Das Mag Uitgeverij B.V.

  • 'De geschiedenis van mijn seksualiteit luidt: dat ik altijd op zoek ben geweest naar iemand die de deuren en ramen zou sluiten, zou zeggen: en nu is het goed. Meer concreet viel ik eerst op mannen en toen op vrouwen, natuurlijk altijd al op vrouwen, op Muriël de roodharige bijlesdocente met de lange benen, op wie niet, maar ik hield mijn ogen of iets anders erg cruciaals ongeopend. Dat doet ook eigenlijk weinig ter zake.'

    De geschiedenis van mijn seksualiteit is het messcherpe en onconventionele romandebuut van Sofie Lakmaker, ooit tot muze verklaard en later tot lesbische fundamentalist. Een essentieel werk, gedurfder geschreven dan Frenkie de Jong voetbalt. Over het genie dat Sofie Lakmaker is, was of had moeten zijn.


    'Sofie Lakmaker en Lil' Kleine delen een brutaal soort eenzaamheid.' - Kees de Koning


    Sofie Lakmaker (1994) schrijft columns voor De Groene Amsterdammer en LINDA.meiden. Na korte tijd Russisch en literatuurwetenschap gestudeerd te hebben rondde ze in 2018 haar opleiding filosofie af.

  • Ik ben er niet

    Lize Spit

    'Wij waren de twee scheefgezakte pilaren die, zodra je ze tegen elkaar aan deed leunen, steviger zouden staan dan één ongeschonden, op zichzelf staande pilaar ooit kon. Het zou goed komen met ons, zolang we samen bleven.'

    De Brusselse Leo is tien jaar samen met haar vriend Simon. Verbonden door een moeizame jeugd, heeft het koppel weinig anders nodig dan elkaar. Tot alles kantelt: Simon komt midden in de nacht thuis en lijkt vanaf dat moment iemand anders. Langzaam valt Leo's minutieus opgebouwde bestaan uiteen, tot het punt waarop het gevaarlijk wordt.

    Ik ben er niet is een verhaal over toewijding en verraad, over twee mensen die op hun eigen manier gemankeerd zijn, maar die hun uiterste best doen opgemerkt te worden, lief te hebben en te leven.

    Lize Spit (1988) debuteerde in 2016 met Het smelt. Ze werd genomineerd voor vele prijzen, waaronder de Libris Literatuur Prijs en ze won o.a. de Boekhandelsprijs en de Bronzen Uil. Ook in het buitenland oogstte Het smelt veel succes. Ik ben er niet is haar tweede roman.

  • Tussen kunst en cash Nieuw

    De opmerkelijke waardestijging van de allerduurste kunst heeft de groeiende groep mondiaal opererende miljardairs een nieuw beleggingsvehikel verschaft, een alternatief voor goud, aandelen en bitcoins. De keerzijde is helder: hoe meer geld in de kunstwereld omgaat, hoe vaker lelijkheid de schoonheid verdringt.

    Aan de hand van dertien spelers uit de kunstwereld laten de journalisten Pieter van Os en Arjen Ribbens zien hoe het patina van artistiek heldendom onder druk van het grote geld ook in Nederland een vrijbrief vormt voor schimmige deals, smoezelig gedrag en soms ronduit bedrog.

    De kwesties in Tussen kunst en cash lezen als meeslepende, soms humoristische en dan weer schokkende verhalen, alle waargebeurd en met hoofdrolspelers als museumdirecteur Beatrix Ruf, kunsthandelaar Jan Six, verzamelaar Bert Kreuk, ontzamelaars in de familie Van Oranje-Nassau en kunstdetective Arthur Brand.

    Pieter van Os (1971) is schrijver en journalist, onder meer voor NRC en De Groene Amsterdammer. Voor zijn vorige boek, Liever dier dan mens, ontving hij in 2020 de Brusseprijs voor journalistiek en de Libris Geschiedenis Prijs.

    Arjen Ribbens (1957) is journalist en kunstredacteur bij NRC. Al jaren schrijft hij over de kunstwereld.

  • 'Genadeloos grappig boek, een heerlijk en vooral hilarisch verslag van een single millennial die op zoek gaat naar haar identiteit, door het schrijven van een hotelgids. Zeer herkenbaar, zelfs voor oude singles zoals ik. Loes Wijnhoven blijkt de Helen Fielding van de lage landen en De hotelgids de Bridget Jones's Diary van nu.' - Saskia Noort

    In De hotelgids laat Louisa een leven met verschillende minnaars en een carrière als klassiek zangeres achter zich om aan een hotelgids te werken, een idee dat ze jat van een van haar scharrels. Ze ziet het als de perfecte mogelijkheid om op zoek te gaan naar betekenisvolle nachten.

