• In de beeldende kunsten is niets wat het is. Kijk maar: je ziet niet wat je ziet. Maar van de politiek en van de moraal wordt juist ondubbelzinnigheid verlangd. Hoe kan kunst dan politiek of moreel zijn?
    Mag alles in de kunst of zijn er grenzen? Moet de politiek zich met kunst bemoeien en kunnen de beeldende kunsten politiek zijn? Of verschuilen ze zich ten onrechte in een ivoren toren?
    Veel hedendaagse kunstenaars trekken met een boodschap de wereld in. Levert dat goede kunst op? Het is een heet hangijzer in de kunst van nu.
    In De navel van Daphne werpt Maarten Doorman aan de hand van voorbeelden uit de hedendaagse kunst nieuw licht op het doolhof van engagement in de kunst.

    Maarten Doorman is schrijver en filosoof. Hij doceert kunstkritiek aan de Universiteit van Amsterdam en cultuurfilosofie aan de Universiteit Maastricht. Verder is hij medewerker van de Volkskrant, De Groene Amsterdammer en Hollands Maandblad. Tot zijn recentste boeken behoren De romantische orde, Paralipomena. Opstellen over kunst, filosofie en literatuur en Rousseau en ik. Over de erfzonde van de authenticiteit.

    Over Maarten Doorman:

    `Er zijn niet veel filosofen in Nederland die goed kunnen schrijven. Maarten Doorman is één van hen.'
    trouw

    `Een essayist die instemming en tegenspraak uitlokt: een betere combinatie bestaat niet.'
    nrc handelsblad

    `Het denkend voortschrijden wordt aanstekelijk verwoord.'
    de volkskrant

    `Prikkelend en waardevol.'
    arthur danto, filosoof

  • In 'Het geëmancipeerde museum' gaat kunsthistoricus en onderzoeker Steven ten Thije op een persoonlijke manier op zoek naar het belang van kunstmusea in een samenleving die steeds meer uiteenvalt. Ondanks het ongekende succes van musea om mensen massaal te verleiden tot een bezoek, is de toekomst van het museum niet zeker. Voor de buitenstaander mogen de musea er rustig en zelfverzekerd bij staan, maar de barsten in de samenleving raken ook dit nobele toonhuis. De spanningen tussen hoog en laag, nieuwkomer en autochtoon, rijk en arm nestelen zich stilletjes als betonrot in de fundamenten van het museum. De samenleving is op drift en het museum moet meebewegen.
    Ten Thije gaat op zoek naar een nieuwe toekomst waarin kunstmusea onderdeel kunnen worden van een nieuwe emancipatiebeweging. Een toekomst waarin musea een open omgeving bieden waar de kwaliteit van het museumbezoek voorop staat en bezoekers worden uitgedaagd om zelf keuzes te maken.

    Steven ten Thije (1980) is kunsthistoricus, conservator en auteur. Hij is verbonden aan het Van Abbemuseum als cordinator van de Europese museumconfederatie L'Internationale. In 2013 was hij medeoprichter van de denktank voor kunst en democratie 'Steen in de vijver'.
    Dit essay is de twaalfde in een reeks die in opdracht van het Mondriaan Fonds wordt geschreven.

  • Joris Vermassen tekent cartoons voor De Standaard. De aanslag op Charlie Hebdo raakte hem diep. Zijn interesse in de gespannen relatie tussen de 'heilige' tekst en het 'goddeloze' beeld leidde tot dit boek. Vermassen bekijkt het conflict in een bredere context. Tekst en beeld vormen de inzet van een voortdurende strijd tussen religieuze, politieke en culturele krachten. Imams staan niet alleen met hun veroordeling van afbeeldingen, ook voor schrijvers is het beeld vaak taboe: prentjes zijn goed genoeg voor strips en kinderboeken, maar in romans hinderen ze de verbeelding van de lezer. Beeldende kunstenaars staan dan weer huiverig tegenover literaire teksten, bang dat hun beelden worden herleid tot een illustratie.

    In een genuanceerd, soms grappig en bijwijlen zeer persoonlijk verhaal analyseert Vermassen de oorzaken van het conflict, ontkracht hij de vooroordelen en gaat hij op zoek naar een verzoening in de praktijk. Overtuigend toont hij aan dat tekst en beeld geen vijanden zijn, maar vrienden die vruchtbaar kunnen samenwerken. In deze gepolariseerde tijden is het een welkome boodschap.

empty