Prometheus Bert Bakker

  • Steven Lee Myers volgde Vladimir Poetin van begin af aan op de voet als correspondent in Moskou voor The New York Times. In deze schitterende biografie (de eerste complete in de westerse wereld) ontrafelt Myers op heldere en evenwichtige wijze hoe Poetin het grootste land op aarde al vijftien jaar lang in zijn greep weet te houden, door zijn even meedogenloze als briljante manipulatie van de media, door het verdelen van macht, rijkdom en invloed over een kleine groep hondstrouwe jeugdvrienden uit St. Petersburg, door het genadeloos uitschakelen van elke vorm van oppositie, door terug te grijpen op de ideologie van het tsarenrijk en door de Russisch-orthodoxe kerk opnieuw tot steunpilaar van de staat te bombarderen.
    Poetin is in Rusland, ondanks alle massale protesten, mateloos populair, niet alleen onder bejaarden met nostalgie naar het communisme, maar juist ook onder jongeren. Na het bandeloze wildwestkapitalisme, de welig tierende misdaad en corruptie, de armoedeval en het internationale prestigeverlies die volgden op de ondergang van de Sovjet-Unie, wist Poetin in de ogen van veel Russen eindelijk orde op zaken te stellen.
    De nieuwe tsaar is een biografische tour de force. Myers ziet Poetin als een onberekenbare dictator met achtervolgingswaan die zich nauwelijks nog openstelt voor objectief advies en steeds meer in een isolement raakt. Dat hij onder andere in Zwitserland een privévermogen van naar schatting veertig miljard dollar heeft ondergebracht is in Rusland even geheim als de rest van zijn privéleven, waarover slechts bij toeval iets doordringt in de openbaarheid.
    De nieuwe tsaar leest als een spannende roman en is van groot belang voor iedereen die gefascineerd is door het verschijnsel Poetin en tevens voor iedereen die geïnteresseerd is in de toekomst van de wereld en de rol die het nieuwe brutale en agressieve Rusland daarin speelt.

    Steven Lee Myers schrijft al zesentwintig jaar voor The New York Times, waarvan zeven jaar als correspondent in Moskou. Hij woont in Washington.

    `De nieuwe tsaar is een adembenemende, rijk gedetailleerde biografie die op allesomvattende, bijna shakespeareaanse wijze verklaart waarom Poetin zich gedraagt zoals hij dat doet.'
    Robert D. Kaplan

    `[...] even eerlijk als confronterend: Myers laat blijken zijn onderwerp door en door te kennen. [...] Een bijzonder krachtig portret van een angstaanjagend machtige autocraat.'
    Kirkus Reviews

  • Ons verlangen om te willen weten is oneindig: wat is de oorsprong van het heelal, wat is tijd, wat zijn zwarte gaten, hoe zit de kosmos in elkaar?
    Deze vragen vormen het uitgangspunt van Carlo Rovelli's Zeven korte beschouwingen over natuurkunde. In dit overzichtelijke boek behandelt hij de belangrijkste ontwikkelingen in de twintigste-eeuwse natuurkunde. Zo bespreekt hij Einsteins relativiteitstheorie, de kwantummechanica en zwarte gaten, de architectuur van het heelal en andere brandende kwesties met betrekking tot de fysische wereld.

    Carlo Rovelli (1956) is een gerenommeerd Italiaans natuurkundige en schrijver. Hij is een autoriteit op het gebied van de kwantumgravitatie _ een belangrijk onderwerp in de natuurkunde van dit moment. Rovelli is verbonden aan het Centrum voor theoretische natuurkunde van de Universiteit van Aix-Marseille. Van Zeven korte beschouwingen over natuurkunde zijn in Italië al meer dan 200.000 exemplaren verkocht.

    `Door Carlo Rovelli's Zeven korte beschouwingen over natuurkunde zijn de relativiteitstheorie en de kwantumfysica veranderd in bestsellermateriaal.' La Repubblica

    `Natuurkunde wordt altijd al gepopulariseerd, maar professor Rovelli's boek doet meer: zijn stijl onderscheidt zich doordat die zowel authentiek als aantrekkelijk is, en hij behandelt vraagstukken die zijn lezers werkelijk interesseren.' Corriere della Sera

    `Net zo ongecompliceerd als de titel impliceert.' The Guardian

  • Oikofobie

    Thierry Baudet

    Oikofobie is het tegenovergestelde van xenofobie. Niet de angst voor het vreemde, maar voor het eigene. Een afkeer van geborgenheid; het willen stukmaken van het thuis. Oikofobie is wat de westerse elites drijft. Modernisme in de kunsten, multiculturalisme en het Europese project: ze komen er direct uit voort. Het zijn symptomen van een ziekelijke behoefte aan vervreemding en ontworteling. In Oikofobie identificeert Thierry Baudet deze ziekte van onze tijd. Het is het aangrijpende credo van de nieuwe avant-garde.

    Thierry Baudet (1983) is een van de meest markante stemmen in het hedendaagse publieke debat. Samen met Michiel Visser publiceerde hij de succesvolle essaybundels Conservatieve vooruitgang en Revolutionair verval. Hij was columnist voor nrc Handelsblad en is redactieadviseur van het tv-programma Buitenhof. In 2012 verscheen De aanval op de natiestaat, dat in binnen- en buitenland werd besproken en werd genomineerd voor de Socrates Wisselbeker voor beste filosofieboek van 2012.

