• De tuinen van Buitenzorg Nieuw

    `De tuinen van Buitenzorg' is Jan Brokkens nieuwste boek. Toen de 23-jarige Olga en de twee jaar oudere Han in 1935 naar Nederlands-Indië verhuisden, was het alsof de ene na de andere wereld voor hen openging, in een bijna duizelingwekkend tempo. De eerste maanden brachten ze door op Java, later woonden ze in Makassar, waar Han als theoloog onderzoek deed. Het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog verwoestte de wereld waarin Olga en Han volledig waren opgegaan. In 1947 moesten ze terugkeren naar Nederland.
    Olga is de moeder van Jan Brokken vóór ze zijn moeder werd. Na het overlijden van zijn ouders overhandigde tante Nora hem de brieven en foto's die haar zus Olga haar vanuit Buitenzorg en Makassar schreef. Teder, sensitief en tastend zoekt Brokken in die brieven naar de vrouw die gedurende haar leven altijd een onbekende voor hem was gebleven.
    Brokken verweeft Olga's verhaal op ingenieuze wijze met beschouwingen over muziek, literatuur, cultuur en geschiedenis, zoals over componist Leopold Godowsky die in de ban raakte van de gamelan en de moeder van Hella S. Haasse, die de bekendste concertpianist van Indië was. `De tuinen van Buitenzorg' is een juweel van een boek, van een schrijver op de toppen van zijn kunnen.

  • Stedevaart

    Jan Brokken

    In de veelgeprezen boeken Baltische zielen en De gloed van Sint-Petersburg dompelde Jan Brokken de lezer onder in de verhalen en cultuur van steden en plaatsen. En zijn reislust reikt veel verder, evenals zijn kennis over kunst en geschiedenis. Dat komt tot uiting in het rijk geïllustreerde Stedevaart, waar in twintig non-fictieverhalen steeds een plaats en een persoon, meestal een kunstenaar, centraal staan. Onder leiding van Brokken reist de lezer naar het Bologna van schilder Giorgio Morandi, het Venetië van een boekbinder en het Düsseldorf van beeldend kunstenaar Joseph Beuys. We bezoeken het Parijs van componist Erik Satie, het Vilnius van schilder en componist Mikalojus Ciurlionis en het Bilbao van architect Frank Gehry, ontmoeten Gustav Mahler in Amsterdam, de moeder van Italo Calvino in Cagliari en cellist Anner Bijlsma in Washington dc. In het meest persoonlijke verhaal neemt Brokken ons mee naar een schilderij van Meindert Hobbema, een jeugdliefde en Middelharnis. In Stedevaart brengt Jan Brokken zijn bevlogen vertelkunst en grote liefde voor kunst en cultuur tot een gloedvolle symbiose.

  • Het eiland van Jean Rhys

    Jan Brokken

    'Het eiland van Jean Rhys' is het levendige, gelaagde verslag van een zoektocht naar de wortels van een roman die diepe indruk maakte op Jan Brokken: De wijde Sargassozee van Jean Rhys (1890-1979). Brokken bezocht het Caribische eiland Dominica waar Rhys haar jeugd doorbracht en raakte steeds meer in de ban van de roman die gezien wordt als haar meesterwerk. Hij onderzoekt de achtergronden, de liefdesaffaires, raciale conflicten, de slavenopstanden en de verwoesting van familieplantage Geneva. Uit gesprekken met inwoners en bezoeken ter plaatse ontvouwt zich langzaam maar zeker een indringend beeld van het eiland, van Jean Rhys en de bronnen van haar schrijverschap.

  • Youri Egorov gold als de dichter onder de Russische meesterpianisten. Op tweeëntwintigjarige leeftijd ontvluchtte hij de Sovjet-Unie en vestigde zich in Amsterdam. Vijf jaar later leerde Jan Brokken hem kennen. 'In het huis van de dichter' is het meeslepende verslag van hun vriendschap. Het is tegelijkertijd het onthullende portret van een naar vrijheid hunkerende kunstenaar, van een door angsten verteerde musicus die de ondergang tegemoet snelt en van het uitzinnige Amsterdam uit de jaren tachtig, dat in een dodenstad verandert als de aids-epidemie uitbreekt. In zijn zoeken naar zuiverheid, zijn hartstocht en roekeloosheid maar ook in zijn intense bescheidenheid en alles relativerende humor doet Youri Egorov niet onder voor die andere vermaarde Youri: dokter Zjivago.

