Nijgh & Van Ditmar

  • In een gebed dat geen gebed is, een bekentenis die geen bekentenis is, een liefdesbrief, nee, een verlaat antwoord op een liefdesbrief, vertelt Zelda (26) over haar leven als lokeend in dienst van een jeugdbende, als drager van eigen en andermans geheimen. En over de rest van haar leven,dat begon nadat ze haar vader op haar zestiende beloofde niet vroegtijdig te zullen sterven.
    Een verloren opschrijfboekje (toeval? noodlot?) voert haar naar de acteur Jona (tweevoudig winnaar van de Louis d'Or). Met hem en een Zweedse cowboy zonder cowboyhoed reist ze naar Taormina, volgens Jona het betere decor voor het geluk. Onder de Siciliaanse sinaasappelbomen leven Zelda, Jona en de Zweed alsof het bestaan een verhaal is waaraan je je moet overgeven.
    Maar vroeg of laat haalt het verleden je in, blijkt het levendiger dan het heden, blijkt de waarheid sneller dan alle kleine en grote leugens. Of niet? Wat als het verleden je nooit inhaalt? Als je voor altijd moet leven met je verzinsels?
    De dood in Taormina is een roman over rechtvaardigheid en liefde, over vergiffenis en pragmatisme, acteren en oprechtheid, en over de vraag of datgene waarvoor je leeft ook datgene is waarvoor je bereid bent te sterven.

  • Vlooienmarktdandy Nieuw

    Van jongs af aan wilde Huub van der Lubbe maar één ding: gezien worden. Als leeuwentemmer in het circus of als voetballer in een vol stadion. Het werd het podium van festivals, concertzalen en poptempels. Inmiddels is hij veertig jaar zanger van een van Nederlands bekendste bands, De Dijk.
    Vlooienmarktdandy bevat de liedteksten en gedichten die Huub de afgelopen tien jaar schreef voor De Dijk, voor zijn eigen theatershows en voor anderen. Met inleidende verhalen van zijn hand. Zijn jeugd en idealen, het muzikantenbestaan en het leven in al zijn ongewisheid bezingt hij. En de liefde, zoals niemand anders kan.

    `Sommige schrijvers hoor je terwijl je ze leest. Huub van der Lubbe hoor je én zie je. Je leest een willekeurige regel en meteen zie je hoe de woorden vanuit de buik zich langs het hart - altijd het hart - naar de mond toe vechten. Niemand kronkelt mooier een tekst dan Huub.' - Nico Dijkshoorn

  • We leven in een individualistisch tijdperk waarin we sterk moeten zijn, onafhankelijk, gelukkig. De ander nodig hebben is een blijk van zwakte. De mens is echter fundamenteel relationeel. Transcultureel psychiater Glenn Helberg laat zien dat elke fase in een mensenleven vraagt om een hernieuwde manier van kijken naar jezelf en de rol van mensen om je heen, zodat je kunt leren je te verhouden tot alles wat ons mens maakt: leven en dood, ziekte en tegenslag, onze genderidentificatie, huidskleur en geaardheid, ouderschap en partnerschap.
    In Als ik luister vertelt Glenn Helberg welke gebeurtenissen hem gevormd hebben, zoals het koloniale verleden, het overlijden van zijn moeder op jonge leeftijd en het feit dat hij van mannen houdt. Met een kritische blik op het dominante westerse denken vertelt hij hoe je meer rust en harmonie kunt vinden in ons snelle bestaan met zijn harde eisen.

  • Na Emma

    Joost Prinsen

    De buurvrouw: `Komt je huis te koop?'
    De dochters: `Natuurlijk wist jij dat niet pap. Je was er nooit.'
    De rouwmeneer: `Sorry dat ik onverwacht nog even binnenval.'
    De dames: `Je hebt mijn telefoonnummer, toch?'
    Emma: `De volgende keer neem ik een stoerdere man.'
    Ik: `Ik kuste de grond waarop je liep!'
    De Koning van de Nacht: `Denk je echt dat alles om Emma draaide?'
    In Na Emma doet Joost Prinsen verslag van de twaalf maanden na de dood van zijn vrouw.

  • In de geest van de Great American Novel schreef Jonkman met Dit verdronken land een grootse Hollandse roman over de mens en het polderlandschap, een literaire vertaling
    van de boerendiscussie.