    Over De aanval op de natiestaat:

    `Briljant.
    Pascal Bruckner

    `Reality check voor Europa.
    Frits Bolkestein

    `De Nederlandse bhl.
    Le Monde

    `Conservatief wonderkind.
    Vrij Nederland

    `Scherpzinnig en belangrijk boek.
    Theodor Dalrymple

  • In de jaren zeventig keerden Nederlanders hun familie de rug toe, omdat we bevrijd wilden worden van knellende banden en dwingende waarden. Tegenwoordig is er echter weer volop aandacht voor families. Families dragen immers wijsheid in zich die kan helpen op je levenspad, en bij je familie en haar geschiedenis kun je steun vinden in moeilijke omstandigheden en in tijden van kwetsbaarheid.

    Maar hoe mobiliseer je deze familiewijsheid? Cruciaal is dat je inzicht krijgt in de manier waarop je familie is georganiseerd en op welke pijlers zij is opgetrokken. Wat is de geschiedenis van je familie? Welke heilige huisjes en tegelwijsheden draagt ze met zich mee? Wie hebben het gezag, wie bieden er steun en wie ontregelen de boel? Zijn er geheimen en onvertelde verhalen? Wat zijn sterke punten in je familie? Kortom, wat bezielt je familie? De familieziel toont dit aan de hand van ontroerende en herkenbare verhalen, afgewisseld met theorie en praktische aanwijzingen.

    Familietherapeut Kitlyn Tjin A Djie (1953) was jarenlang werkzaam in de jeugdzorg. Als antwoord op het westerse witte individualistische denken in de hulpverlening ontwikkelde ze het model `beschermjassen, dat uitgaat van de kracht van families.
    Ontwikkelingssocioloog Irene Zwaan was werkzaam als ontwikkelingswerker in Afrika en als adviseur emancipatie in Nederland. Tegenwoordig publiceert ze over diversiteitsvraagstukken en maatschappelijke ontwikkeling. Recent verscheen van haar De afwezige vader bestaat niet (2013).
    Tjin A Djie en Zwaan werken samen in Bureau Beschermjassen en publiceerden eerder onder meer Beschermjassen, transculturele hulp aan families en Managen van diversiteit op de werkvloer.

  • In 2009 werd Eric van 't Zelfde directeur van een van de slechtste scholen van Rotterdam. Een school met slechts 34 aanmeldingen van nieuwe leerlingen, dramatische examenresultaten, vermoeide docenten en criminaliteit.
    Van 't Zelfde pakte de problemen buiten de gebaande paden aan. Maar liefst 56 docenten vertrokken, van wie 34 in zijn eerste jaar als directeur. Hij voerde de in zijn eenvoud geniale gedragsregel `je gedraagt je' in. Hij verwijderde tegen de wet in een aantal leerlingen en moest zich voor de rechter verantwoorden.
    Zijn onorthodoxe aanpak leverde gedonder op: bedreigende situaties en persoonsbewaking. Maar het had resultaat: na een aantal jaar begon zijn school op of boven het landelijk gemiddelde te scoren.
    In vijf jaar tijd van de slechtste school van Nederland naar een van de beste scholen van Nederland: wie is de man die dat samen met zijn team realiseerde?
    In Superschool beschrijft Eric van 't Zelfde zijn levensgeschiedenis en vertelt hij het bevlogen verhaal van zijn school en de mensen die daar rondlopen. Maar de successen hebben een stevige prijs; een prijs die docenten betalen, maar die Nederland en de politiek nooit zien, of willen zien. Superschool is een must voor iedereen die met het onderwijs te maken heeft, als ouder, leraar, beleidsmaker of belangstellende.

    Eric van 't Zelfde (1972) was leraar in Den Haag, Scheveningen en Gorinchem, voordat hij in 2009 directeur werd van de Hugo de Groot in Rotterdam.

  • Maart 2014: gewapenderhand wordt de Krim gescheiden van Oekraïne en `herenigd' met Rusland. Die actie van Rusland is in strijd met het Helsinki-akkoord dat in 1975 de territoriale integriteit van alle staten in Europa heeft vastgelegd. Het blijft niet bij de Krim. Rusland wil zijn oude glorie als supermacht terug. Sindsdien woedt er oorlog in Europa.
    Hoe heeft het zover kunnen komen? Zonder oog voor personen als Gorbatsjov, Jeltsin en Poetin is de assertiviteit van dit nieuwe Rusland niet te begrijpen. Gorbatsjov opende met zijn glasnost een doos van Pandora. Jeltsin hervormde het land niet echt. Poetin profiteerde van hun falen en kon de staat weer in het centrum van de macht zetten. Maar er zijn ook structurele oorzaken voor het feit dat Rusland zich nu hard tegen Europa keert. Ondanks de privatiseringen en de opmars van een middenklasse in deze eeuw is Rusland een neofeodale maatschappij. De mens is er onderdaan gebleven en nooit staatsburger geworden. Vandaar dat de ontvoogding, waar Oekraine en andere voormalige satellieten nu naar streven, voor het Kremlin zo'n groot gevaar is dat het alles op alles zet om zijn invloedssfeer terug te winnen en zo Europa diep verdeelt.
    Hubert Smeets, die Rusland vanaf 1990 op de voet volgt, beschrijft de breuklijn in de Russische samenleving met een scherpe pen en een goed oog voor detail.