  • `Ik dwaal nog één keer door de stad. De mist trekt langzaam op. Het vriest niet meer maar het voelt kouder dan toen het min tien was, ik word ingehaald door haastige mensen, op weg naar een warm metrostation of een trolleybus. Ik neem een brede straat en dan een smalle, ik loop langs de bochtige Mojka en herinner me een gedicht van Achmatova: De een loopt in een rechte baan / De ander loopt in kringen / En wacht om weer naar huis te gaan, / Naar vroegere beminden. / En ik - rampzalig en berooid, / Ik loop in zigzaglijnen, / Ik ga naar nergens en naar
    nooit, / Zoals ontspoorde treinen. Alles in deze stad stemt tot kijken, nadenken, herinneren, de melancholie is alom.
    Ware Sint-Petersburg er niet geweest, dan had ik de aan de rivier sluimerende stad zelf uitgevonden, als een humeur dat voor eeuwig bij me past.' In De gloed van Sint-Petersburg combineert Jan Brokken de adembenemende
    kennis van Baltische zielen met de hartstocht van De Kozakkentuin en belandt hij bij wat onmiskenbaar zijn mooiste boek is: In het huis van de dichter. Zijn wandelingen door de stad roepen de geest op van dichters en dissidenten, van gekken en genieën, van wanhopigen en geliefden, van Anna Achmatova, Osip en Nadjezjda Mandelstam, Joseph Brodski, Dostojevski, Toergenjev, Nabokov, Nina Berberova, Tsjaikofski, Rachmaninov, Stravinski en vele anderen.

  • De vergelding

    Jan Brokken

    Jan Brokken groeide op in Rhoon, een Zuid-Hollands dorp dat sinds de oorlog een geheim met zich meedraagt. Door sabotage vindt in 1944 een Duitse soldaat de dood. De vergelding van de moffen is verschrikkelijk: zeven mannen uit Rhoon worden geëxecuteerd, hun vrouwen en kinderen uit hun huis verdreven, have en goed in brand gestoken. Wie pleegde de aanslag op de Duitse soldaat? Waarom? Of was het toch een dom ongeluk met fatale gevolgen? Tot op de dag van vandaag maken de dorpsbewoners elkaar verwijten.

    In De vergelding reconstrueert Jan Brokken de gebeurtenissen aan de hand van duizenden pagina s processtukken, getuigenverhoren en 185 interviews met betrokkenen. Net als hij denkt te weten hoe het zit, krijgt het verhaal een compleet andere wending.

  • 25 jaar na verschijning blijkt Jan Brokken's `De blinde passagiers' dankzij het vluchtthema, het zoeken naar vrijheid en het najagen van een geluk dat altijd elders lijkt te liggen, nog altijd relevant. In deze speciale editie blikt hij in het nawoord terug op het schrijven van zijn avontuurlijke zeeroman en hoe deze destijds wereldwijd is ontvangen - een uniek kijkje in hoofd en denken van een meesterverteller.
    Schilderijenrestaurator Maurice Schotel vindt geen bevrediging meer in zijn werk en besluit mee te varen op een vrachtschip. Al snel trekt hij zich het lot aan van twee verstekelingen die tussen de containers hun leven op het spel zetten om de nieuwe wereld te bereiken. Dan raakt Schotel verwikkeld in een affaire met Adriana, de vrouw van de roerganger. Achtervolgd door rampspoed steekt het schip de Atlantische Oceaan over, maar hoe ver ze ook varen, de hoofdpersonen komen niet los van hun verleden.

