Prometheus Bert Bakker

  • Steven Lee Myers volgde Vladimir Poetin van begin af aan op de voet als correspondent in Moskou voor The New York Times. In deze schitterende biografie (de eerste complete in de westerse wereld) ontrafelt Myers op heldere en evenwichtige wijze hoe Poetin het grootste land op aarde al vijftien jaar lang in zijn greep weet te houden, door zijn even meedogenloze als briljante manipulatie van de media, door het verdelen van macht, rijkdom en invloed over een kleine groep hondstrouwe jeugdvrienden uit St. Petersburg, door het genadeloos uitschakelen van elke vorm van oppositie, door terug te grijpen op de ideologie van het tsarenrijk en door de Russisch-orthodoxe kerk opnieuw tot steunpilaar van de staat te bombarderen.
    Poetin is in Rusland, ondanks alle massale protesten, mateloos populair, niet alleen onder bejaarden met nostalgie naar het communisme, maar juist ook onder jongeren. Na het bandeloze wildwestkapitalisme, de welig tierende misdaad en corruptie, de armoedeval en het internationale prestigeverlies die volgden op de ondergang van de Sovjet-Unie, wist Poetin in de ogen van veel Russen eindelijk orde op zaken te stellen.
    De nieuwe tsaar is een biografische tour de force. Myers ziet Poetin als een onberekenbare dictator met achtervolgingswaan die zich nauwelijks nog openstelt voor objectief advies en steeds meer in een isolement raakt. Dat hij onder andere in Zwitserland een privévermogen van naar schatting veertig miljard dollar heeft ondergebracht is in Rusland even geheim als de rest van zijn privéleven, waarover slechts bij toeval iets doordringt in de openbaarheid.
    De nieuwe tsaar leest als een spannende roman en is van groot belang voor iedereen die gefascineerd is door het verschijnsel Poetin en tevens voor iedereen die geïnteresseerd is in de toekomst van de wereld en de rol die het nieuwe brutale en agressieve Rusland daarin speelt.

    Steven Lee Myers schrijft al zesentwintig jaar voor The New York Times, waarvan zeven jaar als correspondent in Moskou. Hij woont in Washington.

    `De nieuwe tsaar is een adembenemende, rijk gedetailleerde biografie die op allesomvattende, bijna shakespeareaanse wijze verklaart waarom Poetin zich gedraagt zoals hij dat doet.'
    Robert D. Kaplan

    `[...] even eerlijk als confronterend: Myers laat blijken zijn onderwerp door en door te kennen. [...] Een bijzonder krachtig portret van een angstaanjagend machtige autocraat.'
    Kirkus Reviews

  • Ons verlangen om te willen weten is oneindig: wat is de oorsprong van het heelal, wat is tijd, wat zijn zwarte gaten, hoe zit de kosmos in elkaar?
    Deze vragen vormen het uitgangspunt van Carlo Rovelli's Zeven korte beschouwingen over natuurkunde. In dit overzichtelijke boek behandelt hij de belangrijkste ontwikkelingen in de twintigste-eeuwse natuurkunde. Zo bespreekt hij Einsteins relativiteitstheorie, de kwantummechanica en zwarte gaten, de architectuur van het heelal en andere brandende kwesties met betrekking tot de fysische wereld.

    Carlo Rovelli (1956) is een gerenommeerd Italiaans natuurkundige en schrijver. Hij is een autoriteit op het gebied van de kwantumgravitatie _ een belangrijk onderwerp in de natuurkunde van dit moment. Rovelli is verbonden aan het Centrum voor theoretische natuurkunde van de Universiteit van Aix-Marseille. Van Zeven korte beschouwingen over natuurkunde zijn in Italië al meer dan 200.000 exemplaren verkocht.

    `Door Carlo Rovelli's Zeven korte beschouwingen over natuurkunde zijn de relativiteitstheorie en de kwantumfysica veranderd in bestsellermateriaal.' La Repubblica

    `Natuurkunde wordt altijd al gepopulariseerd, maar professor Rovelli's boek doet meer: zijn stijl onderscheidt zich doordat die zowel authentiek als aantrekkelijk is, en hij behandelt vraagstukken die zijn lezers werkelijk interesseren.' Corriere della Sera

    `Net zo ongecompliceerd als de titel impliceert.' The Guardian

  • Wanneer je in het wielrennen over `een verborgen motor' spreekt, zal dat door recente schandalen al snel gedachten oproepen aan dopinggebruik. Martijn Veltkamp laat op een toegankelijke manier zien dat er een andere verborgen motor is, die nog veel meer invloed heeft op sportprestaties: de hersenen. Wanneer de benen eigenlijk niet meer willen, kan het hoofd van een wielrenner ervoor zorgen dat ze tóch doortrappen.
    Wat motiveert renners, en wat doet dat met hun prestaties? Waar komt de angst voor het afdalen vandaan, en hoe kom je ervanaf? Waarom bezwijken sommigen onder druk, maar anderen niet? Waarom is fietsen in je eentje mentaal zwaarder dan in een groep?
    Aan de hand van wetenschappelijk onderzoek en interviews met wielrenners als Gert Jakobs, Henk Lubberding en Tom Veelers worden dergelijke vragen beantwoord. Thema's als macht, motivatie, wilskracht en teamspirit komen aan bod. De onderwerpen en anekdotes in De verborgen motor zullen niet alleen voor fietsliefhebbers herkenbaar zijn, maar voor álle (actieve en passieve) sporters.