    Hubert Smeets (1956) is journalist bij nrc Handelsblad. Tijdens de ondergang van de Sovjet-Unie in 1991 was hij correspondent in Moskou. Van 2003 tot 2007 was hij hoofdredacteur van De Groene Amsterdammer. Hij won de Anne Vondelingprijs voor politieke journalistiek en schreef onder meer Gekrenkte zielen. Vrijheid in Rusland.

  • Ons geluk hebben we voor een aanzienlijk deel in eigen hand. Voor 50 procent zelfs, zo vertelt de hedendaagse wetenschap ons. In de zoektocht naar het begrijpen van geluk verbindt Ap Dijksterhuis met veel vaart en humor de moderne psychologie en neurowetenschap met de klassieke westerse filosofie en oosterse filosofie. De lezer wordt meegenomen langs het boeddhistische ideaal van mindfulness en het heilzame effect van reizen, langs de vraag of we een vrije wil hebben, langs de overeenkomst tussen het geloof in een God en het bezoek aan een popfestival, langs de wijsheid van John Lennons moeder en de valkuilen van de consumptiemaatschappij, langs Socrates' ideeën over de zorg voor de ziel, langs de beste manier om de juiste doelen te stellen, en de typisch eenentwintigste-eeuwse vraag hoe vaak je, voor je eigen gemoedsrust, nu eigenlijk je e-mail moet lezen.
    In zijn bestseller Het slimme onbewuste schreef Dijksterhuis dat, hoewel ons gedrag vooral bestuurd wordt door het onbewuste, we ons bewustzijn nodig hebben om geluk te ervaren. In Op naar geluk legt hij uit hoe we dat moeten doen. En wie wil er nu níet gelukkig worden?

    Ap Dijksterhuis (1968) is een van de invloedrijkste psychologen van Nederland. Hij is hoogleraar psychologie van het onbewuste aan de Radboud Universiteit Nijmegen en een van de redacteuren van het gezaghebbende wetenschappelijke tijdschrift Science. Hij won vele prijzen, waaronder de Early Career Award van de American Psychological Association. Van zijn boek Het slimme onbewuste zijn inmiddels 100.000 exemplaren verkocht.

    Over Het slimme onbewuste:

    `Dijksterhuis heeft een prettige en soms ook humoristische schrijfstijl. (...) Het boek leest vlot weg als een spannende roman, maar is tegelijkertijd voldoende wetenschappelijk.'
    de psycholoog

  • Wanneer je in het wielrennen over `een verborgen motor' spreekt, zal dat door recente schandalen al snel gedachten oproepen aan dopinggebruik. Martijn Veltkamp laat op een toegankelijke manier zien dat er een andere verborgen motor is, die nog veel meer invloed heeft op sportprestaties: de hersenen. Wanneer de benen eigenlijk niet meer willen, kan het hoofd van een wielrenner ervoor zorgen dat ze tóch doortrappen.
    Wat motiveert renners, en wat doet dat met hun prestaties? Waar komt de angst voor het afdalen vandaan, en hoe kom je ervanaf? Waarom bezwijken sommigen onder druk, maar anderen niet? Waarom is fietsen in je eentje mentaal zwaarder dan in een groep?
    Aan de hand van wetenschappelijk onderzoek en interviews met wielrenners als Gert Jakobs, Henk Lubberding en Tom Veelers worden dergelijke vragen beantwoord. Thema's als macht, motivatie, wilskracht en teamspirit komen aan bod. De onderwerpen en anekdotes in De verborgen motor zullen niet alleen voor fietsliefhebbers herkenbaar zijn, maar voor álle (actieve en passieve) sporters.

    Martijn Veltkamp (1980) is psycholoog. Hij promoveerde in 2009 aan de Universiteit Utrecht, en heeft zich gespecialiseerd op het gebied van motivatie en gedragsverandering. Daarnaast is hij een gepassioneerd fietser en volger van de wielersport.

  • Nienke Wijnants werd bekend met Het dertigersdilemma, haar veelgeprezen bestseller over de loopbaan- en levensvragen van jonge hogeropgeleiden. Wijnants kreeg talloze reacties van lezers die de beschreven keuzestress en de druk om het `perfecte leven te leiden herkenden. Maar het bleken uiteindelijk de hoofdstukken over authenticiteit en zingeving te zijn die de meeste indruk maakten en waar lezers meer over wilden weten.

    In haar nieuwe boek, Wie ben ik en wat wil ik?, stelt Wijnants vast dat zoekende dertigers en veertigers in feite last hebben van zingevingsvraagstukken. Ze stellen zich vragen als: Is dit nu alles? Waar doe ik het allemaal voor? Wat vind ik belangrijk in het leven? of Wie ben ik nu echt? en weten daar geen antwoord op te krijgen.

