Vrijdag, Uitgeverij

  • Over tegenstrijdige gevoelens en het verlangen naar vertraging.


    Terwijl haar complete vrienden- en kennissenkring gaat backpacken in Azië, houdt de 28-jarige Caroline voet bij stuk: zo'n reis is niets voor haar. Wat heeft ze te zoeken aan de andere kant van de wereld, thuis in Utrecht is het leven toch goed? Maar wanneer haar relatie op de klippen loopt, boekt ze halsoverkop een enkele reis naar Bangkok. Nog even sceptisch als voorheen vertrekt ze met een grote rugzak en een stapeltje vergeelde brieven naar Thailand. Verre van zeker of ze het lef heeft om door te reizen naar het eiland waar ze eigenlijk moet zijn. Tenminste, als ze antwoorden wil op de vragen die de enveloppen in haar tas oproepen.

    'Waar ik liever niet kom' is een zintuiglijke en innemende debuutroman die je aan het denken zet en die nog lang blijft nazinderen.

    Journalist Liselotte idema (1988) begon haar carrière bij publiekstijdschriften Libelle en Margriet en maakte
    vervolgens de overstap naar online media. Na een reis rond de wereld en een baan bij NU.nl, trok ze zich terug uit het razendsnelle digitale leven en schreef ze haar debuutroman Waar ik liever niet kom. Momenteel werkt ze als strateeg bij Algemeen Dagblad.

  • Kopstoten, karatetrappen, kniehoge tackles en een stevige elleboog. Sommige voetballers zijn geen lieverdjes. Ook niet naast het veld. Daar durven ze weleens buiten de lijnen kleuren met gokken, mishandelen, valsmunterij, witwassen, zakkenrollen, cokedeals, afpersingen, ontvoeringen... Tot zelfs regelrechte moord en doodslag! Voetballers die niet alleen blessures, maar zelfs hun eigen dood faken; hun maîtresse in stukken hakken en aan de honden voeren. Of terechtgesteld worden als landverrader! Bij FC De Criminelen ontspoorde, ontregelde en ontgoochelde spelers bij de vleet!

    Vlijmscherpe tackles, dodelijke eigen doelpunten, coke en kogels vliegen de lezer om de oren in deze messcherpe afrekening met moord en doodslag in de voetballerij. Van Diego Maradona tot Gilbert Bodart, van Nizar Trabelsi tot Jantje Mulder, van Dirk Goossens tot Mobutu Sese Seko, van Ryan Giggs tot Garrincha, van Godwin Okpara tot René Higuita... Geen woorden, maar misdaden en vooral veel bloed aan de paal!

    Joost Houtman (Antwerpen, 1976) is storyteller, copy- en ghostwriter, scenarist, podcaster en storyteller. Zijn thriller De Zwarte Olifant (2016) werd genomineerd voor de Hercule Poirotprijs. Hij is ook de auteur van Zo werden wij wereldkampioen (2014), De rest is parking: Waarom de Antwerpenaren zo Antwerps zijn (2019), Bella Figura: Waarom de Italianen zo Italiaans zijn (2018) en Op de fles: Het verhaal achter het bieretiket (2019). Voetballen doet hij bij ZVC BinnenkantPaalBinnen.

    'Deze jongen weet wat humor is.' - Bert Kruismans, stand-upcomedian
    'Voor zijn titels alleen al verdient Houtman een blinkende literaire beker.' - Marnix Peeters, auteur
    'Uiterst vermakelijk!' - De Telegraaf

  • Wachtend op het vuurpeloton Nieuw

    Terwijl in 1870 de Frans-Duitse oorlog volop woedt, wordt de Pruisische dichter en romancier Theodor Fontane (1819-1898) achter de Franse linies gevangengenomen. Hij wordt van spionage beschuldigd en ontsnapt ternauwernood aan het vuurpeloton. Maar daarmee is hij zijn leven nog helemaal niet zeker. Terwijl de Duitse legers verder oprukken en het Franse staatsgezag zienderogen afbrokkelt, wordt hij van de ene gevangenis naar de andere overgebracht, steeds dieper Frankrijk in. Keer op keer wordt hij aan ondervragingen onderworpen en moet hij spitsroeden lopen door woedende volksmenigten. Uiteindelijk belandt hij, samen met honderden andere gevangenen, op het gevangeniseiland Oléron aan de Atlantische kust.