    Martijn Veltkamp (1980) is psycholoog. Hij promoveerde in 2009 aan de Universiteit Utrecht, en heeft zich gespecialiseerd op het gebied van motivatie en gedragsverandering. Daarnaast is hij een gepassioneerd fietser en volger van de wielersport.

  • Wat is de overeenkomst tussen een politicus en een acteur? Welke toneel- en acteerwetten zijn handig voor kiezers om de politiek beter te begrijpen of te ontmaskeren?
    Voormalig acteur en politicus Boris van der Ham toont in De koning kun je niet spelen een originele kijk op macht, politiek en democratie. Hij schetst het broeierige heden en verleden van het `theater van de politiek, put uit zijn eigen ervaringen en sprak met acteurs van het Nationale Toneel in Den Haag. Ook komen aan het woord journalisten Frits Wester en Ferry Mingelen, actrice Ellen Vogel (De tweeling) en regisseur Theu Boermans (Anne, Soldaat van Oranje).
    De koning kun je niet spelen is een rijk geïllustreerd pleidooi voor méér en vooral beter theater in de politiek.

    Boris van der Ham (1973, Amsterdam) was tien jaar Tweede Kamerlid en werd twee keer met voorkeurstemmen gekozen. Hij studeerde geschiedenis en voltooide de Toneelacademie Maastricht.

    Over zijn vorige boek De vrije moraal (2012):

    `Een strak betoog. de Volkskrant
    `Uitstekend geschreven. Maarten
    `Van der Ham geeft Den Haag wat ethiek mee. Trouw
    `Rijk aan waardevolle ideeën. Liberales

  • In de jaren zeventig keerden Nederlanders hun familie de rug toe, omdat we bevrijd wilden worden van knellende banden en dwingende waarden. Tegenwoordig is er echter weer volop aandacht voor families. Families dragen immers wijsheid in zich die kan helpen op je levenspad, en bij je familie en haar geschiedenis kun je steun vinden in moeilijke omstandigheden en in tijden van kwetsbaarheid.

    Maar hoe mobiliseer je deze familiewijsheid? Cruciaal is dat je inzicht krijgt in de manier waarop je familie is georganiseerd en op welke pijlers zij is opgetrokken. Wat is de geschiedenis van je familie? Welke heilige huisjes en tegelwijsheden draagt ze met zich mee? Wie hebben het gezag, wie bieden er steun en wie ontregelen de boel? Zijn er geheimen en onvertelde verhalen? Wat zijn sterke punten in je familie? Kortom, wat bezielt je familie? De familieziel toont dit aan de hand van ontroerende en herkenbare verhalen, afgewisseld met theorie en praktische aanwijzingen.

    Familietherapeut Kitlyn Tjin A Djie (1953) was jarenlang werkzaam in de jeugdzorg. Als antwoord op het westerse witte individualistische denken in de hulpverlening ontwikkelde ze het model `beschermjassen, dat uitgaat van de kracht van families.
    Ontwikkelingssocioloog Irene Zwaan was werkzaam als ontwikkelingswerker in Afrika en als adviseur emancipatie in Nederland. Tegenwoordig publiceert ze over diversiteitsvraagstukken en maatschappelijke ontwikkeling. Recent verscheen van haar De afwezige vader bestaat niet (2013).
    Tjin A Djie en Zwaan werken samen in Bureau Beschermjassen en publiceerden eerder onder meer Beschermjassen, transculturele hulp aan families en Managen van diversiteit op de werkvloer.

  • In 2009 werd Eric van 't Zelfde directeur van een van de slechtste scholen van Rotterdam. Een school met slechts 34 aanmeldingen van nieuwe leerlingen, dramatische examenresultaten, vermoeide docenten en criminaliteit.
    Van 't Zelfde pakte de problemen buiten de gebaande paden aan. Maar liefst 56 docenten vertrokken, van wie 34 in zijn eerste jaar als directeur. Hij voerde de in zijn eenvoud geniale gedragsregel `je gedraagt je' in. Hij verwijderde tegen de wet in een aantal leerlingen en moest zich voor de rechter verantwoorden.
    Zijn onorthodoxe aanpak leverde gedonder op: bedreigende situaties en persoonsbewaking. Maar het had resultaat: na een aantal jaar begon zijn school op of boven het landelijk gemiddelde te scoren.
    In vijf jaar tijd van de slechtste school van Nederland naar een van de beste scholen van Nederland: wie is de man die dat samen met zijn team realiseerde?
    In Superschool beschrijft Eric van 't Zelfde zijn levensgeschiedenis en vertelt hij het bevlogen verhaal van zijn school en de mensen die daar rondlopen. Maar de successen hebben een stevige prijs; een prijs die docenten betalen, maar die Nederland en de politiek nooit zien, of willen zien. Superschool is een must voor iedereen die met het onderwijs te maken heeft, als ouder, leraar, beleidsmaker of belangstellende.

    Eric van 't Zelfde (1972) was leraar in Den Haag, Scheveningen en Gorinchem, voordat hij in 2009 directeur werd van de Hugo de Groot in Rotterdam.