    Op haar vertrouwde scherpe, humoristische wijze vertelt Wijnants ons in dit nieuwe boek de waarheid over de veronderstelde maakbaarheid van het leven, verklaart zij de hedendaagse verslaving aan geluk en legt ze uit waarom filosofie volgens haar van levensbelang is. Wie ben ik en wat wil ik? verschaft geen irreële tips, maar daagt uit door kritische vragen te stellen en inspireert de lezer om zelf met antwoorden te komen.

    Over Het dertigersdilemma:

    `Wijnants schrijft zeer toegankelijk, beschrijft herkenbare dilemmas en geeft bruikbare tips en adviezen. Het boek is niet alleen geschikt voor de twijfelende dertiger, maar ook voor de werkgever of leidinggevende van deze generatie. Of eigenlijk voor iedereen die moeite heeft met keuzes maken.
    Het Financieele Dagblad

    `Het dertigersdilemma is een portret van een generatie en leest als een bijbel voor dubbende dertigers. Alle grote keuzevraagstukken komen er in aan bod, met daadwerkelijk praktische tips.
    Intermediair

  • Wat is de overeenkomst tussen een politicus en een acteur? Welke toneel- en acteerwetten zijn handig voor kiezers om de politiek beter te begrijpen of te ontmaskeren?
    Voormalig acteur en politicus Boris van der Ham toont in De koning kun je niet spelen een originele kijk op macht, politiek en democratie. Hij schetst het broeierige heden en verleden van het `theater van de politiek, put uit zijn eigen ervaringen en sprak met acteurs van het Nationale Toneel in Den Haag. Ook komen aan het woord journalisten Frits Wester en Ferry Mingelen, actrice Ellen Vogel (De tweeling) en regisseur Theu Boermans (Anne, Soldaat van Oranje).
    De koning kun je niet spelen is een rijk geïllustreerd pleidooi voor méér en vooral beter theater in de politiek.

    Boris van der Ham (1973, Amsterdam) was tien jaar Tweede Kamerlid en werd twee keer met voorkeurstemmen gekozen. Hij studeerde geschiedenis en voltooide de Toneelacademie Maastricht.

    Over zijn vorige boek De vrije moraal (2012):

    `Een strak betoog. de Volkskrant
    `Uitstekend geschreven. Maarten
    `Van der Ham geeft Den Haag wat ethiek mee. Trouw
    `Rijk aan waardevolle ideeën. Liberales

  • Wie goed om zich heen kijkt, ziet het: er is een nieuw, bruisend bewustzijn aan het ontstaan over duurzaamheid, en de bijzondere relatie die wij als mensen met de natuur hebben. Deze verschuiving is van groot belang, want duurzaamheid gaat niet alleen over technologische oplossingen en regelgeving, maar juist ook om het herstel van de relatie tussen mens en natuur, tussen mensen onderling, en van de mens met zichzelf. Dit zou je `duurzaamheid van binnenuit' kunnen noemen.

    Dit boek vertelt de persoonlijke verhalen van tien bekende en minder bekende duurzame denkers en doeners, die allen deel uitmaken van het door prinses Irene opgerichte NatuurCollege. Onder anderen Irene zelf, Peter Blom, Klaas van Egmond, en Tom van de Beek komen aan het woord. Voor ieder van hen heeft een diepgaande persoonlijke zoektocht de basis gelegd voor hun professionele engagement met het duurzaamheidsvraagstuk.

    Duurzaamheid van binnenuit belicht de diverse aspecten van de transformatie in bewustzijn en handelen die in onze samenleving zo hard nodig is, en gaat daarbij in op de rol van wetenschap, politiek, bedrijfsleven, media, natuurbehoud, landbouw, geld, en hedendaagse spiritualiteit.

    Froukje Jansen is een landelijk bekende programmamaker en debatleider met een uitgesproken maatschappelijk profiel.

    Dr. Annick de Witt is onderzoeker en docent aan de tu Delft, gespecialiseerd in de culturele en psychologische aspecten van duurzaamheid.

  • 300 jaar geleden werd Rousseau geboren. En hij is nog altijd onder ons, nu meer dan ooit. Want Jean-Jacques Rousseau (1712-1778) is de uitvinder van het ik dat wij sinds meer dan twee eeuwen nastreven en dat ik staat hoog op de agenda. In de politiek, de kunst, het onderwijs, op tv en in ons eigen leven.
    Vanaf Rousseau zijn we in de greep van het verlangen naar echtheid. Naar de natuur, naar spontaniteit, jeugd, vriendschap en liefde. Dankzij Facebook snappen we dat we onszelf moeten spelen, zoals de echtheid van Boer Zoekt Vrouw geregisseerd is en de oprechtheid van de politicus het product is van mediatraining. Er loopt een rechte lijn van Rousseau naar de smiley en andere emoticons.
    /> Authenticiteit is onmogelijk. Dat laat Rousseau onbedoeld zien. Vooral in zijn eigen leven, waarover hij uitvoerig schrijft. De paradoxen daarin zijn niet te wijten aan de dwarsheid van deze soms hysterische filosoof, maar aan het verlangen naar echtheid zelf. Eerlijkheid leidt tot hypocrisie, heimwee naar de natuur tot aanstellerij.
    In Rousseau en ik beschrijft Maarten Doorman hoe we nog steeds in zulke verlangens vastzitten en vraagt hij zich af of we kunnen ontsnappen aan de erfenis van Rousseau.