    Terwijl achter de schermen een aantal machtige vrienden zich inzetten om het lot van de onfortuinlijke schrijver te verzachten en zijn vrijheid te verkrijgen, begint Fontane zijn belevenissen neer te schrijven. Op meesterlijke wijze vertelt hij over de vele gevaren en ontberingen die hij tijdens zijn odyssee door Frankrijk heeft moeten doorstaan. Maar hij vergeet ook niet zijn meelevende bewakers en sympathieke medegevangenen te vermelden. De mildheid, de psychologische diepgang en de fijnzinnige humor waarmee deze rasechte verteller zijn lotgevallen en impressies weergeeft, maken zijn herinneringen niet alleen interessant vanuit historisch oogpunt, maar ook tot een waar genot om te lezen.

    Wachtend op het vuurpeloton is de eerste Nederlandse vertaling van dit unieke ooggetuigenverslag van de Frans-Duitse oorlog. Naast de herinneringen van een van de grootste schrijvers van de negentiende eeuw, bevatten Fontanes memoires ook tal van verhalen over hoe gewone mensen, Fransen en Duitsers, de dramatische gebeurtenissen van het jaar 1870 hebben ervaren.

    Joris Verbeurgt (1975) studeerde geschiedenis, communicatiewetenschappen en internationale betrekkingen & diplomatie.
    Eerder publiceerde hij Een oorlog kan ook mooi zijn: Ernst Jünger aan het westelijk front en Weldra zal ik onder de guillotine liggen: Grace Elliott, ooggetuige van de Franse Revolutie. Hij is Brussels correspondent voor European Security and Defence.

    Over Weldra zal ik onder de guillotine liggen:
    'Spannende anekdotes. Pakkend verhaal. Complimenten.' - Trouw
    'Blaast het stof van de geschiedenis. Het brengt de Franse Revolutie alsof je erbij was.' - De Standaard

  • De verdwijningen Nieuw

    Nadat op 22 juli 1974 de rode handtas van professor Franse literatuur Rina Torfs wordt teruggevonden op de werf van
    de premetrowerken, stellen de speurders van de Antwerpse recherche een routineonderzoek in naar haar verdwijning. Ook haar voormalige vriend, de verlopen hippie en mislukte dichter Valère, vat een zoektocht aan in opdracht van haar steenrijke grootmoeder 'Medusa' Torfs. Hij wordt meegesleurd in een draaikolk van leugens en geweld. Rina's verdwijning blijkt slechts de eerste in een uitdijende reeks. De systematische afbrokkeling, aftakeling en uiteindelijke verdwijning van de machtige familie Torfs is een sprekende metafoor voor de verloedering van onze westerse samenleving, die in de jaren zeventig begon. Patrick Conrad vat de suspense van dit tijdsgewricht in opnieuw een superieure roman noir.

    Patrick Conrad is schrijver, dichter, plastisch kunstenaar en filmmaker. Met zijn roman noirs won hij zowel de Hercule Poirotprijs als De Diamanten Kogel.

  • Russische poppetjes Nieuw

    In China steekt een onbekend virus de kop op: corona. Eerst reageert het Westen lacherig tot Europa eindelijk in de gaten krijgt dat het ernst is. Een pandemie kondigt zich aan, het land stevent af op een lockdown. In die almaar benauwendere sfeer is het voor de Knokse politie moeilijk werken. Een bejaarde, die deerlijk toegetakeld op een bankje wordt aangetroffen, beweert dat hij is gevallen terwijl nogal wat verwondingen op mishandeling wijzen. Het blijkt slechts het eerste dubieuze voorval te zijn in een lange rij. Een afrekening, een homejacking en een hoog oplopend dispuut tussen een huurder en een eigenaar... Het is niet altijd duidelijk wat een misdaad is en wat niet. Maar waarom zou een slachtoffer liegen en waarom worden misdrijven niet aangegeven en aanklachten ingetrokken? Toeval? Of is hier meer aan de hand? Luk Borré breekt er zich het hoofd over. Tijdens het onderzoek wordt de inspecteur bijgestaan door een ambitieuze nieuweling. Die heeft zo zijn eigen problemen.

    Na drie nominaties kreeg Jos Pierreux (1957) welverdiend de Hercule Poirotprijs 2018 voor zijn meest persoonlijke thriller Niets erger dan spijt. De jury noemde het een 'tour de force'. Pierreux' thrillers, waaronder zijn laatstverschenen Het tweede skelet, spelen zich meestal in de kuststad Knokke af.