  • Maart 2014: gewapenderhand wordt de Krim gescheiden van Oekraïne en `herenigd' met Rusland. Die actie van Rusland is in strijd met het Helsinki-akkoord dat in 1975 de territoriale integriteit van alle staten in Europa heeft vastgelegd. Het blijft niet bij de Krim. Rusland wil zijn oude glorie als supermacht terug. Sindsdien woedt er oorlog in Europa.
    Hoe heeft het zover kunnen komen? Zonder oog voor personen als Gorbatsjov, Jeltsin en Poetin is de assertiviteit van dit nieuwe Rusland niet te begrijpen. Gorbatsjov opende met zijn glasnost een doos van Pandora. Jeltsin hervormde het land niet echt. Poetin profiteerde van hun falen en kon de staat weer in het centrum van de macht zetten. Maar er zijn ook structurele oorzaken voor het feit dat Rusland zich nu hard tegen Europa keert. Ondanks de privatiseringen en de opmars van een middenklasse in deze eeuw is Rusland een neofeodale maatschappij. De mens is er onderdaan gebleven en nooit staatsburger geworden. Vandaar dat de ontvoogding, waar Oekraine en andere voormalige satellieten nu naar streven, voor het Kremlin zo'n groot gevaar is dat het alles op alles zet om zijn invloedssfeer terug te winnen en zo Europa diep verdeelt.
    Hubert Smeets, die Rusland vanaf 1990 op de voet volgt, beschrijft de breuklijn in de Russische samenleving met een scherpe pen en een goed oog voor detail.

    Hubert Smeets (1956) is journalist bij nrc Handelsblad. Tijdens de ondergang van de Sovjet-Unie in 1991 was hij correspondent in Moskou. Van 2003 tot 2007 was hij hoofdredacteur van De Groene Amsterdammer. Hij won de Anne Vondelingprijs voor politieke journalistiek en schreef onder meer Gekrenkte zielen. Vrijheid in Rusland.

  • Ons geluk hebben we voor een aanzienlijk deel in eigen hand. Voor 50 procent zelfs, zo vertelt de hedendaagse wetenschap ons. In de zoektocht naar het begrijpen van geluk verbindt Ap Dijksterhuis met veel vaart en humor de moderne psychologie en neurowetenschap met de klassieke westerse filosofie en oosterse filosofie. De lezer wordt meegenomen langs het boeddhistische ideaal van mindfulness en het heilzame effect van reizen, langs de vraag of we een vrije wil hebben, langs de overeenkomst tussen het geloof in een God en het bezoek aan een popfestival, langs de wijsheid van John Lennons moeder en de valkuilen van de consumptiemaatschappij, langs Socrates' ideeën over de zorg voor de ziel, langs de beste manier om de juiste doelen te stellen, en de typisch eenentwintigste-eeuwse vraag hoe vaak je, voor je eigen gemoedsrust, nu eigenlijk je e-mail moet lezen.
    In zijn bestseller Het slimme onbewuste schreef Dijksterhuis dat, hoewel ons gedrag vooral bestuurd wordt door het onbewuste, we ons bewustzijn nodig hebben om geluk te ervaren. In Op naar geluk legt hij uit hoe we dat moeten doen. En wie wil er nu níet gelukkig worden?

    Ap Dijksterhuis (1968) is een van de invloedrijkste psychologen van Nederland. Hij is hoogleraar psychologie van het onbewuste aan de Radboud Universiteit Nijmegen en een van de redacteuren van het gezaghebbende wetenschappelijke tijdschrift Science. Hij won vele prijzen, waaronder de Early Career Award van de American Psychological Association. Van zijn boek Het slimme onbewuste zijn inmiddels 100.000 exemplaren verkocht.

    Over Het slimme onbewuste:

    `Dijksterhuis heeft een prettige en soms ook humoristische schrijfstijl. (...) Het boek leest vlot weg als een spannende roman, maar is tegelijkertijd voldoende wetenschappelijk.'
    de psycholoog

  • Nienke Wijnants werd bekend met Het dertigersdilemma, haar veelgeprezen bestseller over de loopbaan- en levensvragen van jonge hogeropgeleiden. Wijnants kreeg talloze reacties van lezers die de beschreven keuzestress en de druk om het `perfecte leven te leiden herkenden. Maar het bleken uiteindelijk de hoofdstukken over authenticiteit en zingeving te zijn die de meeste indruk maakten en waar lezers meer over wilden weten.

    In haar nieuwe boek, Wie ben ik en wat wil ik?, stelt Wijnants vast dat zoekende dertigers en veertigers in feite last hebben van zingevingsvraagstukken. Ze stellen zich vragen als: Is dit nu alles? Waar doe ik het allemaal voor? Wat vind ik belangrijk in het leven? of Wie ben ik nu echt? en weten daar geen antwoord op te krijgen.

    Op haar vertrouwde scherpe, humoristische wijze vertelt Wijnants ons in dit nieuwe boek de waarheid over de veronderstelde maakbaarheid van het leven, verklaart zij de hedendaagse verslaving aan geluk en legt ze uit waarom filosofie volgens haar van levensbelang is. Wie ben ik en wat wil ik? verschaft geen irreële tips, maar daagt uit door kritische vragen te stellen en inspireert de lezer om zelf met antwoorden te komen.