    Maarten Doorman is een van de spraakmakende filosofen van Nederland. Hij doceert aan de universiteiten van Amsterdam en Maastricht. Daarnaast is hij dichter en essayist. Van hem verscheen onder meer De romantische orde.

    `De romantische orde is heel goed geschreven. (...) De schrijver schrikt niet terug voor de grote greep.' NRC Handelsblad

  • `Bankenlobby gaat door, `Lobby ingezet bij kabinetsformatie, `Nederlandse belangen behartigd in Brussel, `Milieudefensie lobbyt voor Schipholgans.
    We lezen het dagelijks in het nieuws, lobbyen of `public affairs. Maar wat is dit? Wie doen dit? Hoe worden belangen behartigd? Frans van Drimmelen geeft in dit boek een verrassende inkijk in de ontwikkeling, ethiek en transparantie van het vakgebied public affairs. Niet alleen belangenbehartiging op en rondom het Haagse Binnenhof komt uitgebreid aan bod, maar ook in het steeds belangrijker wordende Brussel.

    Handboek public affairs biedt een kijkje in de keuken van de professionele belangenbehartiging en beschrijft dit voor velen nog onbekende vak in de breedste zin van het woord.
    Hét handboek voor professionals, hét studieboek voor studenten, en hét leesboek voor elke politiek geïnteresseerde.

    Frans van Drimmelen (1965) is algemeen directeur en oprichter van het publicaffairsadviesbureau Dröge & van Drimmelen. Naast zijn werkzaamheden voor Dröge & van Drimmelen was hij onder meer voorzitter van de Beroepsvereniging voor Public Affairs (bvpa) en is hij actief lid van D66 en lid van de Raad van Advies van De Groene Zaak.

  • 'Ik ben geboren op 13 april 1944 in Posen, een oude Poolse stad die eeuwenlang Pozna´n werd genoemd. Maar toen ik er geboren werd, te midden van bombardementen die het einde der tijden leken aan te kondigen, was dit Posen een Duitse stad vanwaaruit Hitler-Duitsland zijn Heerestruppen naar de Sovjet-Unie had gestuurd en die nu de verminkten, de gewonden, de doden en een onafzienbare stoet vluchtelingen terugkreeg.

    Mijn familie had deel aan dat drama. Over hen gaat dit boek. En over de gevolgen van de oorlog. Over een sluwe grootvader, die op spectaculaire wijze een van de rijkste mensen van Letland was geworden, maar twee dagen voordat de oorlog uitbrak met zijn Russische vrouw en vier kinderen, met achterlating van al zijn bezittingen, moest vluchten naar Nederland. Over een naïeve vader, die aan het Oostfront, in het uniform van de Waffen ss, uit idealisme tegen de Sovjets vocht en vervolgens in Nederland ten onder ging. Over een moeder, die na de scheiding naar Duitsland vluchtte en mijn moeder niet mocht zijn. En over mij, de kleinzoon, de zoon, de stamhouder.'

    Alexander Münninghoff (Pozna´n, 1944) was journalist en Ruslandkenner. Hij was winnaar van de Prijs voor de Dagbladjournalistiek en auteur van Tropenjaren in Moskou (1991), over zijn tijd als correspondent in de Sovjet-Unie. De stamhouder is autobiografisch en berust op feiten en familieverhalen.

    'Een overweldigend boek, geschreven met beheerste passie en subtiele humor. Ik heb het ademloos uitgelezen.' - Anna Enquist

  • Als Michiel Princen in 2004 financieel rechercheur bij de Amsterdamse politie wordt, kan hij meteen vol aan de bak. Precies twee weken later wordt witwasfenomeen Willem Endstra voor zijn kantoor aan de Apollolaan in Amsterdam-Zuid geliquideerd. Het zal het begin blijken van een onderzoek naar de afpersing van Endstra door Willem Holleeder.
    Princen doet jarenlang onderzoek naar het witwassen van die afgeperste miljoenen door de ogenschijnlijk onkreukbare kasteelheer Jan-Dirk Paarlberg, de tot dan toe onomstreden eigenaar van de halve P.C. Hooftstraat. Daarna werkt Princen mee aan andere rechercheonderzoeken naar witwassen, oplichting, verduistering en valsheid in geschrifte binnen de georganiseerde criminaliteit en de `bovenwereld'.
    Behalve de zichtbare successen - arrestaties, beslagleggingen en veroordelingen - ziet hij ook talrijke bottlenecks en zwakke plekken binnen de opsporing. Daarnaast constateert hij hoe de sociale cultuur binnen de politie de eigen slagvaardigheid schaadt en hoe de organisatie zichzelf dwarszit in de uitoefening van haar taken: misdrijven oplossen en de criminaliteit beheersen.
    Na tien jaar besluit Princen, met pijn in het hart, de recherche te verlaten en zijn bevindingen op papier te zetten. De gekooide recherche is zijn spannende, kritische en soms ronduit onthutsende verhaal, van binnenuit geschreven, over de gang van zaken bij de Amsterdamse recherche.

