• Leestip - 50%

    Tirannenmoord

    Anton van Hooff

    De oude Grieken debateerden al over de vraag: mogen burgers een tiran vermoorden om de democratie te redden? In zijn boek `Tirannenmoord' stelt Anton van Hooff dat de moordenaars van Julius Caesar in ieder geval doordrongen waren van de gedachte dat tirannenmoord hun plicht was. In dit boek verkent Van Hooff aanslagen en tirannen door de eeuwen heen. Hij begint in de oudheid en vervolgt met Karel I, Lodewijk XVI en de tsaren Alexander II en Nicolaas II. Ook wijdt hij een hoofdstuk aan de 42 aanslagen op Adolf Hitler. En passant bespreekt hij politieke moorden uit de moderne tijd: van Raspoetin tot Pim Fortuyn. Van Hooff is op zijn best als gids in deze bloederige wereldgeschiedenis.

  • Athene

    Anton van Hooff

    De Atheense democratie was meer dan een staatkundig systeem van volksmacht (dèmokratia). Debatten over haar betekenis deed mensen voor het eerst in de geschiedenis nadenken over politiek. De volksvergadering en de juryrechtbanken maakten de welsprekendheid tot een kunde. In het open klimaat van de democratie was geen enkel huisje heilig: uit alle hoeken van de Griekse wereld trokken intellectuelen naar de leerschool van Griekenland.

  • Klassiek

    Anton van Hooff

    De Grieks-Romeinse oudheid heeft altijd zeer tot de verbeelding gesproken. Ze heeft de westerse beschaving op tal van gebieden geïnspireerd: op politiek, cultureel en intellectueel niveau. In die zin was zij `klassiek : een voorbeeld, model, norm.

    Anton van Hooff schetst in Klassiek het samenhangende historische verhaal van de Grieks-Romeinse wereld. Van de Griekse stadsstaten in de vijfde eeuw voor Christus tot het machtige Romeinse rijk, de eerste echte supermacht. Van Homeros tot Hadrianus, van Solon tot Romulus Augustulus.

    Het politieke verhaal is het raamwerk waarbinnen de culturele prestaties van Grieken en Romeinen aan de hand van uitgewerkte voorbeelden worden geplaatst.

    Van Hooff doorspekt zijn verhaal met mooie anekdotes, vertaalde citaten, spreuken en opvallende parallellen met latere tijden. Bestaat het jaar nul wel echt? Wat zit er achter het gezegde `geld stinkt niet ?

    En wist president Kennedy in 1963 dat hij met zijn uitspraak `Ich bin ein Berliner teruggreep op de beroemde redenaar Cicero?

  • In `Het Plakkaat van Verlatinge' betoogt Anton van Hooff waarom de Acte van Verlatinge gezien kan worden als de geboorteakte van Nederland.

    In 2018 werd het plakkaat verkozen tot Het Pronkstuk van Nederland. Het document dat op 26 juli 1581 in Den Haag ondertekend werd, geldt als de onafhankelijkheidsverklaring van een aantal Nederlandse provinciën die de Spaanse Filips II afzworen als hun heerser. Classicus Anton van Hooff schrijft over de geschiedenis en de wording van dit belangrijke document en laat in dit boek zien hoe het een bindend symbool is geworden van de waardengemeenschap van de onafhankelijke natie Nederland.

  • Klassieke liefde

    Anton van Hooff

    In Klassieke liefde gaat Anton van Hooff in op alle aspecten van liefde en seks in de oudheid. Over liefde bij de oude Grieken en Romeinen bestaan hardnekkige vooroordelen, zoals: `toen was homoseksualiteit heel gewoon'. Om een reëler beeld te geven volgt Anton van Hooff in dit boek de grote kenner van de liefde, Ovidius, die in zijn Ars amatoria een volledige leergang erotiek geeft. Zijn lessen zijn voor Van Hooff het aanknopingspunt om alle kanten van antieke seksualiteit te verkennen: prostitutie, huwelijk, overspel, geboorteregeling, gelijkgeslachtelijke liefde en tijdelijke en permanente onthouding. Anton van Hooff dient in Klassieke liefde op smakelijke wijze vele lezenswaardigheden op, en laat zien hoe de werken van Ovidius de kunst en literatuur in de afgelopen 2000 jaar hebben beïnvloed.

  • Na zijn eerdere boeken 'Nero & Seneca', 'Athene' en 'Klassiek' geldt Anton van Hooff als de ideale gids in de wereld van de klassieke oudheid. In zijn nieuwe boek `Keizers van het Colosseum gaat Van Hooff in op de 27 jaar waarin vader Vespasianus en zijn twee zoons Titus en Domitianus keizers van het Romeinse Rijk waren. Ze kwamen aan de macht door de Joodse Opstand bruut neer te slaan en de Tempel van Jeruzalem te verwoesten.

    Met het Colosseum bezorgden de keizers de stad Rome een monument voor altijd. Maar verder was de kwarteeuw van het Flavische keizerschap vol dramatische gebeurtenissen: de Joodse Oorlog, burgeroorlogen, de opstand van de Bataven, stadsbranden, een pestepidemie, de ondergang van Pompeii door de uitbarsting van de Vesuvius en de bloedige spelen bij de inwijding van het Colosseum.

  • Marcus Aurelius

    Anton van Hooff

    Marcus Aurelius (121-180) geldt, naast zijn voorgangers Augustus en Trajanus, als een modelkeizer. Hij zou de laatste 'goede' vorst zijn geweest; met het keizerschap van zijn zoon Commodus trad volgens de traditie het verval in. Dit beeld leeft tot in onze dagen voort en zien we terug in bijvoorbeeld de blockbuster Gladiator (2000).

