• - 25%

    `Stilte kan spaarzaam licht laten schijnen over wat zich voltrokken heeft. Stilte van schaamte, van verdriet en van verbijstering, omdat de mens in staat is te vernietigen. Wie herdenkt, verplicht zichzelf oog te hebben voor wie oorlog en genocide ontvluchten. Voor mij opent de stilte van 4 mei de deur naar de ander. Durven we stil te zijn, dan durft de ander wellicht zichzelf te zijn. De stilte is geen passieve handeling, het is een ons actief instellen op de komst van een nieuwe wereld. De stilte houdt ons overeind.'

    Primo Levi wijst er in Is dit een mens op dat wanneer de mens alle waardigheid is ontnomen, hij broederschap vindt in de aanwezigheid van zijn naaste. De stilte van de ander is een pleidooi voor verbreding van de herinnering aan de Tweede Wereldoorlog, dat Abdelkader Benali schreef ter gelegenheid van de Nationale Dodenherdenking.

    `Met veel van wat Benali schrijft ben ik het oneens. En toch, juist daarom kan ik deze belangrijke tekst aanbevelen. Over de ander en de niet-ander, assimilatie en noodlot, grappen en bekeerlingen.' - Arnon Grunberg

    Met gedichten over vrijheid van Dean Bowen, Tsead Bruinja, Ellen Deckwitz, Maureen Ghazal, Anne-Fleur van der Heiden, Lamia Makaddam, Roelof ten Napel, Derek Otte, Iduna Paalman en Alfred Schaffer.

  • In de vroege zeventiende eeuw bekeerde Jan Janszoon uit Haarlem zich tijdens zijn Noord-Afrikaanse ballingschap tot de islam. Hij werkte zich met gemak op tot admiraal van de Barbarijse piratenstad Salé in Marokko. Daarmee toonde hij het menselijke vermogen om zich met een nieuwe cultuur te vereenzelvigen, zó dat hij deze hartstochtelijk verdedigde en er een dominante kracht bleek te kunnen zijn. Wellicht wordt identiteit meer door omstandigheden en toeval bepaald, dan door geboorte en nationaliteit.
    Reizigers van een nieuwe tijd is een ode aan grensgangers zoals Jan Janszoon, die onderdeel werden van de Marokkaanse cultuur en ons nieuwe vormen van burgerschap tonen. Wat vertellen deze historische reizigers ons over de tijd waarin we leven?

  • De ouders van Osama zijn nieuwkomers in het Rotterdam van midden jaren tachtig. Hun leven wordt op z'n kop gezet als de flamboyante buurvrouw Loes aanbelt met een aanbod dat ze niet kunnen weigeren. Osama is meteen gefascineerd door de eigenzinnige vrouw. Hoewel zijn moeder in eerste instantie gemengde gevoelens heeft bij haar bemoeienissen in hun huishouden, groeit er een hechte vriendschap.
    Osama's vader droomt van rijkdom en terugkeer naar het land van de Atlas. Samen met zijn zoon rijdt hij stad en land af in een Ford Transit om afgedankte meubels op te halen en door te verkopen. Door de voorruit van de bestelbus ontdekken zij een nieuwe wereld. In een omgeving waarin ambitie en inburgering met elkaar botsen, probeert de jonge Osama zijn weg te vinden.

  • `Een familieverhaal dat laveert tussen een komedie en een sprookje, Benali beschrijft het Marokkaans magisch realisme met veel dynamiek.' - The Guardian
    Op de vooravond van de bruiloft van zijn zusje Rebekka ontdekt de jonge Lamarat dat Mosa, de bruidegom, ertussenuit geknepen is. Zijn vader draagt hem op de deserterende bruidegom op te sporen. De alwetende taxichauffeur Chalid helpt hem op weg...
    Bruiloft aan zee is een roman vol passie, schaamte en culturele verwarring, die op aanstekelijke wijze verslag doet van het conflict tussen de tradities van `de landstreek' en het leven in `de West'.