    De twee jonge broers Krijn en Lucas Endegeest wonen in het drassige laagland van West-Friesland: een polder waar de koeien nog op eilanden grazen en met de schuit over het water worden vervoerd. Wanneer dit eeuwenoude eilandenrijk op de schop dreigt te gaan, raken de broers verwikkeld in een onderlinge strijd. Moeten ze het land van hun vader beschermen of met de tijd meegaan?
    Dertig jaar later groeit Lucia Endegeest op in de familieboerderij. Ze worstelt met de beslissing die haar oom in het verleden heeft genomen. Haar zoektocht naar antwoorden voert haar naar de wildernis van Canada, waar ze ontdekt dat haar lot onlosmakelijk is verbonden met dat van haar familie en de boerderij.

    Dit verdronken land is een ode aan het Hollandse landschap.

    Over Gibraltar:
    `Het vrouwelijke antwoord op de door mannen gedomineerde roadnovel. [...] Een verrassende generatieroman al met al, fris, goed geschreven en met als bonus een originele soundtrack.'
    - de Volkskrant****

    Over Zo gaan we niet met elkaar om:
    `Een eigentijdse versie van Remco Camperts klassieker Het leven is vurrukkulluk.' - Jaap Goedegebuure in Trouw

  • Het eeuwig jongenshart Nieuw

    Bram Vermeulen was zanger, componist, theatermaker, schilder, schrijver en televisiemaker. `Rode wijn', `De steen', `Een doodgewone jongen', het zijn enkele titels die hem een plek hebben bezorgd in de eregalerij van het Nederlandstalige lied. In oktober zou hij 75 jaar zijn geworden. Dat is de aanleiding voor de verschijning van Het eeuwig jongenshart, een keuze uit de dagboeken die hij van 1984 tot zijn plotselinge dood in 2004 heeft bijgehouden.

    Bram Vermeulen was niet alleen een hypersensitieve denker maar ook een hyperactieve doener. Wie zijn dagboeken leest zit eerste rang in zijn hoofd. Is getuige van het ontstaan van zijn bekendste liederen. Gaat mee op tournee door Nederland en Vlaanderen. Leeft mee met wat Bram inspireert of irriteert. Kijkt met hem terug op zijn Haagse jeugd, zijn vroege successen als topvolleyballer en als helft van het spraakmakende cabaretduo Neerlands Hoop.

    Het eeuwig jongenshart, met een voorwoord van Ernst Jansz, is samengesteld door Just Enschedé, ooit manager van Neerlands Hoop.

  • Uit hoeveel levens bestaat een mensenleven? Het leven van schrijfster Karlijn komt plotseling tot stilstand wanneer ze op één dag Hanna ontmoet, een vrouw voor wie ze direct gevoelens krijgt, maar ook haar vriend verliest bij een ongeluk. Wie vind je terug als je de dag erna wakker wordt, jezelf of een ander?

    Karlijns omgeving verwacht dat ze rouwt, maar dat lukt haar niet. Haar uitgever hoopt dat ze haar verhaal vertelt, maar ze zwijgt. Wanneer ze Hanna steeds meer gaat zien als een medeplichtige, wordt het tijd om hun verhaal te herschrijven.


    Raam, sleutel is een intrigerend literair spel, over aantrekkingskracht en schuldgevoel, over rouw, leven en literatuur.

    `Robbert Welagen is een van de grootste Nederlandse stilisten.' - Knack

    `Een verteller die schrijft als een schilder.' - de Volkskrant

    Over Antoinette:
    `Dankzij Welagens verfijnde, lichtromantische stijl weerklinkt in dit "kleine" drama een groter, universeler verlangen; naar een andere tijd, een andere plek, een ander leven.' - de Volkskrant

    `Ongewenste kinderloosheid is een catch 22, en zelden las ik dat zo mooi en empathisch verwoord.' **** - De Standaard

    `Welagens secure stijl maakt de gevoelens van de geliefden knap voelbaar, hun teleurstelling, hoop, jaloezie, eenzaamheid.' - NRC Handelsblad

    `Sferisch, verlangend, maar ook zuigend. [...] Een dromerig boek dus. Waarin woorden voor meer reuring zorgen en meer teweegbrengen dan het leven zelf.' - Trouw

  • Aardbewoners Nieuw

    Aardbewoners

    Sayaka Murata

    Natsuki brengt met haar neef Yuu de zomers door in de bergen van Nagano, waar ze droomt over andere werelden. Wanneer een reeks van verschrikkelijke gebeurtenissen de twee kinderen voor altijd van elkaar dreigt te scheiden, beloven ze elkaar koste wat het kost om te overleven.
    Haar donkere verleden blijft Natsuki achtervolgen, ook als ze volwassen en getrouwd is. Natsuki slaat op de vlucht en keert terug naar de bergen uit haar jeugd. Ze bereidt zich voor op een hereniging met Yuu. Zal hij zich hun belofte herinneren? En zal hij haar helpen haar daaraan te houden?

