Uitgeverij Van Oorschot

  • Na een storm in het jaar 1196 halen kustvissers een kleuter uit de branding. Die blijkt de enige overlevende van een schipbreuk te zijn. De jongen, vermoedelijk een koningskind, brengt zijn jeugdjaren door in een klooster nabij Brugge. Dat ontvlucht hij om zijn familie terug te vinden. Onder de naam Madoc leidt hij een leven als ridder en vecht duels op leven en dood uit, een leven waarin liefde evengoed een hoofdrol speelt.
    Jarenlang is hij de rechterhand van de legendarische graaf Hincmar. In Parijs ontpopt hij zich tot agnost, vrijdenker en schrijver. Maar als de Inquisitie actief wordt krijgen de ketterjagers ook Madoc in het vizier.

    In 2015 ontdekt een Vlaamse mediëvist een verzamelhandschrift uit de dertiende eeuw. Hij raakt ervan overtuigd dat dit eigenhandig werd geschreven door Willem, dichter van het fameuze Van den Vos Reynaerde en het mysterieuze boek Madoc. Hoe houden deze teksten verband met het levensverhaal van de veelzijdige middeleeuwse schrijver?

    In een roman die tegelijk bloedstollend en intellectueel uitdagend is en waarin de Middeleeuwen in alle kleur oprijzen, speelt Nico Dros een vernuftig spel met de vermeende geschiedenis van de raadselachtigste middeleeuwer: Madoc.

  • Marjoleine de Vos wandelt elke dag een rondje vanuit haar huis in het Noord-Groningse Zeerijp. Onder een strakblauwe hemel, een grijs wolkendek of genadeloze regen, ze zijn er altijd: de akkers in bloei of kaal, de kraaien, de bomen in alle stadia van blad of niet blad, het kerkje van Eenum. Soms uien op het land, soms dollende hazen - alles is altijd hetzelfde en altijd anders.
    Wat is het toch dat je zo kunt verlangen naar wandelen, vraagt De Vos zich af in Je keek te ver. Ze denkt na over het verschil tussen stad en platteland, de plek van cultuurlandschap in Nederland, over de kunst van het verliezen, landschapsleescursussen. En over hoe het hoofd zich verhoudt tot het lichaam: vaak zijn gedachten maar al te druk bezig, alsof je helemaal niet door een landschap loopt maar uitsluitend door je eigen bange, drukke hoofd. Kijk om je heen, moet je dan tegen jezelf zeggen. Niet de tijd in, maar over het land. Je keek te ver. Dat wat je zoekt is hier.

  • Grensstreken Nieuw

    Grensstreken onderzoekt de aantrekkingskracht van grenzen, aan de hand van de wonderlijkste voorbeelden. Waar komen de enclaves, de kronkels en de rechte lijnen op de wereldkaart vandaan? Waarom gebruikten grensmakers een liniaal? Bestaat er een land in een land in een land? En zijn er stukken van de wereldbol die door geen enkel land worden geclaimd? Bestaan er volken die aan beide zijden van een hooggebergte leven?

    Grenzen hebben in ons hoofd een verregaande invloed. We staan soms uren te wachten om er een over te steken, en leren van jongs af aan hoe ze de wereld verdelen. In alle werelddelen begrenst de mens zijn land van dat van de buren, en scheidt zo het Zelf van de Ander. Milo van Bokkum bestudeert de lijn die ons van de ander scheidt, en hoe dat zo is gekomen. Die grenzen vormen niet alleen miljoenen kilometers identiteit, ook zijn ze een schier oneindige bron van smakelijke geschiedenissen.

    Grensstreken is zeer rijk geïllustreerd met de schitterendste historische kaarten.