  • `Een openhartige hartenkreet waarin hij zijn eigen ouders niet spaart. [...] over het nieuwbakken vaderschap,de steeds groter wordende kloof tussen autochtoon en allochtoon en de dreigende toekomst.' - HP/De Tijd
    Met een mengeling van schroom en ontboezeming, in lyrische bewoordingen én met een flinke dosis realisme schrijft Abdelkader Benali aan zijn pasgeboren dochter. Het wordt een openhartige brief over de liefde voor haar moeder, zijn blijdschap en onzekerheid over het vaderschap, zijn eigen jeugd en opvoeding volgens de Marokkaanse traditie, en de band met zijn ouders. Hij vertelt over de schoonheid van kunst, maar ook over racisme, discriminatie en geweld en probeert zo de wereld te duiden waarin zij zal opgroeien.

  • Lopen is denken is schrijven is leven
    Voor Abdelkader Benali zijn hardlopen, leven en schrijven in elkaar vervloeiende activiteiten. Zelden drong een literaire schrijver dieper door tot de essentie van wat hardlopen is dan Benali in zijn roman Marathonloper. En zelden wist een hardloper beter uit te drukken wat hem in wezen bezielt dan dat hij doet in de roman Zandloper. In Asfalt, zand en stenen zijn deze twee romans en een selectie van zijn korte hardloopverhalen opgenomen.
    Dit boek vormt de neerslag van vele duizenden hardgelopen kilometers.

  • A Is iemand beseft dat schepen achter je verbranden de gebeurtenissen uit het verleden niet ongedaan maakt, is het Malik Ben. Hij is een heelkundige, een authenticiteitsheler, die in zijn praktijk probeert vastgelopen carri makers hun ziel terug te geven. Maar waarom besluit hij op de dag dat hij honderdveertig kilo weegt zijn naam uit de Gouden Gids te laten verwijderen en zijn praktijk te sluiten?
    Het voornemen brengt een spoor van herinneringen in hem boven. Herinneringen vooral aan zijn ontmoeting tijdens een cruise met de geheimzinnige Spaanse Carmen Lopez de La Madrid, oud-strijdster onder de republikeinen, bannelinge en bezitster van drie Luis Vuitton-tassen.
    Wat niet meer moest zijn dan een reis om de tragedie in de familie te verwerken, werd een grandioze cruise waarop hij zijn eigen ziel en die van anderen leerde kennen. Waarom verlieten zijn ouders hun geliefde vaderland? Wat verdreef de Spaanse uit haar geboortedorp? En wat moest Malik eigenlijk met zijn eigen leven aanvangen?
    Abdelkader Benali (1975) schrijft romans, verhalen en po e maar ook toneelen journalistiek werk. Voor zijn roman De langverwachte werd hij onderscheiden met de Libris Literatuurprijs 2003. In 2006 verscheen bij De Arbeiderspers zijn nieuwste roman, Feldman en ik.
    Laat het morgen mooi weer zijn is zo'n zeldzaam boek waarbij verstand en gevoel eendrachtig in dezelfde richting wijzen: dit is mooi. - Vrij Nederland
    Dus ja, het mag duidelijk zijn. Benali behoort zonder meer tot de grote Nederlandse auteurs. - Het Financieele Dagblad
    Een onderhoudende roman een filosofie van het vreemdeling zijn, het zich aanpassen aan nieuwe omstandigheden. Een met vaart geschreven boek dat tot nadenken stemt. - AD Magazine

