• Het idee is even geniaal als simpel: Erik Nieuwenhuis koos bij elk jaar uit zijn leven een Nederlandstalige hit en schreef vervolgens een column over zijn leven in dat jaar. Van het betere lied tot de echte meezinger.

    'Gelukkig voor mij en de smartlappenindustrie blijft er altijd wel wat te huilen over. Voor armoe, eenzaamheid, teleurstelling, Weltschmerz en dood bestaat helaas geen bel-me-niet-register. En zo kan het gebeuren dat je op een donkere, winderige en natte decemberzaterdag in de trein tussen Lelystad en Almere volschiet als Hazes door je koptelefoon zingt:

    'Met bloed, zweet en tranen Zei ik vrienden, dag vrienden de koek is op.'

    Maar om nou te zeggen dat dat het Nederlandstalige lied is dat een halve eeuw moi ten voeten uit karakteriseert... Zelfs Hazes zelf heeft, met het rijmwoordenboek bij de hand, wel toepasselijker dingen gezongen:

    'Het was er warm en druk / ik zat naast een lege kruk'

    Of:

    'Nu sta ik voor je / 'k ben weer blijven hangen in de kroeg'.

    Nee, met Hazes en De Shorts alleen komen we er niet. Het leven is geen zkv, het mijne niet in elk geval. Mocht iemand mij ooit vragen naar de smartlap van mijn leven, dan zou ik zeggen: 'haal nog maar even wat te drinken, dit gaat even duren.'

    Met Bloedend Hart schreef Erik Nieuwenhuis niet alleen op originele wijze een ontroerende en humoristische autobiografie, hij geeft en passant ook een treffend beeld van de Nederlandse cultuur van de afgelopen halve eeuw.

  • Maart 1998. Op een camping, ergens op de grens van Groningen en Drenthe, heeft kachelhandelaar Boon zijn oog laten vallen op een mooi stukje land waar hij hoopt zijn kleinkinderen te kunnen zien opgroeien. Spijtig genoeg wordt precies dat stukje Groningen vooralsnog bezet gehouden door de caravan van een bende losgeslagen kunstenmakers die juist deze plek heeft uitgekozen als centrum van hun literaire totaalconcept 'De karavaan'. Terwijl Boon het terrein inspecteert en nadenkt over manieren om deze stadse uitvreters van het terrein verwijderd te krijgen, wandelt de afgewezen dichter Hylke Gorters uit de richting Haren naar Onnen om aldaar een oude literaire rekening te vereffenen. Ook Louis van Vuuren, activistisch theatermaker in ruste, heeft nog wel een kistje appelen te schillen met de eigenaars van 'De karavaan'. In zijn oude VW-bus bezoekt hij vandaag plekken waar hij met zijn muze, Karavaan-zangeres en actrice, Jorieke, momenten van grote euforie beleefde. En dan is er nog de schrijvende gemeente-ambtenaar Sipko Baars, een van de oprichters van 'De karavaan' die een middagje vrij heeft genomen, om 'op een waardige manier afscheid te nemen van een periode'.

    In Ergens op het eind schetst Erik Nieuwenhuis de onvermijdelijke teloorgang van een artistieke vrijplaats. Deze novelle is een tijdsdocument die leest als een detective, waarin de lezer tot het eind toe in spanning wordt gehouden door de vraag naar de uiteindelijke dader.

  • Een papiertje onder een gebakje, een cassettebandje, een oude schaal: net als iedereen sleept Erik Nieuwenhuis elke verhuizing weer een bonte verzameling voorwerpen met zich mee. Spulletjes in de marge die dankzij de columns van Nieuwenhuis aan belang winnen. Een sportdiploma van Nieuwenhuis levert een verhaal op waardoor de eeuwigheidswaarde van het papier uit zijn jeugd toeneemt. Huis van Bewaring is geschreven met ironie en melancholie, maar vooral met liefde voor de nutteloze dingen en de wereld die ze vertegenwoordigen.

empty