  • In 1994 krijgt Nicolien Mizee les in scenarioschrijven van Ger Beukenkamp. Er ontvouwt zich een klassieke meester-leerlingrelatie. Nicolien ziet in Ger een boven de normale mensen verheven God. Om ook buiten de lessen haar gedachten aan de zijne te kunnen spiegelen, begint ze hem faxen te sturen. Eerst een paar, dan bijna dagelijks, vele jaren lang. Ger antwoordt nooit.
    De kennismaking. Faxen aan Ger (1994-1997) is het geopenbaarde deel van een eenzijdige fascinatie. En het is meer, het is een vormgegeven dagboek van Nicolien Mizee, haar worsteling met de sociale dienst, geld, vrienden, familie, het schrijven en met relaties. De kennismaking is een verzameling schitterende portretten, geestige gebeurtenissen, droevige misverstanden, wezenlijk gekonkel. Steeds oprecht, vaak briljant geformuleerd.

  • In zijn krachtige, onsentimentele en verrassende verhalen richt de Russische schrijver Maxim Osipov zijn blik op mensen die door ingrijpende gebeurtenissen - verraad, maatschappelijke commotie, ziekte of dood - grote veranderingen ondergaan. Net zo geraffineerd en veelzijdig als in een roman belicht hij de mensen van verschillende kanten en legt hen bloot tot in de kern van hun wezen en onzekerheden. Osipov 'vangt' zijn personages op momenten dat ze zich de vraag stellen die in veel negentiende-eeuwse literatuur werd gesteld: 'Hoe moet een mens leven?'

    Dat Osipov ook arts is bracht recensenten ertoe hem te vergelijken met beroemde voorgangers als Tsjechov en Boelgakov. Ook al wijst hij zelf zo'n vergelijking af, zijn psychologische inzicht, zijn vermogen tot pakkende karakteriseringen, zijn compassie en soms ironische blik maken dat die voor de hand ligt. Osipov is een schrijver die een moderne en zeer toegankelijke toon combineert met de klassieke Russische prozatraditie.

    'In deze verhalen zijn de grenzen tussen hoop, waanbeeld en leugen onduidelijk en wordt er op die grens stevig gesmokkeld. Dr. Osipov is een meester in de dramatische ironie, die bitterzoete humor wringt uit wat de lezer wel ziet maar zijn hoofdpersoon niet.' The Wall Street Journal

  • Zwerm Nieuw

    In de omheinde vinexwijk Nieuwer Zandpol wordt de wereld bekwaam buiten de hekken gehouden. Alma doet er alles aan om erbij te horen, maar haar dochter Akke voelt zich als een vinvis die is vastgelopen op een nieuwbouwzandbank. Zij broedt op haar ontsnapping. Alleen Franka komt de stad uit. De allesoverheersende herrie van een zwerm spreeuwen in de boom achter haar huis drijft haar juist naar de ogenschijnlijke rust van Nieuwer Zandpol.
    Terwijl de buurtbewoners meedogenloos deinen op de golven van hun saamhorigheid, vallen de vogels dood uit de hemel en ontstaat er een vrijwel onzichtbare, nieuwe zwerm. Is het wel mogelijk Nieuwer Zandpol te ontvluchten?
    Berthe Spoelstra stelt vragen die urgenter zijn dan ooit: Kan je je individualiteit behouden binnen een groep? Kan je leven buiten een gemeenschap? Zwerm is een lyrische, meerstemmige roman over ouders en kinderen, outsiders en conformisten, de controlesamenleving en nieuwe hoop voor de toekomst.

  • Godschaamte Nieuw

    In februari 2016 gaat Stephan Sanders voor het eerst sinds lange tijd naar de kerk. Niet voor een trouwerij of begrafenis, maar omdat hij moet van zichzelf. Onderhuids heeft zich jarenlang een Godsbesef opgehoopt dat erkend wil worden. Maar zijn religieuze wending gaat gepaard met een onbehoorlijke hoeveelheid schaamte, een gevoel dat hij steevast met ironie verhulde.

    Bij zijn eerste kerkgang is er geen ontkomen aan. Er staan meteen camera's opgesteld, want de Heilige Mis in de Sint Nicolaasbasiliek in Amsterdam wordt uitgezonden op tv. Niet alleen God maar ook de wereld is getuige.