    Over Het dertigersdilemma:

    `Wijnants schrijft zeer toegankelijk, beschrijft herkenbare dilemmas en geeft bruikbare tips en adviezen. Het boek is niet alleen geschikt voor de twijfelende dertiger, maar ook voor de werkgever of leidinggevende van deze generatie. Of eigenlijk voor iedereen die moeite heeft met keuzes maken.
    Het Financieele Dagblad

    `Het dertigersdilemma is een portret van een generatie en leest als een bijbel voor dubbende dertigers. Alle grote keuzevraagstukken komen er in aan bod, met daadwerkelijk praktische tips.
    Intermediair

  • Oikofobie

    Thierry Baudet

    Oikofobie is het tegenovergestelde van xenofobie. Niet de angst voor het vreemde, maar voor het eigene. Een afkeer van geborgenheid; het willen stukmaken van het thuis. Oikofobie is wat de westerse elites drijft. Modernisme in de kunsten, multiculturalisme en het Europese project: ze komen er direct uit voort. Het zijn symptomen van een ziekelijke behoefte aan vervreemding en ontworteling. In Oikofobie identificeert Thierry Baudet deze ziekte van onze tijd. Het is het aangrijpende credo van de nieuwe avant-garde.

    Thierry Baudet (1983) is een van de meest markante stemmen in het hedendaagse publieke debat. Samen met Michiel Visser publiceerde hij de succesvolle essaybundels Conservatieve vooruitgang en Revolutionair verval. Hij was columnist voor nrc Handelsblad en is redactieadviseur van het tv-programma Buitenhof. In 2012 verscheen De aanval op de natiestaat, dat in binnen- en buitenland werd besproken en werd genomineerd voor de Socrates Wisselbeker voor beste filosofieboek van 2012.

    Over De aanval op de natiestaat:

    `Briljant.
    Pascal Bruckner

    `Reality check voor Europa.
    Frits Bolkestein

    `De Nederlandse bhl.
    Le Monde

    `Conservatief wonderkind.
    Vrij Nederland

    `Scherpzinnig en belangrijk boek.
    Theodor Dalrymple

  • Wie goed om zich heen kijkt, ziet het: er is een nieuw, bruisend bewustzijn aan het ontstaan over duurzaamheid, en de bijzondere relatie die wij als mensen met de natuur hebben. Deze verschuiving is van groot belang, want duurzaamheid gaat niet alleen over technologische oplossingen en regelgeving, maar juist ook om het herstel van de relatie tussen mens en natuur, tussen mensen onderling, en van de mens met zichzelf. Dit zou je `duurzaamheid van binnenuit' kunnen noemen.

    Dit boek vertelt de persoonlijke verhalen van tien bekende en minder bekende duurzame denkers en doeners, die allen deel uitmaken van het door prinses Irene opgerichte NatuurCollege. Onder anderen Irene zelf, Peter Blom, Klaas van Egmond, en Tom van de Beek komen aan het woord. Voor ieder van hen heeft een diepgaande persoonlijke zoektocht de basis gelegd voor hun professionele engagement met het duurzaamheidsvraagstuk.

    Duurzaamheid van binnenuit belicht de diverse aspecten van de transformatie in bewustzijn en handelen die in onze samenleving zo hard nodig is, en gaat daarbij in op de rol van wetenschap, politiek, bedrijfsleven, media, natuurbehoud, landbouw, geld, en hedendaagse spiritualiteit.

    Froukje Jansen is een landelijk bekende programmamaker en debatleider met een uitgesproken maatschappelijk profiel.

    Dr. Annick de Witt is onderzoeker en docent aan de tu Delft, gespecialiseerd in de culturele en psychologische aspecten van duurzaamheid.

  • 300 jaar geleden werd Rousseau geboren. En hij is nog altijd onder ons, nu meer dan ooit. Want Jean-Jacques Rousseau (1712-1778) is de uitvinder van het ik dat wij sinds meer dan twee eeuwen nastreven en dat ik staat hoog op de agenda. In de politiek, de kunst, het onderwijs, op tv en in ons eigen leven.
    Vanaf Rousseau zijn we in de greep van het verlangen naar echtheid. Naar de natuur, naar spontaniteit, jeugd, vriendschap en liefde. Dankzij Facebook snappen we dat we onszelf moeten spelen, zoals de echtheid van Boer Zoekt Vrouw geregisseerd is en de oprechtheid van de politicus het product is van mediatraining. Er loopt een rechte lijn van Rousseau naar de smiley en andere emoticons.
    /> Authenticiteit is onmogelijk. Dat laat Rousseau onbedoeld zien. Vooral in zijn eigen leven, waarover hij uitvoerig schrijft. De paradoxen daarin zijn niet te wijten aan de dwarsheid van deze soms hysterische filosoof, maar aan het verlangen naar echtheid zelf. Eerlijkheid leidt tot hypocrisie, heimwee naar de natuur tot aanstellerij.
    In Rousseau en ik beschrijft Maarten Doorman hoe we nog steeds in zulke verlangens vastzitten en vraagt hij zich af of we kunnen ontsnappen aan de erfenis van Rousseau.

    Maarten Doorman is een van de spraakmakende filosofen van Nederland. Hij doceert aan de universiteiten van Amsterdam en Maastricht. Daarnaast is hij dichter en essayist. Van hem verscheen onder meer De romantische orde.

    `De romantische orde is heel goed geschreven. (...) De schrijver schrikt niet terug voor de grote greep.' NRC Handelsblad

  • `Bankenlobby gaat door, `Lobby ingezet bij kabinetsformatie, `Nederlandse belangen behartigd in Brussel, `Milieudefensie lobbyt voor Schipholgans.
    We lezen het dagelijks in het nieuws, lobbyen of `public affairs. Maar wat is dit? Wie doen dit? Hoe worden belangen behartigd? Frans van Drimmelen geeft in dit boek een verrassende inkijk in de ontwikkeling, ethiek en transparantie van het vakgebied public affairs. Niet alleen belangenbehartiging op en rondom het Haagse Binnenhof komt uitgebreid aan bod, maar ook in het steeds belangrijker wordende Brussel.

