• Kan je iemand tevoorschijn schrijven die er niet is?

    In een bar in San Sebastián zwaait een vrouw naar een man. Zij is visagiste voor speelfilms en hij is een journalist die wil schrijven over het onafhankelijkheidsstreven van de Basken. Er ontspint zich een kortstondige maar hartstochtelijke verhouding, waarin hun taalprobleem van secundair belang blijkt. Na zijn terugreis zoekt hij haar in de films waar zij aan meewerkte en die hem telkens nieuwe verhalen vertellen.

    Erik Lindner brengt in deze krachtige maar subtiele roman een hommage aan een vrouw die achter de schermen werkt en haar leven aan de film heeft geschonken. Een vrouw die haar eigen schoonheid verbergt door de schoonheid van anderen te accentueren. '51 manieren om de liefde uit te stellen' is een kritische ode aan de cinema. Maar bovenal is het een geraffineerd vervlochten werk over de liefde, die een onverwacht lange adem heeft en maakt dat men de ander verstaat.

  • Over Harry de zangleraar die wereldbollen spaart, over het meisje Mo dat boven op een keukenstoel staat en liefdesliedjes zingt, over de buurman Nico die helemaal geen vriendin had en toch zeven zomerjurken bij de Wehkamp bestelde, en over de ontvoering van twee zwanen uit de Hofvijver naar de Haagse beek. Over de duizend-en-één verhalen van Den Haag. Over Den Haag en het zachte prevelen van een menslievende. Over Den Haag en waarom niemand er kan geloven dat er ook ooit maar iets gaat lukken.
    In het korte verhaal 'Den Haag Den Haag' sleurt dichter en schrijver Erik Lindner (1968) je van de ene vertelling in de andere, voert hij je mee in de stroom van zijn korte, poëtische zinnen en openbaart hij de geheimen van een Den Haag zoals je het niet eerder kende.

  • Tafel

    Erik Lindner

    Op verrassende wijze monteert de auteur beelden, voorwerpen en gebeurtenissen. In wat hij beschrijft omgevingen en voorvallen in die omgevingen stelt hij het detail centraal. Met Tafel voltooide Erik Lindner een trilogie waarin elk beeld steeds prominenter en scherper naar voren komt.
    Over Lindners poëzie:
    'Zijn beelden zijn glashelder en raadselachtig. Lindners poëzie blijft bij iedere lezing nieuw.' NRC Handelsblad
    'Hij is in staat, en dat is een van de voorwaarden voor geslaagde poëzie, een autonome wereld op te roepen, zonder met gezochte beeldspraak om zich heen te slaan, zonder te verwijzen naar geheimen elders en zonder lezers van zich af te stoten door een zogenaamd originele zegging.' Haagsche Courant

  • Als een winter ten einde loopt wordt een jongen naar zijn moeder in Schotland gestuurd. Na veel omzwervingen heeft zij samen met haar nieuwe liefde werk op een landgoed van een graaf gevonden. De moeder is manisch-depressief en de jongen belandt in een wonderlijke tussentijd. Belast met de zorg voor zijn moeder en zich langzaam bewust van de sluimerende manifestatie van de ziekte, zwerft hij eindeloos over het landgoed, waar de dreiging voelbaar is van het familiegeheim van de graaf.
    In het romandebuut van de dichter Erik Lindner wordt in een sobere, heldere stijl een ziektegeschiedenis verbeeld, maar vooral is Naar Whitebridge een sfeervol portret van een dromerige en dolende jongensziel.

  • Terrein

    Erik Lindner

    In de poëzie van Erik Lindner bestaat alles naast elkaar, ogenschijnlijk zonder hiërarchie, zonder inmenging van de dichter. Maar uit de veelheid van alledag selecteert hij juist dat wat net even anders is, wat ontroert: `Een meisje stapt in de metro met een bureaula. Of: `Hij haalt de bloemstengels uit het aanrecht./ Slaat na het vertrek een hand tegen de deur. De geringste ingreep van de dichter maakt het gedicht uiterst geladen. Zo luidt een strofe: 'Hij staat wijdbeens alsof hij plast./ Vogelpootafdrukken in het zand./ De hengel kromt boven de zee.'
    Lindner maakt ons op een fascinerende wijze bewust van de open plekken in onze waarneming en beleving, het verschil tussen wat er te zien is en wat we denken te zien.

  • Erik Lindner leidt een rusteloos dichtersleven. Hij verbleef langere perioden in Canada, Parijs en Berlijn, en na zijn romandebuut Naar Whitebridge in 2013 gaat het reizen onverminderd voort, naar dichtersfestivals in Europa, India en Afrika. Zo avontuurlijk als zijn leven is, zo constant zijn de gedichten. Lindners poëzie is beeldend, misschien zelfs wel filmisch te noemen. Al gebeurt er ogenschijnlijk niet veel, het zijn juist de kleine associaties en verschuivingen die de voorstelling intrigerend maken. Er wordt gekeken en gezien, en wát wordt gezien, verandert voortdurend van karakter. In Acedia is een ruime keuze uit het werk van Erik Lindner gemaakt, ook uit zijn debuutbundel Tramontane uit 1996 en een compleet nieuwe bundel.

empty