    Hoe komt het dat een nieuwgelovige zichzelf zo minnetjes weerspiegeld ziet in het publieke oog? Wat heeft God van doen met schaamte? En met kleur, seksualiteit en adoptie? Sanders formuleert al tastend zijn antwoorden terwijl de schaamte steeds over zijn schouder meekijkt.

  • In Gods wegen loopt Marijke Schermer stukken van het Brabantse Kloosterpad. Op haar weg vergezellen zuster Cornelia, pelgrims Linda en Belinda en priorin Maria Magdalena haar. Ook wandelt ze een stuk met haar moeder, die als jong meisje naar de kostschool van de Zusters van Liefde werd gestuurd, en daar geruisloos leerde huilen.

    Wat maakt iemand tot een personage? vraagt Schermer zich tijdens het wandelen af. Wat ziet een schrijver als ze wandelt? En wat heeft ze gemeen met iemand die het leven in een religieuze orde verkiest boven het leven daarbuiten? Met haar adembenemend trefzekere zinnen neemt Schermer je mee in haar onderzoek naar herinnering, feit en fictie, en waarnemen en scheppen.

  • Ooit begon Thomas Rosenboom met wandelen omdat hij niet binnen kon zitten zonder eerst buiten te zijn geweest. Nu maakt hij al jarenlang elke dag een wandeling door Amsterdam. Hij wandelt eerst naar het IJ, waar hij zich verwondert over de weidsheid van het water, en loopt dan, via de Prinsengracht, in een brede boog terug naar huis.
    Onderweg komt hij de vreemdste vogels tegen, zoals de naaktlezer, die geen mogelijkheid onbenut laat de argeloze voorbijganger zijn pindakaaskleurige huid te tonen, of de bellenvrouw, die met zalvende, zegenende gebaren haar zeepbellen oplaat in het midden van de Dam. Maar hij ziet ook allerlei echte vogels, van boomklevers tot tragische meerkoeten en zwanen, terwijl de mooiste vogels van de stad zich voor hem verborgen houden - maar die denkt hij dan toch uit de vogelgids te kennen.
    In zijn uiterst zorgvuldige stijl vertelt Rosenboom hoe wandelen met Amsterdam als decor hem heeft gevormd, als mens en als schrijver.

  • Afrekenen met de vijand Nieuw

    Op 20 oktober 1944 verklaarde de Nederlandse regering in ballingschap in Londen alle Duitsers in het Nederlands koninkrijk tot vijandelijk onderdanen. Direct na de bevrijding nam de overheid al de bezittingen van deze Nederlandse Duitsers in beslag, ongeacht hun politieke voorkeur of gedrag tijdens de oorlog. Van Duitsers die al decennialang in Nederland woonden en werkten tot Nederlanders die door een huwelijk automatisch de Duitse nationaliteit hadden gekregen, allen kregen te maken met de gevolgen van deze anti-Duitse maatregelen. Zelfs Joden die uit Duitsland waren gevlucht werden behandeld als vijandelijk onderdaan.

    Veel Duitse Nederlanders dienden een verzoek tot 'ontvijanding' in, om zo hun bezit terug te krijgen. Dat was niet makkelijk: ze moesten aantonen dat ze zich als 'goede Nederlander' gedragen hadden in de oorlog. Maar wat is een 'goede Nederlander'? Die vraag beantwoordde niet elke ambtenaar hetzelfde. Aan de hand van gesprekken met nabestaanden laat Marieke Oprel zien dat het Nederlandse beleid ingrijpende gevolgen had voor Duitse Nederlanders en de generaties die volgden. Daarmee voegt ze een onderbelicht hoofdstuk toe aan de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog in Nederland.