  • Het broeit in de Arabische wereld en dit heeft gevolgen voor hoe wij naar deze regio kijken. De verwevenheid tussen Oost en West houdt Abdelkader Benali al bezig zolang hij schrijft. Misschien niet vreemd voor een schrijver van Marokkaanse komaf die opgroeide in Nederland. De afgelopen vijf jaar heeft Benali in de Arabische wereld een generatie ontmoet die met nieuw elan en kracht de eigen wereld wil veranderen. Dit boek is er een verslag van. Zijn berichtgeving is er een van binnenuit en handelt over uiteenlopende kwesties als Arabische poëzie in Damascus, de botsing tussen Hamas en seculiere individuen in Gaza, hoe literatuur in Jeruzalem Joden en Arabieren bij elkaar moet brengen, wandelen in Orhan Pamuks Istanbul. Maar vooral is het een verslag van een Arabische generatie kunstenaars en cultuurmakers die de druk van dictatuur, fundamentalisme, censuur en oorlog weerstaan om hun stem te laten horen. De generatie die op dit moment het verschil maakt.
    Tevens is de reportage Berichten uit een belegerde stad in dit boek opgenomen.
    Uit Oost=West blijkt een grote betrokkenheid met en bewondering voor allen die leven onder totalitaire regimes, in onveilige gebieden of oorlogssituaties, en die met al hun energie en creativiteit proberen de benauwende werkelijkheid te veranderen.

  • Tien jaar liet Abdelkader Benali op zich wachten met een opvolger van Panacee, zijn poëziedebuut bij De Arbeiderspers. Wax Hollandais maakt aan dat wachten een einde. De titel verwijst naar een op batiktechniek gebaseerd kleurrijk textiel, ontworpen en gefabriceerd in Nederland en voornamelijk verkocht en gedragen in Afrika. Even kleurrijk en (doorgaans) vrolijk zijn deze gedichten, doordrenkt met verschillende culturele grondstoffen uit Europa en Afrika, met een bijna meedogenloze vitaliteit.
    Een volle, speelse, ernstige en feestelijke nieuwe dichtbundel van Benali.

  • In De vreemdeling. Racisme uitgelegd aan onszelf laat Abdelkader Benali zien hoe racisme en tolerantie de afgelopen veertig jaar zijn veranderd.
    Met de Franse denker Emmanuel Levinas in het achterhoofd vraagt hij of we gevoelig kunnen blijven voor het vreemde dat steeds weer andere vormen aanneemt, maar er toch altijd al is. Op meeslepende wijze vertelt Benali over zijn persoonlijke ervaringen met vreemdelingenhaat en discriminatie.



    Abdelkader Benali (Marokko, 1975) is een van de bekendste Nederlandse schrijvers. Hij schreef romans, verhalen, poëzie, toneel en journalistieke teksten. Bruiloft aan zee is zijn bejubelde en bekroonde debuut uit 1996. In september 2015 werd Benali vader van een dochter, voor wie hij het boek Brief aan mijn dochter (2016) schreef. In 2020 werd Benali de Gouden Ganzenveer toegekend voor zijn verdiensten voor de Nederlandse literatuur.

  • Zandloper

    Abdelkader Benali

    Je wordt geen betere schrijver door veel te lezen. Je wordt wel een betere hardloper door veel te lopen. Waar kun je naartoe als je de allerbeste hardloper van de wereld wilt worden? Naar Kenia. Of naar Marokko, want ook daar is het potentieel aan wereldtoppers schier oneindig!
    De hoofdpersoon in deze roman, Abdelkader Benali, besluit zich op een dag bij een select gezelschap Marokkaanse hardlopers te voegen. Een hardloopmanager belooft hem een trainingskamp in Ifrane, het mekka van de hoogtestage in Marokko. Maar bij aankomst blijkt dat wie in Marokko wil hardlopen naast ambitie vooral over veel geduld moet beschikken. Van een trainingskamp blijkt feitelijk geen sprake te zijn. De manager vraagt de auteur om een gunst: of hij een oogje wil houden op het jonge talent Nouredinne. Een tijdlang deelt Benali een kamertje met deze hardloper en ziet hoe Nouredinne zich van een timide jongeman ontpopt tot een branieschopper met een voorliefde voor gevaarlijke vrouwen met hoofddoekjes.
    De hoogtestage wordt een verblijf van jaren. Maar dan keert Benali op een dag terug naar Nederland. Hij verruilt het zand van Ifrane voor dat van de Hollandse kust. Benali gaat van start in de Halve van Egmond.