  • Na De wil en de weg, volgens Mark Schaevers in Humo het interessantste schrijvershandboek dat in ons taalgebied op de markt is, richt Jan Brokken zich in Het hoe tot de meer gevorderde schrijvers. Het componeren van een boek staat centraal in Het hoe, waarbij het Brokken niet uitmaakt of het een roman, een novelle, een thriller of een non-fictieboek is. In alle literaire genres moet het verhaal pakkend verteld worden en het drama een dwingende intrige krijgen. Brokken plukt zijn voorbeelden uit de wereldliteratuur en soms ook uit zijn eigen lange ervaring als schrijver. Aan de hand van toneelstukken en films laat hij de finesses van de dramatische opbouw zien. Het hoe nodigt schrijvers uit tot nadenken over vorm, stijl, taal. Tegelijk spoort het aan tot grondig lezen.

  • Goede verhalen zijn spannend, boeiend, fascinerend. Maar hoe bereik je dat? Jan Brokken geeft les aan jonge schrijvers. Getuige De wil en de weg doet hij dat op een meeslepende manier. Brokken put uit eigen ervaring, als schrijver en als journalist. Hij interviewde tientallen schrijvers in binnen-en buitenland, onder andere voor de veelgeprezen serie 'Schrijven' in Haagse Post.
    Brokken springt in zijn nieuwe boek moeiteloos heen en weer van literatuur naar film en toneel, van fictie naar non-fictie, van kinderboeken naar thrillers, van negentiende-eeuwse klassiekers naar hedendaags proza. Hij wijst op de vele hindernissen die jonge schrijvers moeten overwinnen, maar doet dat op stimulerende wijze. Hij maakt van alles een verhaal: van het gebruik van de komma, de monoloog, de dialoog, de eerste zin, de laatste sc en de spannings-boog. Even vaak geeft hij jonge schrijvers praktische adviezen.
    `Een verhalenverteller van het zuiverste water.
    Jan Robbemond, Algemeen Dagblad
    `Een van de belangrijkste schrijfboeken van het laatste decennium. Schitterend geschreven, zoals we van Jan Brokken gewend zijn.

  • Blok

    Jan Brokken

    Blok vertelt het verhaal van Huib Blok, een Rotterdamse boekhandelaar in de twintigste eeuw. Een hardwerkende man die veel tegenslag te verduren heeft, zowel privé als zakelijk, maar altijd weer overeind krabbelt. Een man die vecht voor zijn idealen, nieuwe kansen aangrijpt, durft te dromen, zelfs wanneer hij in concentratiekamp Dachau uitgehongerd op de bevrijding wacht. Blok is het verhaal van een rasondernemer die liever Dick Francis leest dan Harry Mulisch maar die de vader van Jan Brokken perfect kan informeren over belangrijke theologische, psychologische en literaire werken en die ook altijd een spannend boek heeft voor de kleine Jan.

  • Mata Hari

    Jan Brokken

    • Olympus
    • 29 September 2017

    Het duurde bijna zestig jaar totdat er niemand minder dan Jan Brokken een betrouwbare biografie schreef van Mata Hari. De in 1917 na een geheim proces wegens spionageactiviteiten ter dood veroordeelde Mata Hari is nog altijd een van de grote legendes van vaderlands avonturisme. Ze groeide van eenvoudig Fries meisje uit tot een oosterse naaktdanseres en een van de meest fameuze sterren van de Parijse belle époque. Op grond van interviews, artikelen, archiefstukken en memoires van tijdgenoten beschrijft Brokken het veelbewogen leven van Margaretha Zelle, de danseres die het publiek in extase bracht, totdat haar zucht naar geld en avontuur haar noodlottig werd en ze verstrikt raakte in de netten van de Franse en Duitse inlichtingendienst tijdens de Eerste Wereldoorlog.