  • Levensvormen Nieuw

    Levensvormen is een sprankelende fragmentatiebom van verhalen, een boek dat zich niet in één hokje laat onderbrengen. Een Duitse schrijver en een Nederlandse kunstenaar ontmoeten elkaar op hun beider zoektocht: hoe leg je de veranderlijke wereld vast in kunst? Als vanzelf begint er een intuïtieve en veelsoortige verzameling te groeien, variërend van bomen en bladeren tot foto's, geschiedenissen, taal en poëzie.

    Het 'verzamelen van de wereld' zorgt voor een collectie persoonlijke, zeer uiteenlopende verhalen, fragmenten en vondsten, in ruig verband. Over de verloren tuinen van Heligan, de vleermuisbom die Japan op de knieën moest krijgen, over koning Midas en de eiken van Joseph Beuys, het verkennen van het onzichtbare en tochten van diepzee tot hooggebergte. Lex ter Braak wisselt in Levensvormen af tussen het feitelijke en dichterlijk, en laat zien dat de Nederlandse literatuur een schrijver rijker is.

  • Dit vierde deel in de reeks faxenboeken van Nicolien Mizee beslaat de periode 1999-2000. Grote veranderingen staan op til. Haar eerste boek, 'Voor God en de Sociale Dienst', heeft een uitgever gevonden. De relatie met Louise loopt ten einde. Familieleden, die in de eerste faxen aan Ger al opzien baarden, blijken opnieuw voor verrassingen te zorgen.

    Het geploeter van het dagelijks leven vormt de stof waarvan Mizee even geestig en intelligent als stilistisch superieur verslag doet. De transformatie van steuntrekker zonder perspectief naar auteur met een unieke stem begint zich te voltrekken.

  • Jarenlang loopt Maartje Wortel dagelijks met een vriendin exact dezelfde rondjes door het Oosterpark in Amsterdam. Het is als een plaat waarin de naald een steeds diepere groef achterlaat. Ze voeren in zekere zin steeds dezelfde gesprekken.

    Plotseling verhuist haar vriendin, verandert de wereld in een niet bij te houden tempo, gaat haar relatie uit en bereikt Wortel een dieptepunt. Ze moet blijven lopen, maar datzelfde rondje voelt als het plegen van verraad. En die mok die ze altijd meeneemt, met daarop de beeltenis van Angela Merkel, lijkt ineens een relikwie uit vervlogen dagen.

    In De groef vertelt Wortel over verlies en vrijheid, over vastzitten en loslaten. En hoe ze, of ze dat nou wil of niet, een nieuw ritme zal moeten vinden.

  • Sinds een jaar of zeven heeft Nelleke Noordervliet een huis in Beara, in het zuidwesten van Ierland. Iedere ochtend loopt ze over dik gras en mos naar een eeuwenoud pad, de Beara Way. Sinds de steentijd hebben daar mensen gelopen, in een landschap dat alleen op trage wijze doorgrond kan worden. Te voet, dus.

    Tijdens haar wandeling komen de oude mythes van de streek tot leven, verhalen waarin onverschrokken koninginnen zich meten met hun echtgenoten. In kaplaarzen en met een natte modderbroek aan maakt Noordervliet een pelgrimage naar het diepe verleden. Ze ziet een landschap dat al eeuwenlang leeft, en dat zwanger is van betekenis. Haar gewrichten mogen dan steeds strammer worden, de mosgroene weiden en de onstuimige watervallen om haar heen doen haar deel uitmaken van een continuüm, een landschap dat sterker is dan de dood. Noordervliet toont zich in Wat er werkelijk is wederom een van de meest lucide geesten van de Nederlandse letteren.

  • Baron Bagge is het ultieme verhaal over het verlangen naar een niet geleid leven. Het is een klein meesterwerk en een aanrader voor liefhebbers van Rilke, Roth en Zweig.

    Op een receptie in Wenen in de jaren dertig ontstaat een geschil tussen baron Bagge en een jongeman die hem beschuldigt van betrokkenheid bij de zelfmoord van zijn zus. Het conflict wordt in der minne geschikt, maar Bagge voelt zich desondanks genoodzaakt opheldering te verschaffen en begint een intrigerende geschiedenis te vertellen. In een magische en onnavolgbaar elegante novelle voert Lernet-Holenia de lezer terug naar de dagen van het Oostenrijks-Hongaarse Rijk, naar een onverklaarbaar voorval dat veler levens schampt.