    Vijftien jaar lang was Michiel Princen (1968) onderzoeksjournalist voor De Telegraaf, Peter R. de Vries en FEM Business. In 2004 maakte hij de bijzondere overstap naar de financiële recherche van de Amsterdamse politie. De gekooide recherche is zijn eerste boek.

  • De politieke discussie in veel West-Europese landen wordt op dit moment grofweg beheerst door, aan de ene kant, de liberalen en sociaaldemocraten, en aan de andere kant de populisten. Beide kanten van het spectrum hebben zich ingegraven en kunnen elkaar niet meer bereiken. Dat geldt ook voor Nederland, in onze eindeloze Hoekse en Kabeljauwse twisten tussen `nationalisten enerzijds, en `multiculturalisten en `eurofielen anderzijds.
    In Thuis in de Tijd klauteren Thierry Baudet en Geert Mak uit de loopgraven. Ze brengen een aantal botsende, overlappende en contrasterende visies bijeen op een van de belangrijkste themas van deze tijd: ons thuis, onze identiteit. Het bevat bijdragen van Benno Barnard, Marita Mathijsen, Jan Willem Duyvendak, Asis Aynan, Ad Verbrugge, Thierry Baudet en Geert Mak.

  • Diederik Samsom heeft een obsessie: Nederland én de Nederlandse politiek moeten veranderen. En de PvdA-leider wil de man zijn die dat doet, met grootse gebaren en mooie verhalen. Als revanche voor de politieke instabiliteit van de afgelopen tien jaar. En omdat hij denkt dat hij er genoeg talent voor heeft.
    In de campagne van 2012 lukte dat, en maakten verkiezingsbeloften plaats voor `het eerlijke verhaal. Ook tijdens de formatie overheerste de nieuwe politiek, waardoor vvd en PvdA tegen ieders verwachting in heel snel een coalitie vormden met grote hervormingsplannen. Maar sinds `zijn kabinet van start ging overheerst de vraag of Samsoms methode wel werkt.
    Derk Stokmans volgde Samsom al voordat hij een bekende PvdAer werd. Hij sprak veelvuldig met hem en met zijn vertrouwelingen. Hij volgde Samsom bij officiële en minder officiële gebeurtenissen, hij zocht hem op tijdens momenten van glorie en in ogenblikken van wanhoop.
    Straatcoach en strateeg is het onthullende portret van een van Nederlands belangrijkste politici van deze tijd.

    Derk Stokmans studeerde natuurwetenschappen in Utrecht en journalistiek in Rotterdam. Sinds 2007 is hij politiek redacteur voor NRC Handelsblad. Al vanaf zijn eerste dagen op het Binnenhof volgt hij Diederik Samsom.

  • Politieke ambten zijn de enige functies waarvoor je in Nederland geen papieren nodig hebt. Lekenbestuur vormt immers de kern van de democratie. Elke burger heeft het recht om zich verkiesbaar te stellen, elke burger kan wethouder of minister worden, ongeacht zijn formele kwalificaties. Zo was het in Athene, de bakermat van de democratie, en zo staat het ook in onze Grondwet.
    De praktijk is inmiddels volstrekt anders. Nederland is een diplomademocratie, een land dat wordt bestuurd door de burgers met de hoogste diplomas. Alle formele en informele politieke instituties en arenas, variërend van Kamer en kabinet, belangenorganisaties en overlegorganen, tot inspraakavonden en internetacties, worden gedomineerd door hoger opgeleiden en professionals.
    Diplomademocratie beschrijft hoe de lager opgeleiden uit de politiek verdwenen, wat de oorzaken hiervan zijn, wat dit betekent voor het politieke landschap en voor de democratie in ons land, en wat je hieraan zou kunnen doen.

    Mark Bovens (1957) is politiek filosoof en bestuurskundige en hoogleraar bestuurskunde aan de Universiteit Utrecht. Hij heeft veel gepubliceerd over democratie, bestuur en politiek.
    Anchrit Wille (1960) is politicoloog en bestuurskundige en als senior docent/onderzoeker verbonden aan de Universiteit Leiden. Ze heeft veel gepubliceerd over burgerparticipatie, politiek-ambtelijke verhoudingen en vertrouwen in de overheid.

  • Criminaliteit is een mannenzaak, toch? Niet als we naar het verleden kijken. Tegenwoordig zijn vrouwen verantwoordelijk voor 10 procent van de criminaliteit in Nederland, maar in de vroegmoderne tijd was soms meer dan de helft van de vervolgde misdadigers een vrouw. Misdadige vrouwen gaat over deze vergeten groep uit de geschiedenis: de duizenden vrouwen die voor de rechtbanken kwamen. Het laat zien tot welke misdrijven zij werden gedreven, wat voor excuses zij te berde brachten tijdens de verhoren, wie over hen klaagde en wie hen hielp, en hoe zij door rechters werden veroordeeld. De wereld van misdadige vrouwen is een verhaal van wanhoop, armoede en kwetsbaarheid, maar ook van vrijheid, zelfstandigheid en vechtlust.