  • De rechtvaardigen

    Jan Brokken

    In `De rechtvaardigen' beschrijft Jan Brokken het verhaal van de Nederlandse consul, Jan Zwartendijk. Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog ontdekte deze consul in Kaunas
    (Litouwen) een manier om duizenden uit Polen gevluchte Joden het leven te redden: hij schreef voor hen een visum uit voor Curaçao. Daarmee reisden de Joden met de Trans Siberië Express naar Japan, van waaruit ze zich over de hele wereld verspreidden - vrijwel allen overleefden de oorlog. In korte tijd schreef hij koortsachtig duizenden visa uit.
    Jan Brokken beschrijft het leven van Jan Zwartendijk en de lotgevallen van veel van de ontkomen Joden in een meeslepend epos, waarin een treffend beeld wordt geschetst van een wanhopige tijd. De rechtvaardigen is een les in moed, in het maken van de juiste keuzes op het juiste moment.

  • In Waarom elf Antillianen knielden voor het hart van Chopin beschrijft Jan Brokken de wortels van de Antilliaanse muziek en de invloed die Europa heeft uitgeoefend. Het verhaal leest als een ontdekkingsreis: het voert de lezer een kleurrijke en volslagen onbekende wereld binnen.

    De Curaçaose componisten Jan Gerard Palm, Rudolf Palm, Jacobo Palm, Edgar Palm begonnen hun dag op identieke wijze: ze stonden om zes uur op en speelden Chopin. De in New Orleans geboren Louis Moreau Gottschalk kleedde zich als Chopin, kapte zich als Chopin en stierf op veertigjarige leeftijd, evenals Chopin. Hij schreef in 1860 de eerste ragtime en opende de weg van de Caribische dansen naar de jazz. Jazzmusici uit Martinique en Guadeloupe maakten nadat ze in de Eerste Wereldoorlog hadden gevochten de mazurka Souvenirs de Saint-Pierre populair in Parijs. Het zwarte jochie Electo Rosell, dat razendsnel piano kon spelen, kreeg in Havana de bijnaam Chepín en formeerde in 1932 het dansorkest Chepín-Chovén. De violist Jacobo Conrad combineerde walsen en dansen met de Afrikaanse tumba en tambú. De Koloniale Raad van Curaçao verbood in 1936 de tambú bij wet. Wim Statius Muller schreef tumba's, calypso's, mazurka's, en werkte voor inlichtingendiensten. Jazzpianist Randal Corsen restaureerde de walsen en nocturnes van zijn betovergrootvader Joseph Sickman. De Curaçaose zangeres Izaline Calister zong in 1999 de Mazurka Erotika en stond in 2000 op de praalwagen van het carnaval. LET OP ! Alleen bij de folio uitgave bevindt zich een CD met muziekstukken.

  • Baltische zielen

    Jan Brokken

    In `Baltische zielen' schetst schrijver Jan Brokken aan de hand van uiteenlopende levensverhalen de woelige historie van Letland, Estland en Litouwen. Het boek geeft een onthutsend beeld van de twintigste eeuw, met al zijn illusies, desillusies, doctrinaire twisten en waanzinnige moordlust. Reizend door het heden, door jonge, trotse, onafhankelijke landen, ziet Brokken schimmen uit het verleden opdoemen. Hij laat zien hoe afschuwelijk maar ook hoe bijzonder mensen kunnen zijn. In geen van zijn boeken komt zoveel geweld voor als in `Baltische zielen', in geen van zijn boeken komt de lezer zoveel tederheid en lotsverbondenheid tegen.

  • De provincie

    Jan Brokken

    In 1984 debuteerde Jan Brokken met De provincie, waarmee hij de toon zette voor de rest van zijn werk. In De provincie heeft de hoofdpersoon zich voorgenomen zijn geboorteland voorgoed te verlaten, tot hij hoort dat een jeugdvriend de mooiste vrouw van het dorp, een begaafd violiste en getalenteerde verleidster, om het leven heeft gebracht. Hij keert terug naar zijn dorp, waar zich een klassiek noodlotsdrama ontspint. De provincie is een scherp portret van een dorpsgemeenschap waarin vriendschap en haat, liefde en jaloezie de hoofdthema's vormen.