  • Wanneer professor Morse via een koerier verneemt dat zijn vrouw ernstig ziek is, spoedt hij zich naar huis, maar daar kan hij enkel haar overlijden vaststellen. Dit spoort hem aan om de morsecode te ontwikkelen, zodat communicatie voortaan sneller kan.
    Op datzelfde moment in Rusland lijdt een jong meisje, Irina Ivanov, aan een mysterieuze ziekte, waardoor ze niet kan communiceren. Moeder Ivanov wil haar dochter laten portretteren voor het te laat is.
    In een café in Le Havre haken de verhalen in elkaar. Een wereldvondst zet de communicatie in gang. Maar dan slaat het noodlot toe. Er zijn schuldigen en onschuldigen. Kan de code be vrijding brengen?

    Nathalie Briessinck (1981) studeerde Romaanse fi lologie en schrijft poëzie en kortverhalen. Ze won het Concours de la Francophonie met het gedicht 'Que fait-on s'il n'y a plus rien? On s'efface du monde'. Eerder verscheen van haar de roman Tot de duivel het schip keert, die ook een succesvolle theaterbewerking kende.

  • De opdrachtgever Nieuw

    Peter Loukens, IT'er in de kerncentrale van Doel, gaat na een terreuractie met verregaande gevolgen op zoek naar de opdrachtgever. Zijn speurwerk wordt niet door iedereen in dank afgenomen. Voor hij het beseft, is hij helemaal opgeslokt door nieuwe criminele verwikkelingen...

    Rudy soetewey won in 2011 de Knack Hercule Poirotprijs met Getuigen en in 2013 de Diamanten Kogel met 2017. De exquise karaktertekening, beklijvende herkenbaarheid en de manier waarop hij de drama's van de kleine man beschrijft, maken zijn thrillers uniek.

  • Dorien De Vylder (1988) is dichter en apotheker. Woont en werkt in Gent. Ze was (eind)redacteur bij het literaire tijdschrift Kluger Hans. Haar debuut Vertraagd stilleven verscheen in 2017, kent inmiddels een derde druk. Deze tweede bundel Heerlijk afgebakend eindeloos verkent een universum waarin zowel meticuleus uitgebeende als compleet ontregelende gedichten met eenzelfde vanzelfsprekendheid thuishoren.

  • EEN INTENSE ROMAN DIE DE UITERSTE GRENZEN VAN VRIENDSCHAP AFTAST.

    De Advocaat wordt geconfronteerd met een plots afbrokkelend geheugen. Zijn vriend, de Zeiler, hoopt dat een wandeltocht over het strand van Bray-Dunes naar Cadzand iets kan betekenen voor zijn gemoed en hun tanende vriendschap. Het verleden en het heden spoelen aan. De Zeiler beslist een pijnlijke waarheid te onthullen. Deze bekentenis doet de Advocaat ontwaken uit zijn wegzinken en geeft hem - voor even - weer de scherpte van de oude strafpleiter. De Advocaat vraagt het opperste bewijs van vriendschap aan de Zeiler.
    Maar waarom volgt een hond deze twee heren op het strand?

    KRIS VAN STEENBERGE debuteerde krachtig met de roman Woesten, waarvan inmiddels ruim 40 000 exemplaren zijn verkocht. Vertalingen verschenen in het Duits, Spaans en Zuid-Afrikaans.

    GEERT BRIERS publiceerde drie zinnelijke dichtbundels die samen een cyclus vormen en waarvan Voor wie de liefde het sluitstuk is. Deze roman is zijn prozadebuut.

  • DE NOORDKAAP is niet meer dan een parking en een giftshop aan een mistig uiteinde van het Europese continent. Toch is het al eeuwenlang een magneet voor reizigers en mafketels. Toen ik er op een eindeloze zomer zelf naartoe bolde op mijn Vespa, viel me de uitbundige sfeer op langs die laatste kilometers naar de Kaap. Iedereen op dat stukje weg was er bijna. Ze waren vertrokken uit Duitsland, België, Canada of Myanmar, op afgeleefde moto's met sidecars vol rommel, met omgebouwde corbillards, op modderige fietsen, steps en skateboards, met grootvaders oldtimer of simpelweg met een opgestoken duim. Pantoffelhelden, wereldreizigers en asfaltvreters, samen onderweg naar de finish. Al die paden kruisten elkaar op dezelfde, mythische plek.