    Handboek public affairs biedt een kijkje in de keuken van de professionele belangenbehartiging en beschrijft dit voor velen nog onbekende vak in de breedste zin van het woord.
    Hét handboek voor professionals, hét studieboek voor studenten, en hét leesboek voor elke politiek geïnteresseerde.

    Frans van Drimmelen (1965) is algemeen directeur en oprichter van het publicaffairsadviesbureau Dröge & van Drimmelen. Naast zijn werkzaamheden voor Dröge & van Drimmelen was hij onder meer voorzitter van de Beroepsvereniging voor Public Affairs (bvpa) en is hij actief lid van D66 en lid van de Raad van Advies van De Groene Zaak.

  • 'Ik ben geboren op 13 april 1944 in Posen, een oude Poolse stad die eeuwenlang Pozna´n werd genoemd. Maar toen ik er geboren werd, te midden van bombardementen die het einde der tijden leken aan te kondigen, was dit Posen een Duitse stad vanwaaruit Hitler-Duitsland zijn Heerestruppen naar de Sovjet-Unie had gestuurd en die nu de verminkten, de gewonden, de doden en een onafzienbare stoet vluchtelingen terugkreeg.

    Mijn familie had deel aan dat drama. Over hen gaat dit boek. En over de gevolgen van de oorlog. Over een sluwe grootvader, die op spectaculaire wijze een van de rijkste mensen van Letland was geworden, maar twee dagen voordat de oorlog uitbrak met zijn Russische vrouw en vier kinderen, met achterlating van al zijn bezittingen, moest vluchten naar Nederland. Over een naïeve vader, die aan het Oostfront, in het uniform van de Waffen ss, uit idealisme tegen de Sovjets vocht en vervolgens in Nederland ten onder ging. Over een moeder, die na de scheiding naar Duitsland vluchtte en mijn moeder niet mocht zijn. En over mij, de kleinzoon, de zoon, de stamhouder.'

    Alexander Münninghoff (Pozna´n, 1944) was journalist en Ruslandkenner. Hij was winnaar van de Prijs voor de Dagbladjournalistiek en auteur van Tropenjaren in Moskou (1991), over zijn tijd als correspondent in de Sovjet-Unie. De stamhouder is autobiografisch en berust op feiten en familieverhalen.

    'Een overweldigend boek, geschreven met beheerste passie en subtiele humor. Ik heb het ademloos uitgelezen.' - Anna Enquist

  • Als Michiel Princen in 2004 financieel rechercheur bij de Amsterdamse politie wordt, kan hij meteen vol aan de bak. Precies twee weken later wordt witwasfenomeen Willem Endstra voor zijn kantoor aan de Apollolaan in Amsterdam-Zuid geliquideerd. Het zal het begin blijken van een onderzoek naar de afpersing van Endstra door Willem Holleeder.
    Princen doet jarenlang onderzoek naar het witwassen van die afgeperste miljoenen door de ogenschijnlijk onkreukbare kasteelheer Jan-Dirk Paarlberg, de tot dan toe onomstreden eigenaar van de halve P.C. Hooftstraat. Daarna werkt Princen mee aan andere rechercheonderzoeken naar witwassen, oplichting, verduistering en valsheid in geschrifte binnen de georganiseerde criminaliteit en de `bovenwereld'.
    Behalve de zichtbare successen - arrestaties, beslagleggingen en veroordelingen - ziet hij ook talrijke bottlenecks en zwakke plekken binnen de opsporing. Daarnaast constateert hij hoe de sociale cultuur binnen de politie de eigen slagvaardigheid schaadt en hoe de organisatie zichzelf dwarszit in de uitoefening van haar taken: misdrijven oplossen en de criminaliteit beheersen.
    Na tien jaar besluit Princen, met pijn in het hart, de recherche te verlaten en zijn bevindingen op papier te zetten. De gekooide recherche is zijn spannende, kritische en soms ronduit onthutsende verhaal, van binnenuit geschreven, over de gang van zaken bij de Amsterdamse recherche.

    Vijftien jaar lang was Michiel Princen (1968) onderzoeksjournalist voor De Telegraaf, Peter R. de Vries en FEM Business. In 2004 maakte hij de bijzondere overstap naar de financiële recherche van de Amsterdamse politie. De gekooide recherche is zijn eerste boek.

  • De miljoenenroof is het onwaarschijnlijk spannende verhaal over de grootste roof van subsidiegeld ooit in Nederland. Hoofdrolspeler is het rekenwonder Clemens K., die in de kunstensector werd geprezen om zijn betrouwbaarheid en precisie. Hij sluisde in 2009 16 miljoen euro weg van het Amsterdamse cultuurfonds BKVB, waar hij als hoofd financiën op de loonlijst stond. Toen de megafraude aan het licht kwam, bleken de creatieve boekhouder en zijn twee tienerzonen spoorloos verdwenen. K. werd bij verstek veroordeeld tot vijf jaar cel. Aan het nieuwe leven van het eenoudergezinnetje in het verre Thailand kwam een einde toen de marechaussee K. in 2013 op Schiphol aanhield.
    K. claimt dat hij verstrikt was geraakt in een crimineel netwerk van dreigende kickboksers, foute Russen en Hollandse penoze: zij hadden de miljoenenbuit ingepikt. Bij het bizarre scenario waren kidnapping en moord inbegrepen. De reconstructie van dit drama laat zich lezen als het verslag van een nachtmerrie, maar dit is true crime, gepleegd vanuit een statig grachtenpand, onder het oog van de culturele elite.

