Prometheus/Bert Bakker

  • Ons verlangen om te willen weten is oneindig: wat is de oorsprong van het heelal, wat is tijd, wat zijn zwarte gaten, hoe zit de kosmos in elkaar?
    Deze vragen vormen het uitgangspunt van Carlo Rovelli's Zeven korte beschouwingen over natuurkunde. In dit overzichtelijke boek behandelt hij de belangrijkste ontwikkelingen in de twintigste-eeuwse natuurkunde. Zo bespreekt hij Einsteins relativiteitstheorie, de kwantummechanica en zwarte gaten, de architectuur van het heelal en andere brandende kwesties met betrekking tot de fysische wereld.

    Carlo Rovelli (1956) is een gerenommeerd Italiaans natuurkundige en schrijver. Hij is een autoriteit op het gebied van de kwantumgravitatie _ een belangrijk onderwerp in de natuurkunde van dit moment. Rovelli is verbonden aan het Centrum voor theoretische natuurkunde van de Universiteit van Aix-Marseille. Van Zeven korte beschouwingen over natuurkunde zijn in Italië al meer dan 200.000 exemplaren verkocht.

    `Door Carlo Rovelli's Zeven korte beschouwingen over natuurkunde zijn de relativiteitstheorie en de kwantumfysica veranderd in bestsellermateriaal.' La Repubblica

    `Natuurkunde wordt altijd al gepopulariseerd, maar professor Rovelli's boek doet meer: zijn stijl onderscheidt zich doordat die zowel authentiek als aantrekkelijk is, en hij behandelt vraagstukken die zijn lezers werkelijk interesseren.' Corriere della Sera

    `Net zo ongecompliceerd als de titel impliceert.' The Guardian

  • Aan het einde van de twintigste eeuw werd de wetenschap overrompeld door de conclusie dat ons heelal gevuld moet zijn met een onbekende substantie: donkere materie. Het lijkt er steeds meer op dat ons heelal voor maar liefst 85 procent uit deze ongrijpbare materie moet bestaan die onze sterrenstelsels en clusters van sterrenstelsels in bedwang houdt, maar tot op heden heeft nog niemand er daadwerkelijk directe sporen van kunnen waarnemen. Bestaan die donkere deeltjes wel, of zien de fysici misschien spoken?
    In Achter de schermen van het heelal buigt Gianfranco Bertone zich over dit raadselachtige fenomeen, dat gezien wordt als een van de grootste uitdagingen van onze tijd. Hij beschrijft de huidige wereldwijde race om de oorsprong van deze substantie te achterhalen, en hij laat aan de hand van begrijpelijke concepten en ideeën uit de kunst en literatuur de gevolgen van de ontdekking van de donkere materie zien. Eén ding staat vast: de uitkomst van deze zoektocht zal hoe dan ook een absolute revolutie betekenen voor de natuurkunde en de kosmologie.

    Gianfranco Bertone is universitair hoofddocent natuurkunde en kosmologie aan de Universiteit van Amsterdam. Hij behaalde een PhD in Oxford, en werkte aan de universiteiten van onder meer Padua, Zürich en Parijs.

    `In vrolijke, met literaire citaten doorspekte hoofdstukken beschrijft Bertone hoe fysici donkere materiedeeltjes nu al jarenlang te pakken proberen te krijgen.
    Margriet van der Heijden, NRC Handelsblad ****

  • Het gezin is de hoeksteen van de evolutie: wie nageslacht produceert, creëert de kans dat zijn of haar genen in de volgende generatie zullen nagalmen. Het zal niemand verbazen dat beesten, planten en al wat verder kruipt en friemelt een flink deel van hun energie direct of indirect voor de voortplanting inzetten.
    Toch is seks slechts de opmaat. Na de bevruchting moet het kroost worden grootgebracht. Om de vaak weerloze telgjes enige kans te geven in de grote boze biosfeer hebben dieren verschillend oudergedrag ontwikkeld. Veel vissen laten hun duizenden eitjes gewoon aan hun lot over, terwijl andere de guppies juist in hun mondholte nemen en hen daar tot wasdom laten komen. Koekoeken gaan voor outsourcing, trouwe glaskikkervaders hoppen iedere avond even langs hun kikkerdril en een goede eekhoornmoeder verzamelt voor haar dochter vast een bruidsschat.

    Dit boek verkent de meest bizarre ouderstrategieën die de evolutie heeft voortgebracht. Het onderzoekt de logica van moeders die direct na de geboorte een paar van hun pasgeborenen opvreten, vertelt waarom soms vaders de eieren uitbroeden en laat zien hoe de jongen zich dankzij of ondanks deze moeder- en vaderinstincten een weg banen richting volwassenheid. Beestachtige ouders geeft kortom de beste opvoedtips die het dierenrijk kan bieden.

    Biologie en geneeskunde zitten bij arts en medisch bioloog Lucas Wenniger (1981) in het dna. Van zijn hand verscheen eerder De stinkende scharrelpapegaai, over bizarre beesten.

    Over De stinkende scharrelpapegaai:

    `Welkom in het universum van Lucas Wenniger, opvolger van Midas Dekkers.'
    Elsevier

    `Wenniger schrijft geestig. De stinkende scharrelpapegaai is een studeerkamerboek met goed gedocumenteerde, leuke anekdotes uit de evolutie.'
    de Volkskrant

    `Lucas Wenniger schrijft op een aanstekelijke manier over de evolutie.'
    de Gooi- en Eemlander

    `Een erg leuk boek!'
    Matthijs van Nieuwkerk

empty