    De novelle Mona Lisa behandelt een steeds terugkerend thema in Lernet-Holenia's oeuvre: de tragische liefde voor een vrouw, des te begeerlijker omdat ze helaas dood is en dus een onbereikbaar ideaal.

  • Goljadkin is een sociaal onhandige jonge man die zijn leven ziet ontsporen wanneer plotseling zijn exacte evenbeeld opduikt. Zijn dubbelganger werkt op hetzelfde departement als hij, maar blijkt veel beter te liggen bij de andere ambtenaren. Hoe sympathiek deze nieuwkomer aanvankelijk ook lijkt, Goljadkins zielsverwant is hij niet: door zijn obsessie en jaloezie stevent Goljadkin af op een totale mislukking.

    In De dubbelganger bundelt Dostojevski al zijn psychologisch vernuft, dat hem later zo beroemd en geliefd zou maken. Vladimir Nabokov prees dit verhaal als het beste wat Dostojevski ooit heeft geschreven: 'Het is een perfect kunstwerk.

  • In De dame met het hondje onderzoekt Tsjechov de aard van liefde buiten het huwelijk vanuit een romantisch idealisme en angst voor desillusie. In andere verhalen, zoals Het huis met de mezzanine, schetst hij juist een levendig beeld van het dagelijks leven van de armen in Rusland en hun weerloosheid tegen uitbuiting van bovenaf.
    Niemand was zo virtuoos met het korte verhaal als Anton Tsjechov. Ruim een eeuw na zijn dood wordt hij door elke nieuwe generatie ontdekt als de grootste korte-verhalenschrijver die de wereld ooit heeft gekend. Welke thematiek hij ook aansnijdt, zeker is dat Tsjechovs schrijverschap ervoor zorgt dat de verhalen de lezer voor altijd bijblijven.

  • Over een periode van meer dan vijftig jaar wijdde Konstantin Paustovski zijn leven aan de literatuur. Na de vertalingen van zijn egodocumenten, kan de lezer nu kennis te maken met de kunst van Paustovski's korte verhalen. Van een sneeuwstorm bij een Frans observatorium in de Spaanse bergen tot aan de zonsondergang aan de warme Turkse kust; de verhalen van Paustovski voeren de lezer de wereld over, maar geven vooral inzicht in de menselijke natuur en de eigenaardigheden die daarbij horen.
    Na het succes van Goudzand en Verhaal van een leven volgt nu deze verzameling korte verhalen, vertaald en samengesteld door Wim Hartog.

  • Tijdens het regime van Katharina de Grote wordt de jonge Grinjov door zijn ouders ingeschreven voor het leger. Onderweg van Sint-Petersburg naar de kleine vesting waar hij gestationeerd wordt, raakt hij verdwaald in een sneeuwstorm. Langs de weg staat een vreemdeling, die hem uit de storm helpt en zo zijn leven redt. Uit dankbaarheid geeft Grinjov hem zijn pels, niet wetende dat dat het begin is van een avontuur vol intriges, liefde en verraad.
    Historische feiten en pure fictie zijn door Poesjkin met elkaar verweven tot een tijdloze vertelling. Zijn humor, levendigheid en scherp oog voor de menselijke natuur maken deze novelle tot een heus sleutelwerk van de Russische literatuur.

  • J.M.A. Biesheuvels rijke en grote oeuvre spreekt tot de verbeelding van velen. Het zit vol korte verhalen en novellen over de wereldzeeën, bijzondere eenlingen, reizen, zijn jeugd en het gekkenhuis, en bevat een uitzonderlijke dosis absurde logica. Met zijn vele bundels, zoals In de bovenkooi en Reis door mijn kamer, heeft Biesheuvel laten zien wat zijn verbeeldingskracht en fantasie vermag. Het maakte hem tot een zeer geliefde verhalenverteller, zo niet de beste van Nederland, die met zijn stilistische rijkdom garant stond voor klassieke titels als 'Brommer op zee', 'De angstkunstenaar', 'Tanker cleaning' en 'Brief aan vader'.

