gangen, liefdeloze lakens en ... zusterliefde. Misschien wel het debuut van het jaar.

  • 'Voor wat, hoort wat'. Zo vatte Patrick Janssens in zijn tijd het sociaal beleid van Antwerpen samen. Dat Bart De Wever, toen hij 't Schoon Verdiep overnam, zich lovend uitsprak over die flinkse politiek is geen compliment voor een socialist. Maar alles kan beter. Na een jaar N-VA-bestuur maakt Jan Vranken, geestelijke vader van het bekende Jaarboek Armoede en Sociale Uitsluiting, een eerste balans op. Gewapend met getuigenissen, cijfers en documenten komt hij tot een messcherpe conclusie. 'De huidige coalitie', schrijft hij, 'heeft een duidelijk marsbevel, dat van leermeester Dalrymple en idool Thatcher. Anders gezegd: straf de armen en neem meteen maar het sociale beleid en het middenveld mee.' Thatcher aan de Schelde is een radiografie van een stad die bewust in tweeën wordt gedeeld en waarin bevolkingsgroepen tegen elkaar worden opgezet. Het is tegelijk een oproep om het roer om te gooien. Want het zijn niet de armen die moeten worden gestraft, het is de armoede die moet worden bestreden. Dat doe je niet door rechten voorwaardelijk te maken noch door kansarmen met wat kruimels van tafel te sturen.

  • 'Ik krijg telefoontjes van ondernemers, en niet de minsten, die mij vragen gesprekken op te zetten met de N-VA van Bart De Wever. Op die partij is hun hoop gevestigd. Veel ondernemers denken dat de N-VA de enige is die iets kan veranderen.' Het zijn de woorden van Unizo-baas Karel Van Eetvelt. Enige tijd daarvoor had N-VA-voorzitter Bart De Wever al uitgeroepen dat Voka zijn baas is en verwelkomde de voltallige top van die partij de Franse fiscale vluchteling Bernard Arnault.

    Is N-VA misschien een allemansvriend? Want de fanclub van de N-VA bestaat niet enkel uit krijtstreeppakken of superrijken die de taal van Voltaire spreken. Integendeel. Ook veel werklozen, minimumtrekkers, senioren met een klein pensioentje, ja zelfs vakbonders voelen zich aangesproken door 'de partij van de hardwerkende Vlamingen'. In Het Vlaanderen van De Wever stelt Koen Hostyn een vraag die je maar zelden hoort: voor wie rijdt de N-VA nu eigenlijk? De kracht van de verandering: jazeker. Maar dan toch anders bekeken.

empty