  • De droevige kampioen

    Jan Brokken

    Een uitzonderlijke levensgeschiedenis tegen het decor van de Caribische smeltkroes, dat is het verhaal van Riki Marchena, de Nietzsche lezende en crack rokende tienvoudig tafeltenniskampioen van Curaçao en Zuid-Amerika. De jonge Riki zat achter in de auto bij zijn vader toen die zelfmoord pleegde. Kort daarop verhuisde zijn moeder met een nieuwe minnaar naar het naburige eiland. Daarna hield hij er nog maar één obsessie op na: winnen. De donkere sportheld vergaarde een fortuin, verspeelde het uit weerzin tegen zijn familie, groeide uit tot het symbool van de nieuwe generatie, werd door vrouwen en meisjes aanbeden, voerde campagne voor het volks- en bevrijdingsfront, nam verbitterd afstand van de politiek en vond in crack het middel om zijn verdriet te verdrijven.
    />
    `Mijn eiland verpersoonlijken in een Droevige Kampioen. Wat een prachtvondst. Tip Marugg

    `Wat een schitterend boek. Prachtig geschreven, heel gelaagd ook. Ik ben, vijftien jaar na dato, alsnog diep onder de indruk. Het Curaçaose, het Caribische, totaal doorgrond. Geert Mak

    "Tegelijk met het levensverhaal van Riki Marchena wordt het indrukwekkend en bijzonder verhaal van Curaçao verteld." - Boekish plaza

    "De tegenslagen van een jongen op Curaçao. Riki Marchena beseft dat hij het zelf zal moeten rooien. Zijn kracht is fenomenaal en het tafeltennis vindt in hem een groot kampioen - zoals ook kleine eilanden het moeten hebben van de combinatie kracht en behendigheid. Na de volksopstand van 1969 groeit de sportheld uit tot volksleider, maar ook in die positie worden desillusies zijn deel. Een jarenlange weekendpelgrimage over het eiland brengt hem tot loutering en een lucide zelfinzicht. Een prachtig neergezette queeste." - Biblion

    Er is veel te genieten in De droevige kampioen de roman staat als een huis.' - Trouw

    'Een zeer bevlogen geschreven roman.' - De Gelderlander

    `Wat een grandioos boek. Adembenemend. Ik heb het in één ruk uitgelezen. Eerst uit nieuwsgierigheid: wat zou de hoofdfiguur nu weer gaan uithalen? Zou er ergens een sprankje hoop op verbetering zijn te bespeuren? Geleidelijk aan nam de drugsproblematiek bij het lezen de overhand en tot slot hield ik een gevoel van machteloosheid over. Machteloosheid omdat wij ondanks al onze goede voornemens, inzet en financiële steun, niet in staat zijn om de vele misstanden op dit eiland de kop in te drukken.(..) De droevige kampioen maakt op ons indruk omdat het ons een spiegel voorhoudt. Wij zitten er middenin en erkennen onze machteloosheid. Omdat wij misschien als eenling het probleem ervaren en als zodanig proberen op te lossen, of liever gezegd van ons af te duwen. Terwijl het probleem inmiddels als witte mieren alle uithoeken van ons huis heeft aangetast. (..) Het is te hopen dat de Antillen nog vele malen een inspiratiebron van Jan Brokken zullen vormen. (..) Een boek als De droevige kampioen roept allerlei herinneringen, figuren, plekken, associaties, prettige en minder prettige gebeurtenissen bij ons op. Alleen een groot schrijver kan dat bewerkstelligen.' Miguel A. Pourier, minister-president van de Nederlandse Antillen, in de Antilliaanse editie van het Algemeen Dagblad

    "Tafeltennissen is voor Riki Marchena wat voor de Baron van Münchhausen zijn haren zijn: een manier om jezelf uit het moeras omhoog te trekken. De droevige kampioen is een veelstemmige roman. Jan Brokken laat niet alleen Riki Marchena zelf aan het woord, ook de mensen uit zijn omgeving doen hun zegje. Door de techniek van uitsluiten en overlappen ontstaat het portret van een sporter die presteert onder de druk van de omstandigheden, terwijl het uiteindelijk niet om die sport en die sporter gaat, maar om het eiland waar het zich allemaal afspeelt: Curaçao.De droevige kampioen laat zien hoe relatief het winnen van een sportwedstrijd is. De droevige kampioen is misschien wel de beste roman van Jan Brokken, maar net als het meeste van zijn werk door te weinig mensen gelezen." - Liliane Waanders op Hanta

  • Jungle Rudy

    Jan Brokken

    `Jungle Rudy' van schrijver Jan Brokken is het meesterlijke portret van een man die in de doolhof tussen twee culturen het spoor bijster raakt. Brokken treedt in de voetsporen van de twintigste-eeuwse ontdekkingsreiziger en avonturier Rudy Truffino, een man die zijn leven wijdde aan het in kaart brengen van de verdwenen wereld in het regenwoud van Orinoco.