    Rudie Kagie en Marian Husken verdienden hun sporen als redacteur van het weekblad Vrij Nederland. Dit is hun eerste coproductie in boekvorm. Van Kagie verscheen onder meer Bikkel. Het verhaal van de eerste politieke moord van het Bouterse-regime (2012). Marian Husken schreef, veelal samen met Harry Lensink, een reeks spraakmakende boeken over criminaliteit, waaronder De jacht op crimineel geld (2013).

  • Paus Franciscus weet met zijn sobere stijl veel bewondering te oogsten, zowel bij gelovigen als niet-gelovigen. Bij zijn aantreden als paus noemde hij zichzelf naar Franciscus van Assisi, de apostel van de armen, die in een visioen de opdracht kreeg de kerk te herstellen.
    In De kerk van barmhartigheid zet de paus zijn eenvoudige visie voor de kerk uiteen: hulp en steun voor allen. Hij pleit voor een sobere kerk die niet langer gesloten en in zichzelf gekeerd is, maar die een barmhartige handreiking doet naar de armen en nooddruftigen aan de rand van de samenleving. Hij doet een gepassioneerde oproep aan kerkelijke leiders om nader tot het volk te komen, en aan zijn volgers om in voor- en tegenspoed te blijven vasthouden aan hun geloof.
    De kerk van barmhartigheid is het eerste boek waarin de uitspraken en geschriften van Franciscus in zijn eerste jaar als paus zijn verzameld, geautoriseerd door het Vaticaan. Het boek is essentieel voor iedereen die, of het nu uit geloofsovertuiging is of uit algemene interesse, meer wil weten over de visie van deze unieke geestelijk leider.

    Jorge Mario Bergoglio werd op 17 december 1936 in Buenos Aires geboren als zoon van Italiaanse immigranten. Na te zijn afgestudeerd als scheikundige, trad hij op 21-jarige leeftijd toe tot de orde der jezuïeten. Vanaf 1998 was hij aartsbisschop van Buenos Aires, en in 2001 werd hij door Johannes Paulus ii kardinaal gecreëerd. Op 13 maart 2013 volgde hij Benedictus xvi op als paus van de rooms-katholieke kerk.

  • Verbeter jezelf

    Rob Wiche

    Wat tegenwoordig levenskunst heet, hoorde ten tijde van Plato tot de ethiek. Zo hoort het ook, want beide richten zich op het leiden van een goed leven. Maar er is één verschil: bij levenskunst staat ons eigen leven centraal, bij ethiek dat van anderen. Uitgangspunt van dit boek is de eigen verantwoordelijkheid van mensen, eerst voor hun eigen leven en van daaruit voor de samenleving. De titel van dit boek - Verbeter jezelf - is daarmee in overeenstemming. Die verwijst naar de slogan: `Verbeter de wereld, begin bij jezelf.

    Velen denken ten onrechte dat de klassieke levenskunst en ethiek hun tijd hebben gehad. Rob Wiche keert zich tegen deze trend en stelt juist Platos kardinale deugden centraal: verstandigheid, moed, gematigdheid en rechtvaardigheid. Die deugden concretiseert en actualiseert hij door bouwstenen voor levenskunst en ethiek toe te voegen, ontleend aan vijftien andere filosofen uit de afgelopen 24 eeuwen: Aristoteles, Thomas van Aquino, Machiavelli, Hobbes, Gracián, Spinoza, Leibniz, Hume, Kant, Schopenhauer, Mill, Sartre, Arendt, Rawls en Sloterdijk. Ook schetst hij de contouren van de door hem voorgestane neoklassieke levenskunst en ethiek. Die komen grosso modo neer op het nastreven van deugden (verstandigheid, moed, gematigdheid, rechtvaardigheid), het vermijden van ondeugden (hoogmoed, hebzucht, afgunst, gulzigheid, woede, luiheid) en het ontplooien van onze talenten.

    Rob Wiche is gepromoveerd filosoof en scheikundig ingenieur. Met Andreas Kinneging stelde hij de bundels Van kwaad tot erger. Het kwaad in de filosofie (2007) en Waar of niet? Over de vraag wat waarheid is (2013) samen.

  • Vijf minuten per dag, twee dagen per week, in zes weken bikiniproof: dat belooft Strandslank. Dat het vastendieet - twee dagen per week vasten en de rest van de tijd eten wat je wil - werkt, is bewezen; het dieet veroorzaakte wereldwijd een rage en heeft duizenden fans. Mimi Spencer, bekend van de bestsellers Het vastendieet en Het vastendieetkookboek, presenteert nu het strandseizoen nadert een zeswekenplan om volledig strandklaar te worden: een platte buik, strakke benen en mooie billen. Deze zomerse turboboost van het vastendieet is met zijn praktische adviezen en zomerse genietrecepten nog effectiever, eenvoudiger en sneller dan de originele 5:2-levensstijl. Maximale fitheid en minimaal een kilo gewichtsverlies per week worden gegarandeerd. Voor echte vastenfans dus, maar ook voor iedereen die een zetje nodig heeft om effectief aan een nieuw strandlijf te werken.

