• Wij zijn nooit alleen is een bundel verhalen waarin de wat stugge schrijver zowel naasten als onbekenden portretteert. Scherp en schaamteloos. Pijnlijk en geestig tegelijk.

  • Hoe mijn vader werd verwekt

    Bart Meuleman

    • Querido
    • 27 September 2018

    Het was een oude vrouw zoals er waarschijnlijk duizenden zijn, maar in haar kwade blik en aan haar grauwe vel zag ik op slag al het slechte waartoe ze in staat was geweest. Ik zag het des te beter omdat op haar schoot, in een wollen truitje en met witte kousjes en glimmende schoentjes met riempjes, mijn vader zat, met een blik, verschrikt, die mij vreemd was.
    Het geheim van zijn afkomst deelt Jos Meuleman alleen met zijn jongste zoon. In dit boek verdiept die zoon zich in het leven van zijn grootmoeder, die kort na de Grote Oorlog als meisje vanuit de Kempen naar Brugge werd gestuurd om er in een gegoede middenstandersfamilie de huishouding te doen. Toen ze er, ongetrouwd, zwanger raakte, werd haar kind haar afgenomen en onder de hoede van een bejaarde engeltjesmaakster gesteld. Een foto van het tweetal trekt zijn aandacht en hij besluit op onderzoek uit te gaan - niet alleen in de archieven, maar ook in zijn verbeelding, om een stem te geven aan wie door de geschiedenis monddood werd gemaakt.

  • De jongste zoon

    Bart Meuleman

    • Querido
    • 27 Mei 2014

    'Onze straat is leeg. Hoewel iedereen zich op dit uur zou moeten haasten naar de plek waar hij de dag gaat doorbrengen. Ik hoor het doffe suizen van de fiets, de straatstenen glijden onder ons voorbij. Voorlopig kan ons niets gebeuren. Ik heb de armen losjes om het lichaam van mijn moeder geslagen.'
    Een jongen groeit op in de Kempen, gaat op school in Turnhout, mag studeren in Brussel - en hoewel hij zich langzaam losmaakt van zijn geboortegrond, opgaand in wat de literatuur, de muziek, het toneel en de film hem te bieden hebben, groeit het besef dat hij het kind van zijn ouders blijft: wie hij ook wordt, het landschap van zijn jeugd, dat niet meer bestaat, heeft hem gevormd en houdt hem gevangen.

  • Mijn soort muziek

    Bart Meuleman

    • Querido
    • 22 Juli 2015

    Wat zijn woorden in een gedicht? `Geluidsarme letters'? `Adderjongen, luierend in de zon'? Bij Bart Meuleman wordt taal zowel gewantrouwd als gekoesterd. Tederheid en vergeefsheid gaan hand in hand. Behoedzaam zoekt Meuleman in deze bundel onder meer naar een geluid voor verdriet, woorden voor verlies van een vader.
    Geluidsarme letters? Niets is minder waar. Hier echoën leven, genegenheid en droefheid; zaken van een altijd hoorbaar hart. Maar ook in andere gedichten klinkt een mildere toon - al blijven er venijnige uitzonderingen.

  • Hulp

    Bart Meuleman

    • Querido
    • 13 September 2013

    In oude albums van de Vlaamse strip Jommeke bedienen booswichten zich steeds opnieuw van een aantal truken om hun snode plannen tot een goed einde te brengen. De vermomming is er een van, het valselijk om hulp roepen om zo de jonge held in de val te lokken, een andere. Eigenlijk konden we het als kind al weten: wie om hulp roept, is zelden te vertrouwen.
    In de gedichtenreeks `hulp spreekt een stem waarvan onduidelijk is of haar kinderlijkheid echt is dan wel voorgewend. Even onduidelijk is of ze hulp wil bieden of dat ze zelf in de hoogste nood verkeert. Ze weet het waarschijnlijk ook niet. In elk geval moeten we van haar hulpvaardigheid weinig goeds verwachten. Haar uitspraken klinken, bedoeld of uit onvermogen, altijd gewelddadig. Maar het geweld dat ze oproept is vaak lachwekkend, terwijl de ironie bedreigend is of zelfs levensgevaarlijk. Hulp is het verslag van een impasse.

  • Omdat ik ziek werd

    Bart Meuleman

    • Querido
    • 12 September 2013

    Hoe ga je door het leven wanneer je doordrongen bent van de waanzin ervan? Alleen, moeilijk lopend, op het scherpst van de snede.
    Bart Meuleman schrijft geen mooie gedichten. Geen gedichten die zingen of troost bieden, maar gedichten vol rauwe regels over de kwelling van het bewustzijn en het verlangen daarvan bevrijd te zijn. Schurend, kaal. Maar daardoorheen kiert dan plotseling de schoonheid van de sprankelende formulering of het liefdevolle beeld. Want wie eenzaamheid en weerzin erkent, ziet met ongemene felheid wat daartegenover staat: momenten van onaantastbare liefde en gehechtheid, verbondenheid met herinneringen en verleden.
    ´laat het zuur maar likken, alles heeft zijn tedere kant.´

empty