    `Brokken weet op boeiende wijze kleur en diepte te geven aan de hoofdpersoon van zijn boek. Zijn vaardigheid als romanschrijver en zijn ervaring als reisschrijver komen tot een prachtige symbiose.' - de Volkskrant

  • De regenvogel

    Jan Brokken

    Of Jan Brokken nu per schip over de Oostzee vaart, of te voet door de jungle gaat, als geen ander weet hij de lezer te boeien met geweldige verhalen over bijzondere mensen. In De regenvogel beschrijft hij gorillajager Paul Belloni du Chaillu, ontdekkingsreiziger Brazza, zijn tegenvoeter Stanley, detectiveschrijver Georges Simenon, de victoriaanse reisschrijfster Mary Kingsley, tropendokter Albert Schweitzer en tal van andere blanken die grip proberen te krijgen op Equatoriaal Afrika en Gabon. Maar allen missen de rust van de Gabonezen en hun vertrouwen in oeroude rituelen.

  • De Kozakkentuin

    Jan Brokken

    In De Kozakkentuin beschrijft Jan Brokken de bijzondere vriendschap tussen Alexander von Wrangel en Fjodor Michaïlovitsj Dostojevski. De levensgeschiedenis van de familie Von Wrangel werd door Brokken eerder beschreven in zijn magistrale Baltische zielen. De nazaten van de familie attendeerden Brokken op de vriendschap tussen Alexander en Dostojevski. Er bleek een verzameling documenten, memoires en brieven bewaard te zijn gebleven. Brokken verdiepte zich in dit rijke archief en schreef een boek over deze vriendschap, die bijna een kwart eeuw heeft geduurd. Met grote verbeeldingskracht reconstrueert Brokken de wereld waarin beide jongemannen leefden, werkten en beminden, met verve schetst hij de turbulente gebeurtenissen in het Rusland van de tweede helft van de negentiende eeuw.
    Het verhaal begint in 1849 in Sint Petersburg wanneer Alexander von Wrangel Dostojevski voor het eerst ziet. Een uiterst dramatisch moment. Alexander zit nog op school als hij een groep arrestanten op weg naar het vuurpeloton voorbij ziet komen. Onder hen Fjodor Dostojevski, toen al een schrijver wiens werk Alexander bewonderde. Dostojevski ontloopt de zwaarste straf, maar krijgt jaren dwangarbeid in Siberië opgelegd. Alexander wordt later benoemd tot officier van justitie in Semipalatinsk, een stadje in het zuidwesten van Siberië. Daar ontmoet hij Dostojevski, die dan net is vrijgekomen uit het strafkamp. Tussen Alexander en de twaalf jaar oudere Fjodor ontstaat een hechte vriendschap. De Kozakkentuin, ¬de naam van de datsja waar Alexander en Fjodor vele zomers doorbrengen, is een meeslepend epos, een historische roman, uitermate soepel verteld. Met de gave voor inleving die wij van Brokken kennen, de gave waarmee hij in De vergelding de oorlog in Rhoon beschreef, brengt hij in De Kozakkentuin de vriendschap tussen Alexander en Fjodor tot leven. Zoals Brokken eerder aan de basis stond van de literaire non-fictie, geeft hij in De Kozakkentuin de historische roman een nieuwe dimensie.

