• Paulien Cornelisse houdt al jaren een Japanverzameling bij. En die verzameling ziet nu voor het eerst het licht in dit prachtig vormgegeven boek.
    Pauliens collectie bestaat uit dingen die ze weet over Japan. Soms zijn het vondsten die ze deed tijdens haar reizen en verblijven in het land, onder meer voor haar VPRO-serie Tokidoki. Soms zijn het opmerkelijke feitjes. En omdat ze het nu eenmaal niet laten kan, zitten er in haar verzameling ook veel schitterende observaties van de Japanse taal.
    Japan in honderd kleine stukjes is een verfrissend boek voor reizigers, thuisblijvers, taalliefhebbers en andere nieuwsgierigen. Paulien Cornelisse laat je ervaren hoe het voelt om te houden van een land dat nooit van jou zal zijn.

  • Cavia werkt op de afdeling Communicatie. In korte humoristische hoofdstukken leren we haar en haar collega's kennen. Stella van Human Resources. Ruud het enge hoofd van de afdeling Financiën. En Harm-Jan van de IT-afdeling, die al sinds 1999 een tamagotchi in leven houdt.

    Een cavia die in een kantoortuin tussen de mensen werkt: het klinkt wat onwaarschijnlijk, maar iedereen die ook maar een blauwe maandag op een kantoor heeft gewerkt, zal de avonturen van de verwarde cavia herkennen. Van een symbiotische relatie met het koffiezetapparaat tot passief-agressieve e-mails en duizelingwekkende perikelen rond de lief- en leedpot.

    De verwarde cavia is een grappig en ontroerend boek, onmisbaar voor iedereen die wel eens collega's heeft gehad, of ze misschien nog steeds wel heeft.

  • Paulien Cornelisse schrijft over taal. Niet over hoe het zou moeten, of hoe verschrikkelijk het is dat er mensen zijn die 'groter als mij' zeggen. Nee. Het gaat over taal zoals die op dit moment gesproken wordt. Dat is soms walgelijk, en soms aandoenlijk. Wat volgens Paulien Cornelisse in ieder geval vaststaat, is dat mensen bíjna nóóit zeggen wat ze bedoelen. ('Als ik even heel eerlijk ben' lijkt de opmaat tot vriendelijk commentaar, maar is meestal de inleiding tot keiharde kritiek onder de gordel).
    Veel mensen vinden dat wij ons vooral door het gebruik van taal onderscheiden van de wilde beesten. Paulien Cornelisse ziet taal niet als een teken van civilisatie, maar meer als een voortzetting van omgangsvormen uit de oertijd. We zijn nog steeds bezig elkaar te vlooien en tegen elkaar te gillen, alleen doen we dat nu op een veel ingewikkelder manier. Je hebt ook mensen die niet willen toegeven dat de discussie inmiddels een ruzie aan het worden is. Die zeggen bijvoorbeeld: 'Grappig dat je dat zegt,' terwijl het helemaal niet grappig is.'

  • En dan nog iets

    Paulien Cornelisse

    Wat is het verschil tussen leuk en leuk-leuk? Wat zijn de fijnere nuances van nazi-Duits en porno-Duits? Wat is niveau kak?
    En dan nog iets is de opvolger van Taal is zeg maar echt mijn ding (2009), waarvan meer dan 400.000 exemplaren zijn verkocht. Ook dit nieuwe boek staat weer vol met even onnuttige als amusante analyses van ons taalgebruik. Niet over hoe mensen met elkaar zouden moeten praten, maar over hoe ze dat per ongeluk doen

  • Paulien Cornelisse is een groot liefhebber van de Nederlandse taal. "Je ergeren? Dat doe je maar in je vrije tijd,' zegt Paulien, om vervolgens als een detective op zoek te gaan naar taalvernieuwingen, miscommunicaties en bizarre gesprekswendingen. In Taal voor de leuk, haar derde taalboek, deelt ze haar nieuwste fascinaties. Waarom zegt de conducteur in de trein "UhLelystad' in plaats van gewoon "Lelystad'? Kun je beter "ARG' whatsappen of "ARGH'? Wat zijn dwangclichés? Auto-irritaties? En wat is woordaanelkaarplakkisme? Scherp, onderzoekend en met een vrolijk relativeringsvermogen neemt Paulien de taal onder de loep.

empty