    Mimi Spencer (1967) is de auteur van de bestseller Het vastendieet. Als voedingsjournaliste en schrijfster publiceerde ze onder meer in The Guardian, Marie Claire en Observer Food Monthly.

    `Het meest populaire dieet van deze eeuw.
    The Telegraph

    `De meest uitdagende weken van het jaar, maar wij hebben een plan. Dit is Het vastendieet, the next generation. Zeer goed vol te houden en effectief.
    The Daily Mail

    Over Het vastendieet:

    `Een gezondheidsrevolutie.
    The New York Times

    `Als je lichaam niet lijkt te reageren op fitnessoefeningen of je hebt een te druk leven voor lange trainingen dan is Het vastendieet iets voor jou.
    The Times

    `Mosley en Spencer veroorzaakten een rage.
    NRC Handelsblad

    `De beloftes van het dieet zijn fors en het boek staat vol positieve ervaringen, zowel van de auteurs als van proefpersonen.
    Consumentenbond

    `De regels zijn duidelijk en makkelijk, je leert minder impulsief met eten omgaan en het gewichtsverlies verloopt gecontroleerd.
    Elle

    `De grootste dieetrevolutie sinds Atkins.
    Daily Mail

    `Het lijkt wel alsof iedereen het vastendieet volgt.
    the Guardian

  • Begin 1759 scheerde een komeet langs de aarde, precies zoals Robert Halley een halve eeuw eerder had berekend op basis van de theorie van Newton. De vurige streep aan de hemel liet iedereen zien dat alles wat gebeurde voorspeld kon worden. Dat luidde het einde in van het brede geloof in wonderen en magie.
    In datzelfde jaar werd Voltaire vijfenzestig. Als hij eerder was overleden, dan was hij slechts bekend gebleven als schrijver van toneelstukken die zelden meer worden opgevoerd. Voltaires genie kwam immers pas echt tot zijn recht vanaf 1759, toen zijn Candide verscheen. Vanaf dat moment trok hij ten strijde tegen kerk en bijgeloof.
    Adam Smith publiceerde in 1759 zijn Theory of Moral Sentiments, waarin hij emoties aanwees als verklaring voor menselijk gedrag, net zoals Newton de zwaartekracht had geïdentificeerd als oorzaak van alle beweging.
    Paul Frentrop laat in een machtig panorama zien wat de makers van de Verlichting bezighield en hoe het denken van de mens blijvend veranderde in dat ene jaar: 1759.

    Paul Frentrop is hoogleraar corporate governance & capital markets aan Nyenrode Business Universiteit. Hij publiceerde onder meer De geschiedenis van Corporate Governance, de veelgeprezen biografie van Pierre Vinken Tegen het idealisme en de bundels Vrouwenlogica en Mannenlogica.

  • Wie denkt dat er in Nederland consensus bestaat over hoe we uit de crisis moeten komen heeft het mis. Tegenover de calvinistische bezuinigers staan verwoede keynesianen. En tegenover strenge toezichthouders staan klassiek liberale vrijemarktgelovers.
    Sinds begin oktober 2008, vlak na de val van Lehman Brothers, schuiven economen, bankiers, toezichthouders, politici en journalisten enkele malen per jaar met elkaar om de tafel om eens vrijuit van gedachten te wisselen over de crisis. Ze spreken over de rol van banken, de schulden, de weeffouten in het eurosysteem, de voortslepende recessie. Het crisisdiner is een weerslag van de openhartige discussies met het mes op tafel, en daarmee een uniek inkijkje in de diversiteit aan de top van financieel-economisch Nederland.

    Met bijdragen van Wouter Bos (ex-minister van Financiën), Bernard ter Haar (voormalig topambtenaar op Financiën), Ewald Engelen (hoogleraar financiële geografie), Matt Steinglass (correspondent voor Financial Times), Marco Groot (ex-Rabobank), Bas Jacobs (hoogleraar economie), Marc Langeveld (eigenaar van hedgefonds Antaurus), Maarten Schinkel (commentator bij nrc Handelsblad) en vele anderen.

    Egbert Kalse (1973) is adjunct-hoofdredacteur van nrc Handelsblad. Hij werkt sinds 1997 bij die krant, eerst als politiek redacteur, later als financieel-economisch verslaggever. Eerder schreef Kalse samen met nrc-collega Daan van Lent Bankroet (2008) en Het rampscenario (2010) over de financiële crisis.
    Kees Vendrik (1963) is lid van het college van de Algemene Rekenkamer. Hij zat tussen 1998 en 2010 in de Tweede Kamer voor GroenLinks, daarvoor werkte hij bij debatcentrum De Balie. Vendrik publiceerde met anderen de bundel De prijs van de euro, over de financiële gevolgen van de invoering van een Europese eenheidsmunt.

  • Wat niemand had verwacht, gebeurde toch. Het leger in Myanmar (voorheen Birma) zette een transitie in gang die een van s werelds oudste dictaturen in een democratie moest veranderen. Na vijftig jaar repressie kwam er een nieuwe grondwet en werden er democratische verkiezingen georganiseerd. Westerse diplomaten en bedrijven stortten zich direct op de herboren Zuidoost-Aziatische natie. Maar hoe democratisch is het nieuwe Myanmar? Birmese lente is een ooggetuigenverslag van dit historische keerpunt en de worsteling van Myanmar met zijn repressieve verleden. Hans Hulst sprak met vrijwel alle betrokkenen - van politieke gevangenen tot voormalige juntaleden _ en vervatte zijn ervaringen en ontmoetingen in een informatief boek dat leest als een spannend reisverhaal.

