J.M. Meulenhoff

  • Zolang er leven is

    Hendrik Groen

    We leerden Hendrik Groen kennen door zijn dagboek Pogingen iets van het leven te maken. Samen met zijn vriend Evert en de andere leden van de Oud-maar-niet-dood-club probeert Hendrik zijn laatste levensjaren in een verzorgingshuis in Amsterdam-Noord zo aangenaam mogelijk te maken.
    Van tijd tot tijd valt het Hendrik zwaar om de moed erin te houden. Gelukkig heeft hij de pen weer opgepakt. Met de hem zo kenmerkende charmante humor neemt hij de medebewoners, de directie, zijn vrienden en de ouderdom in het algemeen op de korrel, waarbij hij zichzelf zeker niet spaart.
    De pers over Zolang er leven is
    'De dagboekfragmenten zijn charmant, soms hilarisch.' Elsevier
    'Op elke dag wordt weer even geniaal gereflecteerd. Actualiteit, humor en de zwaarte van het leven komen in perfecte balans aan de orde.' **** Boekenkrant
    'Instant humeur-oppepper!' Zin

  • Longlist Libris Literatuur Prijs 2021
    **** NRC Handelsblad
    Wat Adrian Mole deed voor tieners en Hendrik Groen voor senioren, doet Cindy Hoetmer voor midlifers
    Zonde eigenlijk, dacht Cindy Hoetmer, toen ze op een dag iemand op een bijzondere manier zag struikelen, dat al die grappige dingen die ik zie en meemaak niet worden gefilmd. Nu kan Cindy niet filmen - ze kan zelfs heel weinig vindt ze zelf - maar ze kan wel schrijven. Ze besloot daarom de opmerkelijkste gebeurtenis van de dag te gaan opschrijven.
    Het leven van deze midlifer is op het eerste gezicht niet erg opwindend: ze drinkt elke vrijdag bier in stamcafé De Pels, bezoekt trouw op zondag haar gepensioneerde ouders, en loopt door de Amsterdamse Jordaan met zijn typische bewoners. Maar Hoetmer weet alledaagse situaties met zoveel humor, melancholie en liefde te beschrijven dat ze haast epische proporties aannemen.
    Zo tekent zich een leven af dat even luchtig is als somber, waar angsten en problemen soms worden weggelachen en soms worden aangepakt. Een leven kortom, zoals we allemaal kennen. Want laveert een ieder van ons niet zo nu en dan tussen `Is dit alles?' en jezelf en het leven vooral niet te serieus nemen?
    In de pers
    `Grappigste roman die dit jaar verscheen.' Het Parool
    `Net als Nicolien Mizee en David Sedaris lijdt Hoetmer enerzijds onder haar sociale onvermogen [...] maar is ze anderzijds juist heel sterk en eigenzinnig, dankzij haar opmerkingsgave, haar schrijftalent en haar grote gevoel voor humor.' **** NRC Handelsblad
    `Onweerstaanbaar grappig.' HDC-kranten, Boek van de Dag
    `Hilarisch.' Nieuwsweekend
    De pers over Cindy Hoetmer
    `In tegenstelling tot veel schrijvers die menen dat ze goeie schrijvers zijn beseft Cindy niet dat ze een erg goeie schrijver is, en dat maakt haar een van de beste.' Jan van Mersbergen
    `Ik schreef in een column met zeventig schrijversnamen ooit "gepensioneerd" achter de naam van Cindy Hoetmer. Goddank blijkt dat niet te kloppen!' Gerbrand Bakker
    `Cindy's stukjes zijn voor elke lezer een groot geschenk.' Erik Rozing

  • Hendrik Groen mag dan oud zijn, hij is nog lang niet dood en niet van plan zich eronder te laten krijgen. Toegegeven: zijn dagelijkse wandelingen worden steeds korter omdat de benen niet meer willen en hij moet regelmatig naar de huisarts. Technisch gesproken is hij bejaard. Maar waarom zou het leven dan alleen nog maar moeten bestaan uit koffiedrinken achter de geraniums en wachten op het einde?In korte, ogenschijnlijk luchtige, maar vooral openhartige dagboekfragmenten laat Hendrik Groen je een jaar lang meeleven met alle ups en downs van het leven in een verzorgingshuis in Amsterdam-Noord. Op de laatste dag van het jaar zal het nog moeilijk zijn om afscheid nemen van dit charmante personage...De pers over Pogingen iets van het leven te maken'Hendrik Groen is een ontroerende held.' Trouw'Geestig, tragisch en soms aangrijpend.' Het Parool'Op het omslag wordt beloofd dat het nog moeilijk zal zijn om afscheid te nemen van dit charmante personage. En zo ervaar ik het precies.' Boekhandel Jaspers

empty