Hollands Diep

  • Dagen in huis Nieuw

    Dagen in huis

    Roelof ten Napel

    De gedichten in Dagen in huis vertrekken steeds vanuit een alledaags, benaderbaar beeld. Een hand, een wolk, een raam, een dier - zoiets. De vanzelfsprekende vergelijkingen die die beelden oproepen, worden aan een nadere blik onderworpen, om te kijken of er - zelfs anno 2021 - nog iets uit te leren valt. Het meest vanzelfsprekende kenmerk van de poëzie, de metafoor, wordt door de bundel heen langzaam heruitgevonden.
    IETS OVER RUST
    Had ik in het ogenblik waarin ik gelukkig was veel meer kunnen zijn dan dat? Of was geluk wat overbleef toen het moment was uitgeput - een luwte die zichzelf niet schiep.
    --
    In Dagen in huis worden onze meest bestendige metaforen voorzichtig ontmanteld. In de kieren die ontstaan doemen vragen op. Wat komt er na verwondering? Hoe leven we ons beter in? En waar vinden we geluk?

  • Een zoon van

    Roelof ten Napel

    Nadat Wolff op kamers gaat, wordt hij geconfronteerd met een onbekende, vreemde eenzaamheid. Hij volgt colleges en leest boeken, meer niet. Maar langzaamaan dwingen nieuwe vriendschappen hem de onderhuidse spanningen tussen zijn afkomst, opvattingen en verlangens onder ogen te komen. Als hij op een avond een jongen ontmoet, en verliefd wordt, nadert het moment waarop hij zijn vader een paar harde, heldere vragen moet stellen - als het daarvoor niet al te laat is.
    Een zoon van is een enerverende roman over een vraag die ons allemaal aangaat: wat betekent het een enkel mens te zijn?

  • In het vlees

    Roelof Ten Napel

    je snijdt in het lichaam van je volk, omdat je hier
    een god vermoedt, omdat goden zijn waar doden vallen,
    goden zijn waar mensen tot vijand worden benoemd -
    je snijdt in het lichaam van je volk omdat je zoekt
    naar de god die je nog doden moet
    Wat betekent het om pijn te lijden, om lief te hebben en te sterven - en voor wie doe je dat? In het vlees gaat over het leven dat we uit het oog verliezen als we onze opvattingen, of ze nu politiek zijn, of religieus, of filosofisch, niet toetsen aan de onvolmaakte, rommelige lijven waarover ze zouden moeten gaan.
    Na een reeks sonnetten volgt een afdeling waarin daarbij het woord is aan de man die de zoon van God verraden heeft: Judas Iskariot. Hij blijkt nog wel wat vragen te hebben over het scheppen van heilige gemeenschappen, het aanwijzen van schuldigen, het verlangen naar een zuiver geweten en het uitschot dat steevast in de geschiedenis achterblijft.

  • Alsof hij het op dit moment vaststelde: dat hij Amos heette, en dat Amos iemand was met blote voeten op tegels, tenen over de rand. Dat Amos iemand was met zijn kin op zijn borst, vooroverbuigend, klaar om te springen.
    Nadat Amos stopt met wedstrijdzwemmen, lukt het hem niet meer zijn draai te vinden, en rondom hem zoeken vrienden en vreemden evengoed naar houvast. Het leven zelf volgt de rimpelingen die Amos' keuze maakt in de levens van de mensen om hem heen. Het is het verhaal van een jongen die plotseling begon te zinken, en de mensen die hem zagen gaan.

  • Het woedeboek

    Roelof ten Napel

    Wat doe je met de woorden van je voorouders als je breekt met hun gebruiken en tradities, en met hun god? Kun je daar wel mee breken, als die woorden in je om blijven gaan? Of is traditie misschien precies waar je - zelfs als je zou willen - niet mee kunt breken? Omdat je dan zou moeten breken wie je bent.
    Het woedeboek gaat over geloof en ongeloof, wrok en hoop. Hier legt een zelfverzekerde stem genadeloos zijn onvermogen bloot.

empty