  • Ben je goed in taal, maar niet in rekenen? Heb je weleens op het punt gestaan een `simpel' bouwpakket na urenlang gehannes uit het raam te gooien? Kun je zelfs in het huis van je beste vrienden de wc niet vinden? Dan ben je waarschijnlijk een Taaldenker, iemand die uitstekend uit zijn woorden komt, maar in de visuele wereld vaak letterlijk kan verdwalen.
    Er zijn veel meer `talenknobbels met een rekendeuk' (in jargon: non-verbale leerstoornis) dan gedacht: bijna 80.000 kinderen in het primair onderwijs alleen al. En dat terwijl er in de klassen steeds meer filmpjes en plaatjes worden gebruikt. Deze leerlingen kunnen succesvolle advocaten, schrijvers en cabaretiers worden, maar ook buiten de boot vallen.
    In Welkom bij de Taalclub vind je alles wat je wilt weten over Taaldenkers, met veel persoonlijke verhalen en praktische tips.
    `Een buitengewoon leerzaam en vlot geschreven boek. Heb het in één adem uitgelezen.' - Prof. dr. Erik Scherder, neuropsycholoog

  • Laten we vader eruit gooien Nieuw

    Mary Dorna was het pseudoniem van Mary Jeanette Stoppelman (1891-1971). Ze schreef voornamelijk korte verhalen en journalistiek werk voor veel verschillende kranten en tijdschriften, waaronder Het Parool, Het Volk, NRC en Tirade. Het werk van Mary Dorna past op twee manieren in de traditie van de Nederlandse literatuur: zij behoort tot het rijtje schrijvers dat telkens weer opduikt om een mentaliteit van relativerend, humoristisch realisme aan te duiden en zij is ook een van de eerste vertellers-per-cursiefje die van een vorm van journalistiek een literair genre hebben gemaakt. Laten we vader eruit gooien verscheen voor het eerst in 1967 en is een selectie uit haar vroegere verhalenbundels.

    `Een onterecht vergeten meesterwerk.' - Sylvia Witteman

    `Er bestaan boeken die op de laatste bladzijde de laatste adem uitblazen. Ze sterven onder je ogen, blijven nog een jaar of wat in je bibliotheek opgebaard maar doen je, als je ze nog eens opent, ontsteld terugdeinzen - zo verschrikkelijk dood zijn ze. Maar er bestaan ook boeken die door de grote rat van de tijd niet stuk te knagen zijn. Het werk van Nescio behoort daartoe. En het werk van Mary Dorna.' - S. Carmiggelt

  • Een defecte - en meedogenloze - steenverpulveraar, een holle boom die goud ophoest, het meisje met de ijzeren handen, een kleptomane kerstman, een eenmanskoninkrijk, vouwstoelen die zijn ontworpen om niet te werken, een originele brief en een geheimzinnige sleutel van Picasso verstopt in de Complete Oxford Dictionary, de twaalfjarige Bea die in de dakgoot staat te wachten op haar grote liefde.
    Neospartaans melancholisch absurdisme is een verrassend debuut waarin de menselijke eigenschappen tot het extreme zijn uitvergroot. Waarin de werkdag van Monet begint met een bijna fataal inzicht en eenzaamheid aan banden wordt gelegd door een eenzaamheidsoverwinningsprogramma. Een humoristisch, macabere verhalenbundel die schuurt en confronteert.

  • In De rat van Amsterdam vertelt de 42-jarige Ruben Katz vanuit een Nederlandse gevangeniscel over zijn leven. Met vervalste Joodse identiteitspapieren wil het gezin Katz in 1990 de hoofdstad van de Sovjetrepubliek Letland verruilen voor Tel Aviv, maar blijft uiteindelijk hangen in Amsterdam.
    Terwijl moeder het verdriet om hun in Riga begraven dochter Liza nauwelijks te boven komt en steeds verder wegkwijnt, proberen vader en zoon Katz ieder op hun eigen manier zo snel mogelijk te integreren. Vader Katz begint een instituut voor Duitse taal- en letterkunde, terwijl Ruben Katz na zijn rechtenstudie voor de Nationale Armenloterij gaat werken, een filantropisch rattenbolwerk.
    Zijn obsessie voor Phaedra, een borderline-achtig meisje en dochter van de puissant rijke loterijbaas, voert Ruben Katz uiteindelijk naar het moderne Rusland, waar hij lid wordt van het `Siberisch Front', een schimmige organisatie van Europeanen die Moskou verkiezen boven Brussel.