    Samen met fotograaf Rafaël Balrak keerde ik terug naar de Noordkaap om die verhalen te verzamelen. Nordkapp Stories is een collectie portretten en kronieken van grote en kleine reizigers, bij elkaar gesprokkeld door te bivakkeren b die asfalten boekenplank, dat laatste stukje weg naar het einde van de wereld.

    Michael Van Peel is stand-upcomedian, columnist en vespist. Wanneer de theaters sluiten in de zomer,
    bromt hij al eens graag op zijn scooter over de wereldbol. Zijn vorige exploten baarden het boek Van Peel tot Evenaar - Antwerpen- Dakar per Vespa.

    Rafaël Balrak is fotograaf, crossfittrainer en veel te gemakkelijk te overhalen om een week mee te bivakkeren op een kille, winderige klif in Noorwegen.

  • Om zijn job niet te verliezen, volgt Maarten noodgedwongen een avondcursus Russisch. Tijdens die lessen ontmoet hij het schijnbaar gelukkig getrouwde koppel Lore en Diederik. Zij volgen de cursus om hun droom waar te maken: een telegeleid bezoek aan de Kungur-grotten in Rusland. Hun leraar is de excentrieke, nationalistische Rus Pavel. Maar al snel snijden er spanningen door de groep want Pavel heeft een oogje op Lore en ook Maarten valt voor de charmes van de mysterieuze vrouw. Wanneer Lore en Diederik op grottenavontuur vertrekken, weten ze allemaal dat dit een fataal keerpunt in hun leven zal worden.
    Niets is wat het lijkt in deze ingenieus gecomponeerde misdaadroman.

  • Meestervervalser, spion en schaker. Maxim Boelgakov, bijgenaamd 'de man zonder handschrift', heeft vele gezichten - en vijanden. Als hij vermoord teruggevonden wordt in een hotelkamer in Reykjavik, dreigt een internationaal conflict. Een anonieme speurder stort zich op de zaak. Zijn enige aanwijzing is een cryptisch manuscript waarin Boelgakov zijn moordenaar aanwijst. Jammer genoeg ontbreekt een cruciaal stuk van de tekst. De tijd loopt. Gelukkig zijn de nachten bijzonder lang in
    Reykjavik...
    Een knap geconstrueerde thriller, een pakkende liefdesgeschiedenis en een uniek schaakverhaal. IJslands Gambiet is het allemaal.

  • Het mooiste gedicht is het gedicht dat genezen is van woorden.
    In Een man begraaft een boom brengt Shari Van Goethem geen begrippen bij. Niet de woorden, maar de beelden staan centraal. Aan de hand van deze beelden geeft ze inkijk in de complexe relatie tussen een man, een vrouw en een kind. Wie haar gedichten niet aanvoelt, wordt naar dezelfde doolhof verwezen, als waarin de hoofdpersonages zich bewegen.

  • In zijn vierde dichtbundel heeft Frederik Lucien De Laere het over mensen in extreme situaties. De dichter verkent wat de mens aankan. Sjamanisme, insomnia, stunts, passie, ziekte, oorlog, ontbering en slavernij passeren o.a. de revue, in een historisch zowel als actueel tijdskader. Uitgepuurde poëzie (in vorm en vent) en tegelijk grenswetenschap, op zoek naar de limieten van het menselijk bestaan.

  • Tweelingstrijd

    Kim Pauwels

    Het leven schrijft zich niet in evenwijdige lijnen uit.
    Zelfs onze schaduw kruipt soms tegen de muren op.
    En lichten wij hem bij, verduisteren wij zijn volgzaamheid.

    Hoe verzoenen wij voorzijde met achterkant
    als ook een tweeloop gelijktijdig vuurt
    en de banen wel hun doel, maar nooit elkaar raken,

    zonder tweelingstrijd?

    In hoeverre zijn we baas over ons eigen handelen? Hoe blijven we trouw aan onszelf? Wanneer of waarom verloochenen we ons karakter? Welk deel van onze denkpatronen kregen we mee uit onze afkomst en waar zijn we zelf verantwoordelijk voor? Hoe rijmen we authenticiteit met rolpatronen en maatschappelijke verwachtingen?
    De gedichten in TWEELINGSTRIJD vormen een zoektocht naar een eigen identiteit.