  • Privé-domein is volgens menig connaisseur de mooiste autobiografische reeks van de Lage Landen. Dat willen we nog eens dubbel en dwars onderstrepen met Schrijvers op reis, een grensoverschrijdende collectie reisavonturen van schrijvers uit het Nederlandstalige fonds van De Arbeiderspers en Privé-domein. De lezer lift mee met een excellent, door de wol geverfd reisgezelschap bestaande uit Abdelkader Benali, Marion Bloem, Onno Blom, Ad ten Bosch, Anna Enquist, Eva Gerlach, Ronald Giphart, Luuk Gruwez, A.F.Th. van der Heijden, Joke J. Hermsen, Guido van Heulendonk, Arthur Japin, Atte Jongstra, Corine Kisling, Herman Leenders, Tessa de Loo, Ilja Leonard Pfeijffer, Rob Schouten, Pauline Slot, Rosita Steenbeek, Christophe Vekeman, Paul Verhuyck, Arjan Visser, Christiaan Weijts, Koos van Zomeren en Joost Zwagerman. Zij memoreren de eerste, mooiste en ergste verblijven buitengaats en voeren ons van Amsterdam naar Marokko, van Utrecht naar Vila Pouca, van Paramaribo naar Venetië, van Griekenland naar Colombia, van Indonesië naar Letland, van Londen naar Speedwell Cavern, van Frankrijk naar Albanië, van Genua naar Gifhorn, van Sussex naar Gargano, van Monschau naar Mortsel, van Herwijnen naar Bergen aan Zee, van Werkendam tot Hank. Het resultaat is een meer dan uitstekend alternatief voor een avondje vakantiedia s kijken bij de buren.

  • Een fotograaf heeft zich een plaats verworven te midden van de culturele elite in Nederland. Hij is een veelgevraagd vakman, werkzaam voor glossy tijdschriften en toonaangevende week- en maandbladen. Zijn ouders, die vijfentwintig jaar geleden toen hij nog een kleine jongen was vanuit Marokko naar Nederland emigreerden, ziet hij nauwelijks.
    Daarin komt verandering als hij op een dag gebeld wordt door zijn vader, die hem dringend vraagt naar huis te komen. Zijn zieke moeder wil het familiefotoalbum zien. Dat album heeft zijn vader, met wie hij een zeer moeizame verhouding heeft, niet kunnen vinden. De fotograaf realiseert zich dat hij de ziekte van zijn moeder en haar al jarenlange stilzwijgen kan keren. Het fotoalbum is daarbij van het grootste belang, evenals de voorzichtige confrontatie met een uiterst trieste gebeurtenis die het gezin, nu al zo n twintig jaar geleden, voorgoed heeft ontwricht. De herbeleving van dat drama heeft verrassende gevolgen.
    Abdelkader Benali keert met De stem van mijn moeder terug naar zijn oorspronkelijke thema uit o.a. Bruiloft aan zee: dat van het migrantenkind tussen twee culturen.

  • Twee jaar na de berichten over de dood van Maxime Feldman ten gevolge van een tragisch ongeval ontvangt Andes Miskin, zijn vroegere boezemvriend, een brief van hem. Miskin en Feldman waren onafscheidelijk in hun studententijd. Daaraan kwam een einde toen Feldman een kwikzilveren, mondaine jongeman die op iedereen grote indruk maakte door zijn flair en intellectuele esprit de echtgenote van een van zijn professoren had bezwangerd en de universiteit diende te verlaten. Niet veel later zou hij zijn omgekomen in het regenwoud van Maleisië.
    Maar hoe nu? Een brief van een dode, geadresseerd in een handschrift dat onmiskenbaar dat van Feldman is. Miskin, als jurist inmiddels werkzaam op een groot advocatenkantoor, durft de brief niet te openen. Wel is de ontvangst van de envelop met het daarin aanwezige epistel het begin van een geestelijke en lichamelijke ontsporing zonder weerga.