    Manon van der Heijden (1966) is hoogleraar Comparative Urban History aan de Universiteit Leiden. In 2012 ontving zij een Vici-premie voor excellente onderzoekers voor haar onderzoek naar criminaliteit en vrouwen in het verleden.

  • `Als vandaag iets zeker is, dan is het een gevoel van onzekerheid, sprak Beatrix bij haar inhuldiging in 1980. Hier begint het verhaal van een tevreden natie die uit haar comfortzone werd getrokken door een hardhandige confrontatie met internationale ontwikkelingen. Twee economische crises, Srebrenica en de aanslagen van 11 september 2001 lieten diepe sporen na. Naarmate de kredietcrisis zich verdiepte tot een Europese landencrisis, nam de instabiliteit van het partijwezen verder toe. Populistische bewegingen kregen vaste grond onder de voeten door het articuleren van de onvrede over het politieke bedrijf in het algemeen en over de euro in het bijzonder.
    Een gedegen en toegankelijk boek over het jongste verleden, dat de lezer bijpraat over de gedaantewisseling van Nederland in de sferen van de economie, de arbeidsverhoudingen, de samenstelling van de bevolking, de politieke cultuur en het Europese krachtenveld _ dat was er nog niet. Journalist en historicus Hans Wansink voorziet in deze leemte met Het land van Beatrix.

    Hans Wansink (1954) is redacteur van de Volkskrant. Hij promoveerde in 2004 op De erfenis van Fortuyn. Hij publiceerde eerder over onderwijspolitiek, de stressmaatschappij, de conservatieve golf en de toekomst van de journalistiek.

    `Rond 3 uur zag de mobiele eenheid zich gedwongen het bruggenhoofd op de Blauwbrug over de Amstel prijs te geven waardoor duizenden demonstranten via het Rembrandtplein, de Munt en het Rokin konden oprukken naar eindbestemming de Dam. Op hetzelfde moment keerde een lijkbleke Beatrix vanuit het Paleis terug naar de Nieuwe Kerk om de Verenigde Vergadering der Staten-Generaal toe te spreken en de eed af te leggen. Dit ambt is niet verworven. Het is een functie waar geen mens om vragen zou. Waarvan zichtbaar is de uiterlijke glans, maar veelal niet de last en zelfbeperking zonder onderbreken. Geen lolletje dus, dat koningschap der Nederlanden, zeker niet in deze woelige tijden.

  • Memoires zijn het resultaat van drie lagen. Er is het eigen verleden dat nooit, ook niet door het meest abnormale olifantengeheugen, voor meer dan een fractie kan worden vastgehouden. Er is de herinnering, het drastisch tot een draaglijke en bruikbare omvang gekortwiekte aftreksel van dat verleden dat we meedragen en dat onze identiteit vormt als de onophoudelijk met ons meelopende assistent en reisgezel. En ten slotte is er het in taal omgezette schriftelijke of mondelinge verhaal dat altijd tot een ander is gericht, ook als we zelf die ander zijn. Die herinnering wordt dan een ragout van wat we willen onthouden, kunnen onthouden en moeten onthouden.

    Voordat de voegen kraakten is het vervolg op Von der Dunks jeugdherinneringen, Terugblik bij strijklicht. Het boek valt in wat achteraf het avonduur van het ancien régime van de professorenuniversiteit zou blijken te zijn. De oude voegen kraakten vervaarlijk onder het geweld van de nieuwe democratiseringseisen, en wat uit die tumultueuze periode tevoorschijn kwam werd ten slotte een marktgericht wetenschappelijk grootbedrijf midden in de maatschappij.

    Prof. dr. H.W. von der Dunk is emeritus hoogleraar contemporaine en cultuurgeschiedenis aan de Universiteit Utrecht en een van de belangrijkste historici van ons land. Eerder verschenen van zijn hand onder meer In het huis van de herinnering (2007), Terugblik bij strijklicht (2008) en De glimlachende sfinx (2011).

    Over In het huis van de herinnering:

    `Von der Dunk verkent op indrukwekkend erudiete wijze belangrijke aspecten van de manier waarop mensen zich sinds de Oudheid tot het verleden verhouden. De Volkskrant

    `De constante wisselwerking tussen heden en verleden is op bijna elke bladzijde voelbaar. NRC Handelsblad

    Over De glimlachende sfinx:

    `Niet alleen hanteert de auteur de pen met vaart en verve en kunnen uit zijn essays moeiteloos pregnante aforismen worden geplukt, ook schrikt Von der Dunk niet terug voor pittige uitspraken over het hier en nu () De glimlachende sfinx is een rijke bron van Aha-Erlebnisse. De Volkskrant

  • De vernieuwers

    Anton Blok

    Welke omstandigheden stelden mensen als Copernicus, Newton, Darwin, Mendel, Freud en Einstein in staat een nieuw gezichtspunt te ontwikkelen dat ons beeld van de wereld en onszelf blijvend heeft veranderd? Aan de hand van een collectieve biografie en inzichten uit de antropologie traceert De vernieuwers in de levens van enige tientallen geleerden en kunstenaars van de afgelopen vijf eeuwen een algemeen patroon van ontregelende tegenslag en buitensluiting. Geholpen door fortuinlijke ontmoetingen kwamen allen in een positie die ruimte en vrijheid schiep en het mogelijk maakte gevestigd gedachtegoed in twijfel te trekken. Tegenspoed werd omgezet in de strategische positie van de outsider.