    Hans Hulst (1974) is journalist. Hij woont in Myanmar en schreef onder meer voor De Groene Amsterdammer, ad en De Standaard. Ook deed hij verslag vanuit Myanmar voor vrt 1 en bnr Nieuwsradio.

    `Hans Hulst geeft in zijn verhalen een heldere en vaak onbekende inkijk in de nog zo gesloten samenleving van Birma.
    ellen van dalen, bureau buitenland/vpro

    Over In de schaduw van de generaals:

    `Hulst heeft knap werk geleverd. In zijn woorden voel je de troosteloosheid, ruik je de angst.
    de Standaard

  • Als Dirk-Jan Koch bij Buitenlandse Zaken aangeeft dat hij graag in Congo geplaatst wil worden, krijgt hij direct een telefoontje van de personeelsdienst dat zijn wens gehonoreerd wordt. Kinshasa is voor diplomaten minder populair dan Kopenhagen, terwijl juist in Congo het avontuur lonkt.
    Als gepromoveerde ontwikkelingsdeskundige weet Koch precies welke ondersteuning de Congolezen nodig zouden hebben. Maar gaandeweg zijn reizen per uitgeholde boomstam over de Congo-rivier en op de motor diep de oerwouden in, komt hij erachter dat wat hij als internationale samenwerking ziet, Congolezen als internationale tegenwerking zien. Hij begint te doceren aan de universiteit van Kinshasa en samen met slimme studenten onderzoekt hij de schaduwkanten van de hulp. Uiteindelijk zegt hij zijn baan bij de ambassade op om als directeur aan de slag te gaan bij een organisatie waarin hij gelooft.
    In De Congo Codes concludeert Dirk-Jan Koch dat internationale samenwerking soms veel effectiever is dan we durven dromen, maar dat de effecten soms ook veel desastreuzer zijn dan we ons kunnen voorstellen. Het is vooral internationale desinteresse die ervoor zorgt dat Congo niet vooruit komt.
    Met dit persoonlijke en positieve relaas wakkert hij het debat aan over wat wij aan dit grote menselijke drama kunnen en moeten doen.

    Dirk-Jan Koch (1980) was op zijn zestiende al voorzitter van het Landelijk Aktie Komitee Scholieren (laks). Hij was als diplomaat werkzaam in Congo en als docent verbonden aan de Katholieke Universiteit van Kinshasa. Momenteel is hij directeur van Search for Common Ground, een internationale organisatie gericht op conflicttransformatie.

  • De achttienjarige boerenzoon Johan Nell, een kind van Zuid-Afrika na de apartheid, loopt op een maandagochtend een krottenwijk binnen en opent zonder een woord te zeggen het vuur op de zwarte bewoners. Er vallen vier doden, onder wie een moeder, haar baby en een kind van tien jaar oud. Het is halfdrie in de middag, licht bewolkt, 29 graden. De moordenreeks verandert het dorp Swartruggens in een typisch Zuid-Afrikaans slagveld.
    Op zoek naar het waarom van de moord probeert Bram Vermeulen grotere vragen te beantwoorden over de plaats van de blanken in het zuiden van Afrika aan het begin van de eenentwintigste eeuw. Tegen de achtergrond van het felle integratiedebat in Nederland kijkt hij naar een kant van de wereld waar de blanken in de minderheid zijn. Hoe zijn zij geslaagd in de aanpassing aan hun omgeving? Wat voedt hun angst en hun onzekerheid? Welke onuitroeibare misverstanden maken hun integratie in dit continent ruim vier eeuwen na aankomst zo moeilijk?
    Help, ik ben blank geworden is een ontdekkingstocht door een land waarin niemand ontsnapt aan de stereotypen verbonden aan een huidskleur. Ook de schrijver niet. Ergens tussen Nederland en Zuid-Afrika verkeerde hij in de twilightzone, het schemerdonker van twee multiculturele dramas. Hij was ongeneeslijk blank geworden.

    Bram Vermeulen is correspondent voor nrc Handelsblad, de nos en de vpro en deed verslag vanuit de standplaatsen Johannesburg (2001-2009) en Istanbul (2009-2013). Voor zijn werk in Afrika werd hij in 2008 uitgeroepen tot Journalist van het Jaar. In 2013 ontving hij de Lira Correspondentenprijs voor de beste freelance buitenlandcorrespondent.

    Uit het juryrapport van de Lira Correspondentenprijs 2013:

    `De jury was het er unaniem over eens dat Bram Vermeulen () in veelzijdigheid, diepgang, schrijfstijl, in het complexe toegankelijk maken voor de lezer, kortom in alomvattende journalistieke kwaliteit, nog steeds uitsteekt boven zijn ook al eminente mededingers.

    Uit het juryrapport van Journalist van het Jaar 2008:

    `Bram Vermeulen paart durf aan kwaliteit. Hij doet zijn werk in bijzonder moeilijke omstandigheden en neemt daarbij de nodige risicos. Dat alles komt de kwaliteit van zijn werk ten goede. Vermeulen biedt zijn kijkers, luisteraars en lezers waardevolle aanvullende informatie en nieuws.

empty