    Abdelkader Benali (1975) debuteerde op jonge leeftijd met de roman Bruiloft aan zee, bekroond met de Geertjan Lubberhuizenprijs. Hij schreef nog twee andere romans, De langverwachte (Libris Literatuur Prijs 2003) en Laat het morgen mooi weer zijn, maar is daarnaast ook de auteur van verhalen, poëzie (Panacee), journalistiek werk (Berichten uit een belegerde stad) en toneel (Jasser). Zijn werk verschijnt in vele landen in vertaling.
    Kijk ook op de site van Abdelkader Benali: www.abdelkaderbenali.nl.

    Over Laat het morgen mooi weer zijn:
    Het mag duidelijk zijn: Benali behoort zonder meer tot de grote Nederlandse auteurs. Het Financieele Dagblad

    De verhaallijnen zijn helder, mooi met elkaar verknoopt [ ]. Het is de structuur van een boek waarin de schrijver niet zozeer iets wil vertellen, maar iets te weten wil komen. Laat het morgen mooi weer zijn is, in weerwil van de eenvoud aan de oppervlakte, een gecompliceerde en rijke roman. NRC Handelsblad

    Zijn nieuwe roman is subliem. [ ] Hij pakt de lezer bij de lurven en voert hem door tijd en ruimte alsof dat buren zijn. GPD-kranten

  • Toen Abdelkader Benali aan het begin van de zomer 2006 naar Beiroet vertrok, had hij een duidelijk doel. Hij wilde aan een boek werken én hij wilde Arabisch leren. Dat de werkelijkheid zijn plannen zou doorkruisen had hij niet ingecalculeerd. Het conflict tussen de Hezbollah en Israël mondde in korte tijd uit tot een complete oorlog, waarbij de hele wereld zijn adem inhield. Op 13 juli schreef Benali op de website van Vrij Nederland (www.vn.nl) zijn eerste webblog, onder de titel Het denken is vandaag gestopt. Vanaf die dag heeft hij dagelijks zijn reactie gegeven op de gebeurtenissen om hem heen. Berichten uit een belegerde stad vertelt het verhaal dat de journalistieke bijdragen in dag- en weekbladen niet benoemen. Het is het persoonlijke verslag van een beschouwer. Verrassend, soms pijnlijk mooi; aarzelend, maar ook opstandig.

    Abdelkader Benali wordt in 1975 geboren in Ighazzazen in Marokko. Vier jaar later verhuist hij naar Rotterdam. In 1996 debuteert hij met de roman Bruiloft aan zee en wint daarmee de Geertjan Lubberhuizen-prijs voor het beste debuut. Benali is schrijver van diverse artikelen, recensies, verhalen en columns voor verschillende tijdschriften en kranten, waaronder Vrij Nederland. Met zijn tweede roman, De langverwachte, wint Benali in 2003 de Libris Literatuur Prijs. Laat het morgen mooi weer zijn is zijn eerste roman bij De Arbeiderspers, waar ook de roman Maxime Feldman en ik zal verschijnen.

    Het is een maandag zoals alle andere. Winkeliers weigeren hun deuren te openen, de taxi´s zijn nog te slaperig om in de toeterstand te gaan, ik kruip uit bed, neem mijn ontbijt en kijk op mijn horloge. Het is acht uur geweest. Het staakt-het-vuren is ingegaan. Is er stilte rondom mij? Betekent dit dat het verhaal dat ik een maand geleden begon, beëindigd kan worden? Betekent dit dat de mensen hun boeltje, gemoed en zenuwen bij elkaar kunnen rapen om tot de orde van de dag over te gaan?