  • De Papieren Lantaarn Nieuw

    De Papieren Lantaarn

    Will Burns

    Vanuit een gesloten, Engelse pub - De Papieren Lantaarn - in een dorp grenzend aan het landgoed Chequers (het officiële buitenverblijf van Britse premiers), wandelt een mislukt dichter over het platteland en brengt in deze surreële, transformerende periode die beheerst wordt door het coronavirus, zowel zijn eigen geschiedenis als die van het landschap in kaart. Zijn verleden draagt littekens en het heden biedt geen kompas. Van plaatselijke raves in geheime valleien tot de gevolgen van de lockdown, de klimaatveranderingen en het kapitalisme: De Papieren Lantaarn schetst een bijna tastbaar en complex portret van een man en zijn omgeving.
    Burns vermengt memoires met fictie en beschrijft op krachtige wijze de impact van het coronavirus op de onze psyche.

  • Thijs en Judith zijn amper getrouwd wanneer Thijs een hartaanval krijgt. Op de dag dat hij thuiskomt uit het ziekenhuis slaan de buren aan het verbouwen. Schoonzus Cora en zwager Ab besluiten dat een pan soep niet afdoende is: er dient stevig uitgerust te worden. Daartoe wordt een
    boswachterswoning gehuurd op een landgoed, voor de hele zomer maar liefst, met zijn vieren. Echter: nergens op aarde is het écht rustig, en eenmaal op het landgoed aangekomen blijkt daar een verbeten strijd gaande, ogenschijnlijk over een boom. Een strijd die op bloedstollende en evenzeer dolkomische wijze uit de hand loopt.

  • Al meer dan 20 jaar bazuin ik rond dat ik 450 lievelingsvogels heb. Poging tot humor. Maar het is waar: ik kan niet kiezen tussen kneu of staartmees, tussen strandleeuwerik en distelvink. Mijn oude hart begint sneller te pompen bij de sneeuwgors, goudvink en wielewaal; ik begeer ze allemaal hevig. Maar nog net voor mijn 80ste verjaardag ben ik erin geslaagd om bijna 400 lievelingsvogels te schrappen. De overgebleven lievelingen zijn stuk voor stuk fabelachtig mooi. Het zijn mijn gevederde sterren, mijn wensvogels.

    Omdat de lezer zoveel schoonheid bij elkaar misschien niet kan verdragen, heb ik de vogelportretten afgewisseld met herinneringen aan Baardmannetjes, het lang vervlogen tv-programma dat ik samen met grootvogelaar Nico de Haan maakte. En soms heb ik een sombere monoloog van mezelf ingelast om het boek het nodige gewicht te verschaffen.

  • Als je eenmaal de dertig bent gepasseerd, dacht Caitlin Moran, dan weet je wel hoe dat moet, vrouw-zijn. Dan liggen je moeilijkste jaren achter je. Daarom keek ze uit naar haar leven als veertiger, dat zou een eitje zijn. Toch?
    Helaas: als de middelbare leeftijd nadert doemen er allerlei nieuwe levensvragen op. Waar komen toch al die spullen in de keukenla vandaan? Hoe kan het dat seks opeens saai is? Waarom heeft wijn zich tegen je gekeerd? Mogen feministen botox? En de eeuwig terugkerende kwestie: wie past er op de kinderen?
    Moran is terug. Met bejaarde ouders, tienerdochters, en een to do-lijst zonder einde. En met More Than a Woman: een ode aan al die veertig plus-vrouwen die de wereld draaiende houden.

  • Aan het begin van deze eeuw, toen ik nog een puisterige puber was, voelde ik een grote behoefte om in de literatuur de antwoorden op mijn levensvragen te vinden. Dat lukte niet. Hoewel ik het kunstenaarsleven leidde, inclusief een getormenteerde ziel en een geveinsde zucht naar drank, net als mijn literaire helden, duwden de meeste boeken me verder in de put. Tot ik het werk van Levi Weemoedt ontdekte.