    Marcus Aurelius was echter een man met twee gezichten: behalve nobele vorst was hij ook een pragmatisch heerser die verantwoordelijk was voor brute christenvervolgingen. Zijn meedogenloze optreden tegen de barbaren in Midden-Europa zou hem tegenwoordig voor het Internationaal Strafhof in Den Haag brengen.

    Anton van Hooff schetst niet alleen de diverse kanten van keizer Marcus' persoon, maar plaatst hem in het cultuurpatroon van zijn tijd. Aurelius draagt de tegenstellingen van zijn tijd in zich, de tijd waarin oud-Romeinse waarden botsen met toenemende vergeestelijking.

  • Sterven in stijl

    Anton van Hooff

    Grieken en Romeinen hadden een fantastische verscheidenheid aan opvattingen over de dood. In Sterven in stijl laat Anton van Hooff zien hoe de mens in de oudheid omging met de dood. Dat doet hij aan de hand van grafbeelden, grafreliëfs, literaire en filosofische teksten en vooral door talrijke grafschriften te laten spreken. Ze brengen het omgaan met de dood op unieke wijze tot leven.

    Anton van Hooff was tot 2008 hoofddocent klassieke geschiedenis aan de Universiteit Nijmegen. Hij schrijft voor diverse kranten en tijdschriften en geeft lezingen over onderwerpen uit de
    klassieke geschiedenis. Van zijn hand verschenen eerder Nero & Seneca, Athene, Marcus Aurelius, Klassiek en Keizers van het Colosseum

  • Rasverteller Anton van Hooff neemt de lezer in De Gouden Eeuw van Rome mee naar de glorietijd van het Romeinse Rijk. Van Van Hooff verschenen eerder Klassiek, Athene en Sterven in stijl.

    De twee eeuwen rond het begin van de jaartelling worden doorgaans als glorietijd van het Romeinse Rijk beschouwd. In dit boek betoogt Anton Van Hooff dat juist de tweede eeuw n.C. meer aanspraak maakt op de betiteling Gouden Eeuw. Het Rijk bereikte zijn grootste omvang. Er waren geen burgeroorlogen. Overal heerste een enorme bouwactiviteit, waarvan de ruïnes nu nog getuigen. Zeker in kwantiteit was er een immense productie van beeldende kunst, literatuur en wetenschap. Nooit werden de oude goden met zoveel tempels en festivals geëerd.
    /> Vanaf Nerva (96 n.C.) stierven vijf keizers in hun bed - pas in 192 werd er weer een vorst vermoord: Commodus. Deze despoot brak de reeks van vijf goede keizers af. De beroemde geschiedschrijver Edward Gibbon beschouwde die tijd als de gelukkigste periode van de hele mensheid. In De Gouden Eeuw van Rome maakt Van Hooff duidelijk hoe goede keizers bijdroegen aan Romes Gouden Eeuw - en hoe Commodus, zoals een antieke historicus schrijft, het goud tot verroest ijzer maakte.

    De pers over Keizers van het Colosseum:
    - `Rasverteller over de klassieke oudheid.' - Nederlands Dagblad

    - `Aan deze drie keizers heeft rasverteller over de klassieke oudheid Anton van Hooff zijn recente boek gewijd. En opnieuw doet hij dat met verve, doordat hij de grote lijnen van de geschiedenis weet te combineren met een kleine anekdote of een aardige parallel uit een latere tijd.' - Nederlands Dagblad

  • Nero en Seneca

    Anton van Hooff

    Wreed Romeins keizer (4 letters). Zo kennen we Nero uit de kruiswoordraadsels. Hij dankt die slechte naam aan zijn brute vervolging van christenen, de liquidatie van senatoren, de moord op zijn moeder Agrippina en andere tirannieke daden. Het bekendste slachtoffer van Neros terreur was Seneca, die carrière had gemaakt als redenaar, literator en filosoof, en belast was geweest met Neros opvoeding.

    Lange tijd praatte Seneca Neros wandaden goed. Pas toen de jonge keizer hem opdroeg zichzelf te doden, nam hij volledig afstand van de despoot. Seneca maakte van zijn levenseinde een heropvoering van Socrates dood en werd het Romeinse icoon van filosofisch martelaarschap. Enkele jaren later sloeg Nero de hand aan zichzelf. Zijn zelfdoding gold als het verdiende ellendige einde van een tiran.

    In Nero & Seneca schetst Anton van Hooff prachtig hoe de levens van de keizer en de filosoof eerst nauw met elkaar verbonden waren maar gaandeweg verder van elkaar verwijderd raakten. Het roept de vergelijking op met latere terreurregimes waarin intellectuelen voor de gewetensvraag kwamen te staan hoever ze moesten meegaan met hun tirannieke heerser.

  • De oudheid is vanaf de renaissance voor verschillende doeleinden gebruikt, bijvoorbeeld door politici die klassieke voorbeelden aanhalen in hun betoog. In Controverses, het themaboekje dat ter gelegenheid van de Week van de Klassieken wordt gepubliceerd, onderzoeken Anton van Hooff, Tom Buijtendorp en Daan Nijssen hoe dat vandaag de dag gebeurt. Een voorbeeld hiervan is hoe moderne Iraniërs refereren aan Cyrus de Grote en Darius I. Het gaat niet over academische debatten, of over de vraag of de receptie `juist' is (al kan dat een belangrijke vraag zijn), maar over hoe het beeld van de oudheid wordt gebruikt, of erger nog: misbruikt.

empty