  • Andromeda

    Jef Schokkaert

    2055. In de Engelse kuststad Dunwich steekt een negentienjarig meisje zichzelf in brand tijdens een manifestatie bij een natuurreservaat.
    Haar wanhoopsdaad is verbonden met een noodlottige gebeurtenis in 2017, wanneer een tuinfeest wordt opgeschrikt door een terreurdaad die de gang van de geschiedenis definitief in een nieuwe richting duwt en twee mensen naar de voorgrond schuift: Thomas Walden en Hazel Newton.
    Andromeda combineert de actuele uitdagingen van terrorisme, cybercriminaliteit en de milieuproblematiek met vragen van alle tijden over onbeantwoorde liefde, vergankelijkheid en vooral: welke gevolgen hebben onze beslissingen, tijdens ons leven en erna? En aan welke gevolgen zijn we schuldig?

  • Veerle Janssens beschrijft in Vrouw aan de piano het jaar waarin ze vijftig werd aan de hand van een twaalftal pianostukken. Daarbij verdiept ze zich telkens in het leven en werk van vrouwelijke componistes. Ze liet zich daarbij inspireren door een sleutelwerk van Fanny Mendelssohn. In Das Jahr blikt de Duitse componiste, de niet minder begaafde zus van Felix, terug op de uitzonderlijk gelukkige tijd die ze doorbracht in Italië. Voor elke maand van dat jaar componeerde ze een pianowerk.
    Vrouw aan de piano is een zoektocht naar bijzondere, muzikale vrouwen, naar miskend en zelfs gefnuikt talent, naar virtuositeit en verdoken passie. Maar ook een zoektocht van een journaliste naar zichzelf in een jaar getekend door drastische veranderingen in haar leven. Een jaar van verbeelding en dromen.

  • alle mensen die in ons wonen willen werkelijk
    worden, maar zijn zij dan niet stuk voor stuk
    zwartgallige vlinders, die samenhokken
    rond de vlammen in een borst

    Moya De Feyter (1993) schrijft proza, poëzie en toneelteksten. Ze studeerde af als theaterwetenschapper en zoekt naar manieren om haar teksten ook via het podium bij een publiek te krijgen. Haar alter ego Ambrosia is een van de literaire lichtekooien in het Poëziebordeel. Het liefst bewandelt Moya de grenzen tussen waan en werkelijkheid, kroniek en sprookje, wreedheid en verlangen. In één kleine kamer komen zeemonsters, geliefden en grootmoeders voorbij, worden relaties beëindigd, kinderen zonder hoofd gebaard en snikjes
    van mussen verzameld.

  • De middeleeuwen: een donkere periode waarin geweld regeert en mannen de samenleving domineren. Vrouwen komen er amper aan te pas. Dit boek brengt een ander verhaal. 'Wijven', de middeleeuwse benaming voor vrouwen, zijn het hoofdpersonage.
    In de Lage Landen hadden vrouwen namelijk veel rechten, die ze gebruikten om handel te drijven, hun mening te verkondigen en hun wil door te drukken. Levendige verhalen uit steden als Brussel, Antwerpen, Leuven, Breda en Den Bosch vertellen in dit boek over het kleurrijke bestaan van vrouwen.
    Wijvenwereld hangt een ander beeld op van de late middeleeuwen, de periode tussen 1250 en 1550, die veel meer leek op onze samenleving dan gedacht. De auteurs gaan bovendien op zoek naar vrouwen die scholden, trouwden en vrijden, met de bedoeling licht te laten schijnen op hun wensen, ideeën en verlangens. Vele soorten vrouwen bevolkten de stad: rijke onderneemsters, ambachtsvrouwen, begijnen, criminelen, prostituees... Dit boek laat hen aan het woord, en richt zijn schijnwerpers dus op een wonderlijke 'wijvenwereld'.

  • De reis van de heldin gaat over het hobbelige maar avontuurlijke pad dat de heldin in spe, Els de Schepper, tot nu toe heeft bewandeld. Op zoek naar vreugde en bevrijding van haar hart komt ze tijdens haar reis de meest kleurrijke figuren tegen die haar uitdagen. Dankzij deze obstakels komt ze stap voor stap tot meer en grondiger inzichten. Uiteindelijk besluit ze dat het leven voor haar een spel is met als doel zien te voorkomen dat mensen aan het spelen ten onder gaan.

  • In Tere stengels geeft Shari Van Goethem de leegte armen en benen.
    Een bundel over zijn en niet-zijn, over vol-ledigheid en eenzaamheid in een van haar meest intense gedaantes.


