• Vier jaar lang waren twee journalisten van De Limburger, Joep Dohmen en Henk Langenberg, bezig met corruptie in Limburg. Hun onderzoek leidde tot heel wat: ontslagen van burgemeesters, wethouders en hoge ambtenaren, strafzaken, woede bij de kreukbaren, voldoening bij de onkreukbaren, arresten over het recht van de pers om bronnen geheim te houden, de Prijs voor de Dagbladjournalistiek 1993 voor de twee journalisten.
    Joep Dohmen geeft in dit boek een terugblik, een analyse en een overzicht. Hoe kon het juist in Limburg komen tot deze dubieuze bestuurlijke cultuur? Welke rol speelden de politieke partijen, het CDA voorop? Welke smeermiddelen werden door de bouwwereld ingezet? Welke netwerken waren er, en hoe zitten ze in elkaar? Aan het einde maakt Joep Dohmen de balans op.

    'Joep Dohmen heeft een voortreffelijk boek geschreven. [...] Zijn ironie over het feestneuzerige circuit van aannemers, bestuurders en bij het bouwen betrokken ambtenaren blijft aan de prettig lichte kant. De lezer kan zelf zijn of haar gradatie van woede kiezen.'
    Jan Joost Lindner in De Volkskrant

    'De Vriendenrepubliek is een fascinerend boek'
    Jeanne Doomen in De Journalist

    'Het boek van Dohmen is een prachtige aanvulling van de Nederlandse persgeschiedenis. Iedere journalist hoort het te lezen.'
    Rudie van Meurs in Dagblad De Limburger

  • - 50%

    We zijn het aan onszelf verplicht om goed te leven, niet om goede boeken te schrijven, veldslagen te winnen en gewesten te veroveren, maar om kalmte en rust te vinden bij de dingen die wij doen.' -Michel de Montaigne

  • Het leven is een droevige aangelegenheid: de meeste van onze plannen monden uit in teleurstelling; we worden voortdurend geconfronteerd met ziekte en dood; en steun van anderen is juist niet te vinden wanneer je die nodig hebt. Er is weinig dat ons lot verlicht en ons behoedt voor een permanente toestand van zwaarmoedigheid.
    Of toch niet? Is het leven juist vol kansen en uitdagingen? Stelt het je voor de voortdurende opdracht jezelf met goede moed opnieuw uit te vinden, je te ontwikkelen, iets te betekenen voor jezelf en voor anderen? Is er wel degelijk zin aan ons bestaan te geven?

  • Enige tijd geleden verscheen in de Volkskrant een brief van een man wiens leven in het teken van de middelmaat stond. Hij had altijd wel meer willen doen om zijn talenten te ontwikkelen, maar het kwam er nooit van. Nu, op zijn vijftigste, kijkt hij terug op een kleurloos leven - en vraagt zich af of hij daar niet gewoon tevreden mee moet zijn. In Brief aan een middelmatige man geeft Joep Dohmen hem een antwoord.

    Dohmen gaat in op de vraag wat het betekent jezelf te ontwikkelen, te ontplooien, te bilden. In een tijd waarin tradities en 'grote verhalen' geen vanzelfsprekende gidsende rol meer vervullen zullen we op eigen kracht betekenis aan ons bestaan moeten geven, daarbij weerstand biedend aan de dwingende verleidingen van markt, wetenschap en technologie. Hoe worden we meer dan alleen calculerende en consumerende burgers?

    In zijn boek wijst Dohmen op de noodzaak van de ontwikkeling van een nieuwe publieke moraal, een moraal die mensen ertoe beweegt bewust naar hun eigen leven te kijken, en te streven naar sociale zelfverwerkelijking - naar een zinvol bestaan, te midden van en rekening houdend met anderen.

  • Levenskunst is een manier om de zoektocht naar het goede leven vorm te geven. De westerse mens heeft de vrijheid veroverd om te kiezen wie hij wil zijn. Maar hoe die vrijheid in te vullen? En hoe kan een maatschappij vol vrije individuen goed functioneren? Daarvoor is een nieuwe moraal nodig die niet dogmatisch is, maar positief. Een moraal die persoonlijke vrijheid definieert ten opzichte van de ander, in een maatschappelijk verband.

    Maarten van Buuren en Joep Dohmen betogen dat deugden de mens in staat stellen te onderscheiden wat het goede is. Ze moeten in de praktijk met wijsheid worden ingezet, afhankelijk van de situatie en de mores. Gebeurt dat niet dan verkeren ze in hun tegendeel en worden ondeugden.

    In Van oude en nieuwe deugden gaan Van Buuren en Dohmen te rade bij tien denkers die in de loop van 2500 jaar verschillende visies op het goede leven hebben geformuleerd, van Laozi tot Machiavelli, van Friedrich Nietzsche tot Richard Rorty, van Aristoteles tot Martha Nussbaum.

  • Deze vraag van Foucault inspireert Joep Dohmen tot een hartstochtelijk pleidooi voor een stijlvol, waarachtig leven. Hij bindt de strijd aan met het paternalisme van links en rechts, met de moraal van vrijheid, blijheid die al een halve eeuw onze harten en hoofden bezet houdt, met dominante levenshoudingen zoals onverschilligheid, cynisme, sentimentalisme en fundamentalisme.

empty