    De persoonlijke ellende spat van zijn poëzie, maar hij verpakt het in de liefde voor taal en ongebreidelde zelfspot, een combinatie die ik niet voor mogelijk hield. Als hij een mislukking beschreef, bood me dat troost, en moest ik ongemakkelijk lachen om mijn eigen pathetische overdrijvingen. Nog vaker deed hij me huiveren om zijn tekstuele spitsvondigheid en het superieure spel met woorden dat hij telkens speelt. De gedichten kwamen soms wat kort en eenvoudig op me over, maar er zijn maar weinig dichters die het autonoom na kunnen doen.

    Het gedicht `Don Juan Lul' tors ik al ruim een decennium ingelijst met me mee naar de verschillende huizen die ik heb bewoond. Nu hangt het pontificaal in onze woonkamer. In al zijn eenvoud schetst het een beeld van iemand die ogenschijnlijk alles al heeft opgegeven. In werkelijkheid houdt de taal hem overeind. Iedereen moet Weemoedt lezen! Vandaar deze bloemlezing, die ik met veel plezier heb samengesteld.'

    - Özcan Akyol

  • Wat als je dezelfde jurk hebt gekocht als een vriendin? Is het onbeschoft seks te hebben op andermans bank? En hoe pakken we die ene vriend aan die nooit een rondje geeft?
    Op deze en vele andere vragen geeft Joost Prinsen al jaren antwoord in het Algemeen Dagblad, waarbij hij menig inzender op eigen treurig falen wijst. Met nooit de etiquette maar steeds het gezond verstand als uitgangspunt.
    Al zijn adviezen zijn nu gebundeld in dit fraaie boekje, onmisbaar voor iedereen met een schoonmoeder, een buurman, een collega of een vriend(in) waar het thuisfront niet van weten mag.
    `Al die vragen zijn te verdelen in twee soorten: valt mee en valt niet mee.
    "Hoe krijg ik die uitvreters van zonen eindelijk het huis uit?"
    Valt mee.
    "Waarom mag ik van mijn schoondochter ons kleinkind niet zien?" Valt niet mee.'
    - Joost Prinsen

  • Gezondheid!

    Levi Weemoedt

    Overal in Drente,
    op de hei, in het bos,
    geldt: uw hond moet vast,
    de wolf mag los.
    Nadat Lévi Weemoedt het trieste Vlaardingen verlaten had, besloot hij zijn geluk in Assen te zoeken. Maar een mens kan dan wel van omgeving veranderen, zijn ziel verhuist met hem mee. Ook in de nog grotendeels ongekerstende veengebieden en op de Hondsrug blijft de vrolijke wanhoop uit Weemoedts aderen stromen.
    In deze nieuwe verzenbundel heeft Lévi Weemoedt de oude kluizenaar in zichzelf hervonden. Maar dat belemmert hem niet om oog te hebben voor alle gekkigheid van deze tijd - en die belachelijk te maken.

    Lévi Weemoedt is schrijver van tragikomische korte verhalen en gedichten, die hij als geen ander voor publiek ten gehore brengt. In 2018 stelde Özcan Akyol de bloemlezing Pessimisme kun je leren! samen, die een ongekend succes werd. Piet Piryns noemde Weemoedts wederopstanding `de meest opzienbarende verrijzenis sinds Lazarus' (Nacht van de Poëzie 2019).

  • Eerst begeeft de ijskast het, lekkend van ouderdom. Dan het internet. De kinderen in de nabijgelegen speeltuin gaan steeds scheller krijsen. Een lek kruipt langs de badkamermuur naar beneden. Buiten zwiept een storm de bomen omver. Waarom kijkt ze al een hele avond naar The Voice? En hoe is ze op een winderig treinstation in Krommenie beland? Dan blijken het allemaal voorboden voor de natuurramp die niemand had verwacht en die haar aan huis kluistert waar de katten elkaar de oorlog hebben verklaard.

    Overdag bang en 's avonds dronken spookt Sylvia Witteman door een verdeeld huis, en probeert ze er met humor het beste van te maken.

  • Homo's dragen roze strings, lesbiennes trekken na één date bij elkaar in - inclusief kat. Op 1 april 2001 werd in Nederland als eerste land ter wereld het burgerlijk huwelijk opengesteld voor paren van het gelijke geslacht. Het `homohuwelijk' brengt weliswaar juridische gelijkwaardigheid, maar de clichés rond lhbtiq zijn er nog steeds. Hoe komt dat?

