• Lente 1870. Op het kruispunt van twee wegen in de buurt van Waterloo, omgeven door akkers en leegte, staan twee haast identieke huizen. Aan de ene kant woont een gelukkig echtpaar. Aan de andere kant, haar ouders. Maar dan komt onverwachts een schoonbroer op bezoek... en opeens ligt er een dode vrouw op het kruispunt.

    Privédetective Henri Conscience woont zijn allereerste autopsie bij, maar het ontleden van de zaak kost hem nog meer moeite. Waarom moest Ellie Odebrecht sterven? Wie schiet er op de tweelinghuizen? Wie zijn de Franse toeristen in de nabijheid van het kruispunt, die zich bijzonder interesseren voor Henri's assistente Clara?

    Hoever zal een man gaan voor zijn vaderland? En hoever een moeder voor haar gezin?

  • De man die van vrouwen hield:
    Georges Simenon in 27 romans (beschouwingen)

    Sommige literaire oeuvres kun je vatten in een paar titels of steekwoorden. Dat van de Franstalige Belg Georges Simenon niet. Daarvoor is het te omvangrijk. Wie ter wereld zou die plusminus vijfhonderd romans allemaal gelezen hebben? Daarvoor is het ook te veelzijdig. Simenon valt niet samen met zijn beroemdste creatie, commissaris Maigret. Hij schreef ook psychologische romans, oorlogsromans, ernstiger verkenningen van misdaad en gerechtigheid, én vele pulpromans onder tal van pseudoniemen. Het werk van Simenon is een jungle.

    Chrétien Breukers en Mark Cloostermans hakten zich een weg door de vegetatie, op zoek naar de kern van een oeuvre. Onderweg lazen ze een dwarsdoorsnede van romans en politieverhalen, zowel Maigret-romans als het 'serieuze werk', evenredig gekozen uit de vier decennia waarin Simenon zich het schompes schreef. Ze ontmoetten vooral veel sterke vrouwelijke personages. Simenon is niet alleen de man die pochte over de tienduizend vrouwen met wie het bed zou hebben gedeeld, hij was ook een schrijver met gemeende interesse voor de vrouw. Sterke en zwakke vrouwen, lijdzaam en vechtend, alle kantjes van de vrouwelijke psychologie hadden Simenons interesse.

    In 26 hoofdstukken en via evenveel 'Simenons', volgen Breukers en Cloostermans het spoor van Simenons vrouwen. Ze beschrijven en analyseren zijn wereld. En spreken hun bewondering uit. Want als Simenons werk een eerbetoon was aan de vrouw, dan is dit boek op zijn beurt een eerbetoon aan één van de belangrijkste Franstalige schrijvers van de twintigste eeuw.

  • Brussel, december 1869. De politie zou op een moordenaar moeten jagen die zich `Gods Luitenant' noemt, maar als ze ontdekken in welk milieu hij zich ophoudt roepen ze de hulp in van een privé-onderzoeker. Henri Conscience heeft er geen probleem mee zijn handen vuil te maken, zeker niet als hij op de mooie Isabella Färvi stuit. Zij is een Finse die na de dood van haar man in Brussel is blijven wonen. Helaas kiezen Henri's vijanden dit moment om hun macht te laten voelen. Met Henri buiten strijd wordt zijn huishoudster/assistente Clara het nieuwe doelwit van Gods Luitenant.

    De Finse weduwe is het tweede deel in een reeks literaire misdaadromans, geïnspireerd door het
    werk van Hendrik Conscience. Elk deel is apart te lezen.

  • België, herfst 1869. Gerard Conscience, burgemeester van Turnhout, wordt geconfronteerd met een nieuwe bedreiging. Een smokkelbende heeft haar jachtterrein uitgebreid tot in de dorpskern. Inbraken gaan gepaard met onverwacht geweld.

    Conscience roept zijn zoon Henri terug uit Engeland, waar die criminologie studeerde. Dat wordt beweerd, tenminste. De Turnhoutenaren stellen zich vragen bij de jongeman, die rondwandelt, kijkt en zwijgt. Twee vrouwen interesseren zich voor hem: twee getrouwde vrouwen die te slim zijn voor hun eigen bestwil.

    Terwijl Henri zich afvraagt wat hij voor Flora en Clara kan betekenen, groeit de angst in de stad. Een verhaal over ongewenste bezoekers.

empty