  • Panacee

    Abdelkader Benali

    Enkele jaren geleden demonstreerde Abdelkader Benali een tot dan toe onbekende kant van zijn veelzijdige artistieke talent met de verschijning van de bundel Gedichten voor de zomer. Hij heeft het niet willen laten bij een eenmalige excursie in poeticis. Zijn tweede bundel, Panacee, is een omvangrijke selectie uit een nog veel grotere hoeveelheid gereedliggende verzen.
    Behalve een greep uit het beste wat Gedichten voor de zomer te bieden had, bevat Panacee een grote hoeveelheid niet eerder gepubliceerde gedichten. Van sonnetten en kwatrijnen tot verhalende gedichten en uitermate vrije verzen.
    Panacee is de bundel van een observator, een krasser, een bluffer, een grootmoedig verzenmaker, een mislukt trapezeartiest, een sluwe vos, een bewonderaar van Céline en Montale, een voddenraper, een streetwise Marokkaan die niet van de straat is, een poëticaal portiekenbouwer, een sonnettenbakker, een hooikoortspatiënt, een slecht zwemmer, een begaafd draver, een rare snuiter, een slachtoffer van de poëzie, een tweedehands decadent, een gemankeerd schilder, een schrijver die gelijk de avond van gemompel gezang wil maken.
    Abdelkader Benali is ook als dichter van alle markten thuis.

    Zinnen die slingeren, giechelen, fluisteren en zingen Benali weet waar het in het beste schrijven om moet gaan dat schrijven zoals dit schrijven grote kunst moet zijn. Kees t Hart in De Groene Amsterdammer

  • Hoewel zijn kennis van het Afrikaans beslist nog voor verbetering vatbaar is en hij allerminst euforisch werd van de gedachte aan lange, vermoeiende reizen door rimboes en savannes evenmin als van het vooruitzicht prikken te moeten halen en pillen te moeten slikken, was Abdelkader Benali toch meteen gewonnen voor het idee een documentaire tv-serie te gaan maken over de betekenis van voetbal op dit continent.
    Meer nog dan elders, zo is de veronderstelling, is voetbal daar een spiegel van de samenleving. Tienduizenden talentvolle jongens hopen er aan alle ellende te kunnen ontsnappen door als voetballer in het Westen door te breken.
    Op zijn voetbalontdekkingsreis door Afrika (Ivoorkust, Marokko, Mali, Ghana, Zuid-Afrika) had Benali voor de tv-serie gezelschap van Jan Mulder. Dit boek is de neerslag van de persoonlijke observaties, belevenissen en opvattingen van Benali.

  • Bad Boy

    Abdelkader Benali

    Bad Boy is het verhaal van Amir Salim, een schuchtere jongeman uit een volkswijk die transformeert tot een van de meest gevreesde en geroemde kickboksers aller tijden. Niets of niemand lijkt hem hierbij in de weg te staan, tot hij ten val komt wanneer hij ervan wordt beschuldigd een man uit de reclamewereld te hebben gemolesteerd. De wereld waarin hij zijn heldenstatus heeft opgebouwd laat hem van de ene dag op de andere vallen als een baksteen. De enige die hem terzijde staat is zijn oude schoolvriend Mo, die hem nog kent als een kwetsbare, onzekere jongen.
    En nu dit. Amir, de beroemde vechter, was ingehuurd om een verloren groep reizigers terug te vinden. In Marokko, het thuisland van zijn ouders. Een bizarre situatie, ja. Maar misschien wel toepasselijk voor de toestand waarin hij zich sowieso bevond. Alle rotzooi waarin hij terecht was gekomen. Net op het moment dat alles in bloei leek te staan, begon het te verdorren en te stinken.

  • 'Montaigne, een indiaan en de neus van Max Kader' is een boek als een paddotrip, Coen Brothers-film en Murakami-roman ineen.

    Max Kader is een matig succesvolle schrijver die gebruik maakt van een verblijfsbeurs om als gastschrijver in Canada te werken aan een boek over Montaigne. Hij ontmoet er collega's uit alle windstreken, raakt in de ban van een mysterieuze indiaan en belandt na een letterkundige conferentie in een droom die uitdraait op een nachtmerrie. Niets is wat het lijkt maar en passant stelt Max Kader de grote vragen van het leven aan de orde.

empty