    Journalisten Jessica van Geel en Robbert Blokland, beiden gelukkig gay getrouwd, vinden dat we te weinig persoonlijke verhalen horen over hoe het is om homo, lesbienne, queer, gay of bi te zijn. In gesprekken met onder anderen Nicolaas Veul, Romana Vrede, Paul de Leeuw, Barbara Barend en Carry Slee nemen Van Geel en Blokland de lezer mee in de wereld die gay heet. Over coming-out, huwelijk, gay connection, Grindr en antihomogeweld. Over de lhbtiq-gemeenschap van nu en het verschil met pak 'm beet twintig jaar geleden.

    En: over liefde en seks.

  • Er is iets geks aan de hand. Westerse landen behoren al jaren tot de gelukkigste landen ter wereld. Nooit eerder was de welvaart hoger, rijkdom groter en levenskwaliteit beter. Ze staan aan de top van de wereld op het gebied van onderwijs, leefomgeving, gezondheid, veiligheid en welzijn. Toch lijden vier op de tien mensen in hun leven aan een psychische stoornis en ondergaan in Nederland jaarlijks een miljoen mensen een behandeling voor psychische klachten. We zijn welvarender, maar mentaal zieker dan ooit. We zijn gelukkiger, maar lijden meer dan ooit. Hoe kunnen we deze paradoxen begrijpen? Verwachten we te veel van het leven? Brengt welvaart meer ongeluk? Waarom faalt de mentale zorg? Kunnen we nog gezond en normaal lijden? Zijn onze verwachtingen te hoog? Mogen we nog menselijk zijn?

  • Ergens tijdens deze reis meende ik dat ik genoeg had van de oorlog. Nu besef ik dat de liefde niet is uitgedoofd. Ik houd van mijn geliefde, maar de oorlog is mijn vrouw.'

    In 2006 begon Arnon Grunberg met zijn reis naar het Nederlandse leger in Afghanistan de reportagereeks `Grunberg onder de mensen', gebaseerd op Maxim Gorki's advies aan Isaak Babel om de schrijftafel te verlaten en zich onder de mensen te begeven. Dat resulteerde in de bundel Kamermeisjes en soldaten (2009).
    Ook daarna bleef Grunberg onvermoeibaar berichten over de mens en de politieke en sociale actualiteit. Van een roadtrip van Nijmegen door voormalige Sovjetstaten met bestemming Kabul in het gezelschap van een voormalige Afghaanse asielzoeker tot een verblijf bij een circus uit de Achterhoek. Van een onderzoek naar liefde en seks in de VS tot participerende journalistiek bij diverse slachterijen. Van een reis naar de bezette gebieden op de Westelijke Jordaanoever (waar Grunbergs zus woont) tot zijn vrijwillige opname in een psychiatrische kliniek in België.
    Slachters en psychiaters is een onverschrokken zoektocht naar de mens; de mens in oorlogstijd, de mens op vakantie, de mens in psychische nood. Grunberg schreef deze reportages om zijn eigen ervarings- en denkwereld én die van de lezer te vergroten, om waarheid en werkelijkheid in de periferie te vinden.

    Over Kamermeisjes en soldaten:
    `Een fenomeen' - de Volkskrant

    `Weinig schrijvers durven zoveel risico's te nemen voor hun schrijverschap. [...] De slimme schrijver dwingt je hier om met zijn priemende blik naar de mad world out there te kijken. Ooggetuige Grunberg kent de impact van zijn pen.' - De Morgen
    `Eigenzinnig en tragikomisch' - Vrij Nederland

  • Beest

    Lisa Taddeo

    Joan heeft haar hele leven wrede daden van mannen moeten verdragen. Wanneer een van hen zich vlak voor haar ogen door zijn hoofd schiet, vlucht ze de stad uit. Ze gaat op zoek naar Alice, een vrouw die ze nog nooit heeft ontmoet maar de enige persoon ter wereld die ze nodig heeft om af te rekenen met haar schokkende verleden. In het zinderende berggebied boven Los Angeles ontrafelt Joan de gruwelijke gebeurtenis waar ze als kind getuige van was en die haar leven sindsdien beheerst, en verzamelt de kracht om eindelijk genadeloos terug te slaan.
    In haar opwindende debuutroman Beest verkent internationale bestsellerauteur Lisa Taddeo de blijvende gevolgen van een door mannen gedomineerde samenleving. In een betoverende stijl die schuurt en streelt beschrijft ze de woede, pijn en kracht van vrouwen op zijn rauwst.

empty