J.M. Meulenhoff

  • Longlist Libris Literatuur Prijs 2021
    **** NRC Handelsblad
    Wat Adrian Mole deed voor tieners en Hendrik Groen voor senioren, doet Cindy Hoetmer voor midlifers
    Zonde eigenlijk, dacht Cindy Hoetmer, toen ze op een dag iemand op een bijzondere manier zag struikelen, dat al die grappige dingen die ik zie en meemaak niet worden gefilmd. Nu kan Cindy niet filmen - ze kan zelfs heel weinig vindt ze zelf - maar ze kan wel schrijven. Ze besloot daarom de opmerkelijkste gebeurtenis van de dag te gaan opschrijven.
    Het leven van deze midlifer is op het eerste gezicht niet erg opwindend: ze drinkt elke vrijdag bier in stamcafé De Pels, bezoekt trouw op zondag haar gepensioneerde ouders, en loopt door de Amsterdamse Jordaan met zijn typische bewoners. Maar Hoetmer weet alledaagse situaties met zoveel humor, melancholie en liefde te beschrijven dat ze haast epische proporties aannemen.
    Zo tekent zich een leven af dat even luchtig is als somber, waar angsten en problemen soms worden weggelachen en soms worden aangepakt. Een leven kortom, zoals we allemaal kennen. Want laveert een ieder van ons niet zo nu en dan tussen `Is dit alles?' en jezelf en het leven vooral niet te serieus nemen?
    In de pers
    `Grappigste roman die dit jaar verscheen.' Het Parool
    `Net als Nicolien Mizee en David Sedaris lijdt Hoetmer enerzijds onder haar sociale onvermogen [...] maar is ze anderzijds juist heel sterk en eigenzinnig, dankzij haar opmerkingsgave, haar schrijftalent en haar grote gevoel voor humor.' **** NRC Handelsblad
    `Onweerstaanbaar grappig.' HDC-kranten, Boek van de Dag
    `Hilarisch.' Nieuwsweekend
    De pers over Cindy Hoetmer
    `In tegenstelling tot veel schrijvers die menen dat ze goeie schrijvers zijn beseft Cindy niet dat ze een erg goeie schrijver is, en dat maakt haar een van de beste.' Jan van Mersbergen
    `Ik schreef in een column met zeventig schrijversnamen ooit "gepensioneerd" achter de naam van Cindy Hoetmer. Goddank blijkt dat niet te kloppen!' Gerbrand Bakker
    `Cindy's stukjes zijn voor elke lezer een groot geschenk.' Erik Rozing

  • Anton Korteweg kijkt, vaak op z'n fiets, om zich heen. Herkent feilloos het menselijk tekort in de dingen die hij ziet. En dat schrijft hij dan op. Zoals in het gedicht `Tunnels':
    `Gebruik de tunnel', staat er, en, die raad gevolgd,
    `Astrid, I love you'. Mooi. So far, so good.
    Daal je de Straatweg af het Haagse Bos in:
    `Astrid skelethoer. Negative Erection.'

    Zo kom je 's morgens om half negen in Wassenaar
    in tien minuten maar van de banaalste uiting
    van liefde tot het grofst vertoon van walging.
    In 't echt duurt dat zo'n vijf tot zeven jaar.
     
    Rondkijken, fietsen en nog meer kijken, en daar dan ironische, melancholieke gedichten van maken, dat doet Korteweg nu al meer dan veertig jaar. In Ouderen zijn het gelukkigst en alle andere gedichten,van 1971 tot nu zijn alle gedichten die hij bij elkaar heeft gekeken gebundeld.

empty