    De vernieuwers zet zich af tegen wetenschapsgeschiedenis die als ideeëngeschiedenis meer over wetenschap dan over wetenschappers gaat. Het boek overstijgt ook het genre van de biografie dat overwegend beschrijvend is en zelden analytisch en vergelijkend.

    In de top van het bedrijfsleven en de universiteit treft men regelmatig de overtuiging aan dat `innovatie kan worden georganiseerd, gepland en uitgevoerd door onderzoeksteams. Dit boek laat zien dat `innovatie zich niet laat plannen, maar met vallen en opstaan niet zelden onbedoeld tot stand komt. Radicale vernieuwing is altijd het werk geweest van enkelingen bereid tegen de stroom in te gaan, te experimenteren, risicos te nemen, te falen en opnieuw te beginnen.

    Anton Blok studeerde culturele antropologie aan de Universiteit van Amsterdam, waar hij ook promoveerde. Hij was gasthoogleraar aan onder meer de University of California, Berkeley, en is als fellow verbonden geweest aan Yale University. Onder zijn vele publicaties bevinden zich De Bokkerijders. Roversbenden en geheime genootschappen in de Landen van Overmaas, 1730-1774 (1991), Honour and Violence (2001) en Niets is minder waar (2002). Hij is emeritus hoogleraar culturele antropologie aan de Universiteit van Amsterdam.

  • Er zitten ruim zevenhonderd vrouwen in Nederlandse gevangenissen (tegenover twaalfduizend mannen). Sommigen zijn tot meer dan tien jaar gevangenisstraf veroordeeld, anderen zitten voor de zoveelste keer opgesloten. Wat zijn dat voor vrouwen? Wat voor misdrijven plegen vrouwen eigenlijk? Wat zijn hun achtergronden? Zitten ze in het criminele circuit of zijn het gelegenheidsmisdadigers? Wie zorgt er voor hun kinderen? Hoe gaan de veroordeelde vrouwen met elkaar om? Wat doen gevangenissen om de vrouwen weer op het rechte pad te krijgen? Werkt dat ook?
    Maar ook: waarom word je penitentiair inrichtingswerker? Hoe ga je als mannelijke piwer met die vrouwen om? Waarin verschillen vrouwen in de gevangenis van mannen?
    Vrouwen achter tralies is een aangrijpend, ontroerend en soms ook heel geestig portret van een wereld van verslaafde dievegges, Caraïbische drugskoeriersters, chauffeuses bij overvallen en inbraken, coketransporteurs en een enkele moordenares in familiekring. Maar ook medewerkers in de gevangenissen komen uitgebreid aan het woord.

    Hugo Arlman is freelancejournalist en voormalig redacteur van Vrij Nederland. Hij schrijft onder meer voor De Nieuwe Reporter over media en voor het Nederlands Juristenblad over recht en media. Eerder schreef hij De val van de Rode Burcht en Van de prins geen kwaad (met Gerard Mulder) en 20 x logeren & fietsen rond de Mont Ventoux (met Tjakko Knoop Pathuis).
    John Peters is strafrechtadvocaat in Amersfoort en voormalig verslaggever voor Brandpunt en Netwerk. Hij maakte in 2011 met Willem Anker de zesdelige documentaireserie Langgestraft.

    Vrouwen achter tralies is ook een driedelige documentaire over vrouwengevangenissen in Nederland, uitgezonden vanaf mei 2014 bij de ntr op Nederland 2. Drie veertig minuten durende portretten van de vrouwenafdelingen van de penitentiaire inrichtingen van Ter Peel, Zwolle en Nieuwersluis.

  • Rauw

    Brad Gruno

    Weg met extra kilos, hoog cholesterol, slapeloosheid, vermoeidheid en neerslachtigheid; hier met een gezond gevoel, een beter immuunsysteem, een mooiere huid en een beter geheugen. Wie echt gezond wil eten, begint met rauw!

    Rauw is ideaal voor wie benieuwd is naar raw food, maar voor wie het bereiden van eten niet te veel tijd, geld of moeite mag kosten. De speciale 80/20-formule zorgt ervoor dat je met deze leefstijl niets tekortkomt en met een gerust hart af en toe kunt zondigen. Tegelijkertijd is meer energie, een verbeterde gezondheid en een slanker figuur gegarandeerd. Een eenvoudig driestappenplan maakt de overgang naar een 80 procent rauw-dieet extreem eenvoudig.

    Ontdek:
    - De wetenschap achter plantaardig eten
    - Het driestappenplan naar rauw voedsel
    - De succesingrediënten voor een 80/20 rauw-leefstijl
    - 150 simpele, snelle en verrukkelijke recepten
    - Gewichtsverlies, tomeloze energie en een gezondere leefstijl


    Brad Gruno is de oprichter van Brads Raw Foods. Het bedrijf produceert `raw snacks, zoals chips en crackers, uienringen en rauwe wijn. Brads Raw Foods is wereldwijd een begrip onder foodies.

empty