    Shari Van Goethem gelooft dat we nood hebben aan subtiele talen als we willen raken aan wat van betekenis is in het leven. In haar studie Wijsbegeerte ging haar interesse daarom uit naar de filosofie van de kunst en de filosofie van de religie. Als zingevingsverantwoordelijke bij CM buigt ze zich over levensvragen, ethiek, levensbeschouwing en spiritualiteit. Altijd zoekend is ze, altijd onderweg. De poëzie is daarbij een belangrijke tochtgenote.


    Over Een man begraaft een boom, dat bekroond werd met de eerste driejaarlijkse debuutprijs van het Kapersnest:
    />
    'Of hoe poëzie van levensbelang kan zijn - dat maken
    deze beklemmende, beklijvende gedichten duidelijk.'
    - Carl De Strycker in Kunsttijdschrift Vlaanderen.

    'Hoe hoopwekkend én ontnuchterend tegelijk poëzie kan
    zijn.' - Yvan De Maesschalck in Poëziekrant

  • Woede:
    omdat het mogelijk is dat in een welvarend land kinderen met honger in schoolbanken rekensommen maken en K3-liedjes zingen.
    Omdat het mogelijk is dat in een welvarend land ouderen van de barre kou en uit schrik voor eenzaam waken hun bed niet durven te verlaten.
    Omdat het mogelijk is dat in een welvarend land een moeder haar pijn niet met een dokter durft te delen omdat de medicatiekost de schuldenberg alleen maar uitzichtlozer maakt.
    Vanwege een politiek beleid dat krampachtig huivert en buigt voor de immer op woekerwinst beluste lobby van ongrijpbare multinationale ondernemingen, die er bovendien schaamteloos in slagen om hun niet te stelpen geldhonger voor te stellen als 'algemeen belang'.
    Onbegrip:
    voor 'verkozenen des volks' die niet de minste voeling, laat staan mededogen, hebben met een groeiende groep medemensen die zich permanent zorgen moet maken om basisvoorzieningen zoals voedsel, kledij, verwarming of gewoon het hebben van een onderdak.
    voor holle slogans als 'jobs, jobs, jobs' die als axioma én als mantra gebruikt worden om al wat stinkt, vervuilt, verslaaft, uitbuit en ontmenselijkt goed te praten.

  • Leven in het nu is niet eenvoudig. Je krijgt op het werk halfslachtige complimenten in plaats van opslag, je conservatieve oom zegt meer politiek incorrecte woorden per minuut dan jij prosecco's kan drinken, en je duim doet chronisch pijn van overdadig WhatsApp-gebruik. En dan is er ook nog dat knagende gevoel dat niemand van de generaties boven of onder je je écht begrijpt. First world problems, iemand? Treur niet langer! De oplossing is hier.
    Elisabeth Lucie gidst je met deze roze handleiding vlotjes door een hindernissenparcours van moderne moeilijkheden zoals toxic masculinity, Instagram en matcha latte.

    Elisabeth Lucie (1990) is schrijver en scenarist. Ze groeide op in Leuven en studeerde daar Taal- en Letterkunde en Culturele Studies. Nu woont ze samen met haar man, dochter en twee eenogige poezen in Borgerhout.

  • Bult

    Marieke De Maré

    Een kleine heuvel.
    Aan zijn voet stond een bordje:
    BULT.
    BULT was graag een symmetrische, koepelvormige verheffing in het landschap geweest.
    Maar dat was hij niet.
    Bult was een grillige bult.
    Met één zachte helling.

    Een jonge vrouw, een oude vrouw en een lange, slanke man wonen op 'Bult'. Tijd gaat voorbij terwijl ze taart eten, soep koken, met de hond wandelen, knikkeren of hun haag knippen. In alles wat ze (niet) doen, gaat het heel vaak over de dood. Meer bepaald over het doodgaan van moeders, die wonderlijke wezens waaruit we voortkomen en waarmee we tegen wil en dank zijn verbonden.

    Een weemoedig, melancholisch, soms grappig en onthecht verhaal waaruit een groot verlangen spreekt om ergens mee in het reine te komen, en dat je dat
    alleen moet doen. Bult gaat over een verlangen naar (on)troostbaarheid.


    Marieke De Maré (1985) schrijft, speelt, maakt, geeft.
    Is een type dat niet in de zon gaat liggen.
    Wordt vaak rood, vooral in haar hals, daar waar het bloed naar haar hart stroomt.
    Zoekt daarom altijd naar manieren om oprecht te zijn, want liegen was nog nooit een mogelijkheid.

empty