Tzum-reeks

  • Het leven van Aristide von Bienefeldt is onnavolgbaar, maar er zijn ankerpunten in zijn bestaan. Hij beweegt zich even gemakkelijk in Parijs als in Londen, maar hij is geen toerist in deze metropolen. Hij wordt een met de bewoners. Over de ontmoetingen die hij heeft schrijft hij voor de website Tzum kronieken. Gewone stervelingen ontmoeten gewone stervelingen, Aristide von Bienefeldt ontmoet de geheime dochter van Elizabeth Taylor en Richard Burton, een deftige kippendievegge en de koninklijke familie.

    Maar we zien Aristide von Bienefeldt ook als familieman die over de chiffonnière van zijn tante schrijft en als strijder voor het behoud van zijn ouderlijk huis op Rozenburg.

    En altijd is daar het rode Spa-flesje dat meereist en dat inmiddels een gewild verzamelaarsobject is geworden.

    De avonturen van mijn rode flesje is het eerste deel van de Tzum-reeks.
    - See more at: http://www.kleineuil.nl/tzum/de-avonturen-van-mijn-rode-flesje-details#sthash.hQ1VoRxr.dpuf

  • De man die van vrouwen hield:
    Georges Simenon in 27 romans (beschouwingen)

    Sommige literaire oeuvres kun je vatten in een paar titels of steekwoorden. Dat van de Franstalige Belg Georges Simenon niet. Daarvoor is het te omvangrijk. Wie ter wereld zou die plusminus vijfhonderd romans allemaal gelezen hebben? Daarvoor is het ook te veelzijdig. Simenon valt niet samen met zijn beroemdste creatie, commissaris Maigret. Hij schreef ook psychologische romans, oorlogsromans, ernstiger verkenningen van misdaad en gerechtigheid, én vele pulpromans onder tal van pseudoniemen. Het werk van Simenon is een jungle.

    Chrétien Breukers en Mark Cloostermans hakten zich een weg door de vegetatie, op zoek naar de kern van een oeuvre. Onderweg lazen ze een dwarsdoorsnede van romans en politieverhalen, zowel Maigret-romans als het 'serieuze werk', evenredig gekozen uit de vier decennia waarin Simenon zich het schompes schreef. Ze ontmoetten vooral veel sterke vrouwelijke personages. Simenon is niet alleen de man die pochte over de tienduizend vrouwen met wie het bed zou hebben gedeeld, hij was ook een schrijver met gemeende interesse voor de vrouw. Sterke en zwakke vrouwen, lijdzaam en vechtend, alle kantjes van de vrouwelijke psychologie hadden Simenons interesse.

    In 26 hoofdstukken en via evenveel 'Simenons', volgen Breukers en Cloostermans het spoor van Simenons vrouwen. Ze beschrijven en analyseren zijn wereld. En spreken hun bewondering uit. Want als Simenons werk een eerbetoon was aan de vrouw, dan is dit boek op zijn beurt een eerbetoon aan één van de belangrijkste Franstalige schrijvers van de twintigste eeuw.

  • Veel mensen in de verhalenbundel De hond die overstak vechten tegen zichzelf, maar nog meer tegen anderen. Het zijn einzelgängers die aan zelfoverschatting lijden, opportunisten die zich buitenspel wanen of roekeloze bankzitters voor wie vluchtgedrag een manier van overleven is. Er zijn natuurlijk veel meer kwalificaties te bedenken - 'idioot', 'mannetje', 'flapdrol' - maar je kunt ook overdrijven. Er zijn ook nog de hopeloze naïevelingen of de sluwe weldenkers, die zich noodgedwongen in moeten laten met deze lieden. De kracht van deze verhalen is ook dat ze zich afspelen tegen de meest alledaagse decors. Dat kan een portiekflat zijn, maar ook een kantoor of een stadsbus. Verhalen die schuren en scheuren, op weg naar het demasqué.

  • Een papiertje onder een gebakje, een cassettebandje, een oude schaal: net als iedereen sleept Erik Nieuwenhuis elke verhuizing weer een bonte verzameling voorwerpen met zich mee. Spulletjes in de marge die dankzij de columns van Nieuwenhuis aan belang winnen. Een sportdiploma van Nieuwenhuis levert een verhaal op waardoor de eeuwigheidswaarde van het papier uit zijn jeugd toeneemt. Huis van Bewaring is geschreven met ironie en melancholie, maar vooral met liefde voor de nutteloze dingen en de wereld die ze vertegenwoordigen.

  • Viva l'Italia
    (misdaadverhalen)

    Eén van de excentriekste schrijvers uit de geschiedenis van de Nederlandse literatuur, Ab Visser, schreef ooit in het tijdschrift Pulp in de reportage `Palermitaanse dodendans' dat de Italianen, en vooral de Sicilianen, twee idolen kennen: `De Dood en het Kind; en daartussen ligt de ellendige weg der volwassenheid.'

    Viva l'Italia is een bundel met twintig korte misdaadverhalen die zich in de twintig Italiaanse regio's afspelen. Bekende facetten van Italië komen voorbij, maar het is vooral een onderzoek naar het eigene en minder zonnige van de verschillende regio's, het onbekende, het perifere en soms duistere...

  • Boeken die ik 12 jaar niet heb gezien (leesmemoires)

    Wat gebeurt er als een man, die net gescheiden is, tien bananendozen vol met boeken die twaalf jaar in opslag hebben gestaan tevoorschijn haalt? Hij gaat lezen en doet van die lectuur verslag. Ziehier de achtergrond van dit verrassende deel in de Tzum-reeks. Is hij in al die jaren een andere lezer geworden of zijn de literaire liefdes in stand gebleven?

empty