    Biesheuvel had naar eigen zeggen de gewaarwording te zijn 'verdwenen' in zijn driedelige Verzameld werk, dat in 2008 verscheen. Schip in dok haalt hem weer boven, met een ruime selectie uit zijn evergreens, én verrassende keuzes.

  • Het zomerhuisje dat Nina Burton erft is in slechte staat. Als ze begint met de renovatie, merkt ze dat ze niet de enige bewoner is: de dakisolatie vormt een warm nest voor een eekhoorn, aan de deur hangt een bijennest, en het gehamer aan het huis krijgt al snel een echo in het driftige getimmer van een specht.

    De dieren in haar nabijheid vormen de aanleiding tot aanstekelijke anekdotes. Wist je bijvoorbeeld dat er in totaal meer mieren zijn dan het aantal seconden dat is verstreken sinds de oerknal? Of dat eekhoornvrouwtjes na elke voeding de buikjes van hun zuigelingen likken en masseren, om zo de spijsvertering op gang te houden? Of dat de zucht naar het zuiden zo sterk is dat niets trekvogels tegenhoudt: zo is er het verhaal van de vleugellamme ooievaar die 150 kilometer op zijn ranke poten aflegde. Deze en vele andere verrassende anekdotes over de dieren waarmee Burton haar huis deelt, verweeft de bekroonde en bejubelde Zweedse schrijfster met wetenschappelijke en filosofische beschouwingen.

  • Dit aangrijpende verhaal is een van Tolstojs meesterwerken en wordt vaak genoemd als het beste voorbeeld van een novelle. Een vooraanstaand rechter van het gerechtshof lijdt aan een mysterieuze ziekte en is ervan overtuigd dat hij hieraan zal sterven, al denkt zijn familie daar heel anders over. Zijn collega's zijn ondertussen vooral bezig met de voordelen die zijn dood zal brengen. Hij blikt terug op zijn jonge jaren en het verloop van zijn huwelijk; stap voor stap onderkent de man de leegte van zijn leven. Op zijn karakteristieke indringende wijze beschrijft Tolstoj hoe Ivan Iljitsj zieker en zieker wordt en hoe zijn omgeving hem nauwelijks serieus neemt.

  • Wanneer Arkadi Kirsanov op het landgoed van zijn vader komt logeren, samen met een studievriend, is dat het begin van een reeks botsingen en liefdesgeschiedenissen. Toergenjev laveert tussen dandy's en boeren, dienstmeiden en landheren, om te beschrijven waar vele anderen dikke romans voor nodig hadden: dat vroeger niet alles beter was, maar slechter evenmin.
    Toen Toergenjev bij de slotregels van Vaders en zonen belandde, moest hij het blad van zich af schuiven omdat anders zijn tranen de inkt meteen onleesbaar zouden maken. Het slothoofdstuk is niet alleen de ontroerendste maar ook beste passage uit dit onbetwiste meesterwerk, of misschien zelfs uit de Russische literatuur.

  • Nikolaj Gogol werd wereldberoemd met zijn Petersburgse verhalen, alle opgedist met aanstekelijk vertelplezier en rijkelijk voorzien van zijn unieke kenmerk: oog voor volmaakt overbodige details, waarvan de liefhebber er niet één zou willen missen. De verhalen gaan over het leven achter de koude en elegante façades in de hoofdstad, over een neus die zijn eigen leven gaat leiden en over de dramatische gevolgen van het verliezen van een overjas. Als geen ander schetst Gogol een absurd portret van een stad vol hilarische maar melancholieke personages terwijl zijn verhalen tegelijkertijd aanzetten tot denken over de wereld om ons heen.

empty