  • Zeedrift

    Jan Brokken

    In de verhalenbundel `Zeedrift'¬ neemt Jan Brokken¬ de lezer mee naar metropolen en kleine eilanden, van Guatemala tot Umbrië en van de Antillen tot de Zuid-Hollandse eilanden. Van fictie naar non-fictie, van persoonlijk naar universeel: in het waargebeurde zoekt Jan Brokken het onwaarschijnlijke, in het reële het ongelooflijke, in het gewone het uitzonderlijke.

  • Zoals Frankrijk was

    Jan Brokken

    Nederlanders houden van Frankrijk, niet van Fransen. Ik ben de uitzondering op de regel, ik ben erg op Fransen gesteld. Ik praat graag met ze. Fransen halen hun hart op aan het debat. Met hartstocht becommentariëren ze de politiek, de geschiedenis, de literatuur, de film. Ze nemen stelling, zoals blijkt uit mijn interviews met de cineast François Truffaut, de absurdistische toneelschrijver Eugène Ionesco, de oude dame van de nouveau roman Nathalie Sarraute, de toneelregisseur Patrice Chéreau, de anarchistische zanger Léo Ferré. In mijn artikelen over Octave Mirbeau, Louis-Ferdinand Céline, Albert Camus, Alberto Giacometti, Simone de Beauvoir, Patrick Modiano, Bernard-Henri Lévy belicht ik zowel hun werk als het tijdperk waarin ze leefden: het fin de siècle, de Grote Oorlog, de jaren dertig, het naoorlogse Saint-Germain-des-Prés, de nadagen van het gaullisme. Van Mata Hari maak ik het symbool van het Belle Epoque. Een macabere moord in de provincie voert me naar het diepe Frankrijk, aan de hand van Simenon beschrijf ik de kleine bourgeoisie. Ik haal herinneringen op aan mijn eerste bezoeken aan Parijs en aan de jaren dat ik in Bordeaux studeerde. En natuurlijk heb ik het over eten. '

    Jan Brokken


  • Elf portretten:

    Youri Egorov, De angsten van een concertpianist
    Vera Beths, De violist, de Stradivarius
    Anner Bijlsma, Het applaus, de teleurstelling
    Bernard Haitink, De Vijfde Symfonie van Sjostakovitsj. München
    Elly Ameling, De sopraan en schoonheid
    Rian de Waal, Het concours
    Pierre-Alain Volondat, De artiest
    Wout Oosterkamp, De hoogten van een bariton
    Katia en Marielle Labèque, Piano, piano
    Ivo Pogorelich, De bassen, volgens Dolf
    Emmy Verhey, De geschiedenis van een wonderkind

  • Feininger voorbij

    Jan Brokken

    Pakkende novelle over de confrontatie tussen Oost en West

    Twee tegenpolen: Zane komt uit de Nieuwe Wereld (Phoenix, Arizona), Ute uit de Oude (Oost-Duitsland, Oost-Berlijn). Zane kijkt vol wrok op zijn jeugd terug, Ute met nostalgie. Zane is schilder, Ute fotograaf. Ze treffen elkaar op een kasteel in Brandenburg. Beiden zullen een bijdrage leveren aan de overzichtstentoonstelling van Lyonel Feininger (1871-1956) in Berlijn, beiden vragen zich af hoe ze de Duits-Amerikaanse futurist voorbij kunnen streven. In hun werk? In hun onverzoenlijke levenshouding? Of in een liefde die alle grenzen overschrijdt?

  • Voel maar

    Jan Brokken

    Lucas Saverijn is rechter Curaçao, het eiland dat gloed gaf aan zijn jeugd. Gabriela Obrizki leidt een flets bestaan als balling sind ze Buenos Aires en junta achter zich liet. Ze ontmoeten elkaar op een passagiersschip, hij na een incident in de rechtszaal dat hem tot buitenstaander degradeert, zij aan de vooravond van weer een verhuizing. Door een herinnering zoekt hij toenadering tot haar. Zij intensiveert het contact, onder het toeziend oog van haar man en kinderen. Uiteindelijk is Saverijn de enige die haar geheim mag delen, wat hem voorgoed van de tropen vervreemdt. In Voel maar doemt achter de liefde een verleden op dat te dwingend is om het te ontkennen.


empty