• Beter wordt het niet

    Caroline de Gruyter

    • De geus
    • 26 Februari 2021

    Europeanen klagen graag dat de Europese Unie zo verdeeld is, zo traag en zo zwak. Maar geloof het of niet, het Habsburgse Rijk was net zo. Tijdrekken, conflicten vermijden, permanent hervormen en lelijke compromissen sluiten waren hoekstenen van het Habsburgse bestuur. Met fortwursteln, doormodderen, gaven de keizers vele volkeren, talen en culturen een dak boven het hoofd - en dat maar liefst zeshonderd jaar lang. Daar kan de EU, die al even multinationaal is, nog iets van leren. Kan het zijn dat de grootste Europese zwaktes tegelijkertijd een kracht zijn? En dat Europa per definitie alles half doet, en nooit af is?

  • Niemand schrijft zo intelligent over Europa als Caroline de Gruyter. De NRC Handelsblad-correspondent, onderscheiden met onder meer de Anne Vondelingsprijs voor de journalist die het helderst over politieke onderwerpen schrijft, weet de problemen waarmee de Europese Unie kampt te beschrijven en te duiden. In haar columns gebundeld in dit boek, komen de grote thema's scherp en ongeborneerd voorbij: de bankencrisis, globaliseren en de teokomst van de democratie, migratie, Grexit en Brexit. Het is verbazingwekkend hoe tijdloos de stukken in dit boek zijn. Dat wijst niet alleen op de onveranderlijkheid van de Europese dilemma's, maar ook op de diepgang van De Gruyters analyses. Wie Het vervloekte paradijs heeft gelezen, begrijp het continent, en ziet wat er gebeuren moet: politici moeten Europa eindelijk, en vooral ook openlijk, serieus nemen.

  • Waarom stemmen zoveel burgers in Europa, het meest
    welvarende en vreedzame continent, op extreemrechtse
    en populistische partijen? Waarom willen ze de grenzen
    dichtgooien en de euro en de Europese Unie afschaffen?
    Die vragen zijn actueler dan ooit.
    Misschien ligt het antwoord in Zwitserland, een van de
    meest geglobaliseerde, rijkste en veiligste landen in Europa.
    Daar gebeurt alles eerder dan bij ons. De populisten hebben
    er een lange traditie. De extreemrechtse SVP is er al
    jaren de grootste partij.
    Caroline de Gruyter woonde van 2004 tot 2008 in Cransprès-
    Céligny, een pittoresk dorpje vlak bij Genève. Om
    van de globalisering te profiteren hadden de autochtonen
    de ideale migranten aangetrokken: goed opgeleid, welopgevoed
    en zelden armlastig. Maar velen kregen spijt. Het sociale dorpsweefsel werd aangetast. De immigranten
    behoorden toch tot een andere wereld. Ze vonden het
    traditionele Zwitserland fantastisch, maar namen er selectief
    aan deel. Hoe meer wijngaarden werden omgeploegd
    voor kantoren en huizen voor global executives en miljonairs,
    hoe nostalgischer de autochtonen werden. En hoe
    meer van hen extreemrechts stemden.

empty