    Met slechts een koffer, een notitieboekje en een beperkt budget reist ze van een kasteel in Parijs naar een familiehotel op de Wadden en alles daartussen, op zoek naar avontuur en vrijheid. Geluk, haar verschijning, nieuwsgierigheid en moed brengen haar ver, maar ze is er tegelijkertijd compleet van afhankelijk. Hoe vrij ben je dan eigenlijk?

    De hotelgids is Sex and the City en Sartre ineen. Uiterst komisch en voorzien van alle antwoorden op grote, diepfilosofische levensvragen bovendien.

    Loes Wijnhoven (1990) zingt onder de bandnaam Clean Pete en wanneer ze niet zingt, schrijft ze.

  • Nu standbeelden sneuvelen en het Nederlandse koloniale verleden opnieuw tegen het licht wordt gehouden, is het hoog tijd om ons weer te verdiepen in de koloniale
    letteren. Want is die besmette canon nog het lezen waard? En is het geen tijd om Oeroeg en De stille kracht van hun sokkel te trekken? Waarom is er amper aandacht voor de Surinaamse en Antilliaanse literatuur? En welke boeken en schrijvers zijn er vergeten of over het hoofd gezien?

    Namens De Groene Amsterdammer stelde Rasit Elibol De nieuwe koloniale leeslijst
    samen: een bundel essays die de koloniale klassiekers aan een noodzakelijke
    nieuwe lezing onderwerpen, maar daar bovenal iets naast en tegenover plaatsen.
    Behalve 'de Grote Drie' van het Indische literaire erfgoed - Multatuli, Louis Couperus
    en Hella Haasse - lezen we Frans Lopulalan en Suwarsih Djojopuspito, en kijken we
    naar de grote schrijvers van Suriname, zoals Edgar Cairo en Astrid Roemer, en de
    Nederlandse Antillen, van Boeli van Leeuwen tot Radna Fabias.

    De nieuwe koloniale leeslijst biedt een essentiële dwarsdoorsnede van de koloniale
    letteren, met werk van radicale denkers, conservatievelingen en vrijheidsvechters
    dat laat zien wat er in bezette tijden gebeurde en welke nasleep dit had voor latere
    generaties.

    Met essays van onder anderen Alfred Birney, Yra van Dijk, Lotfi El Hamidi,
    Theodor Holman, Warda El-Kaddouri, Michiel van Kempen, Tessa Leuwsha,
    Lara Nuberg, Maaike Meijer, Marja Pruis, Alfred Schaffer, Manon Uphoff, Joost
    de Vries en Gloria Wekker.

  • In Eva's geboortejaar worden in het kleine Vlaamse Bovenmeer slechts twee andere kinderen geboren, allebei jongens. De drie maken er hun hele jeugd samen maar het beste van, tot de puberteit aanbreekt. Opeens ontstaan er andere verhoudingen. De jongens bedenken wrede plannen en de bedeesde Eva kan hieraan meedoen of haar enige vrienden verraden. Die keuze is geen keuze.
    Dertien jaar na een snikhete zomer die volledig uit de hand loopt, keert Eva terug naar haar geboortedorp met een blok ijs in de kofferbak. Gaandeweg wordt duidelijk dat zij dit keer de plannen bepaalt.
    Vanaf de eerste bladzijde grijpt debutante Lize Spit de lezer bij de strot, om die 480 pagina's lang niet los te laten. Genadeloos maar liefdevol: Het smelt is een roman die je verslagen achterlaat.

  • 'Het laatste voorjaar van mijn kindertijd is koud en winderig. Het smaakt naar stof en ruikt naar pijnlijke breuken en verandering.'

    Tove groeit op in een volkswijk in Kopenhagen. Ze voelt zich vaak eenzaam: ze heeft niets met de meisjes om haar heen en hun geroddel over jongens.

    Haar enige vriendin is de onbevreesde roodharige Ruth, met wie ze chocola uit winkels steelt. Maar ook dat wil Tove eigenlijk niet. Liever duikt ze in de paar boeken die ze van haar vader heeft gekregen, en schrijft ze versjes met de mysterieuze woorden die af en toe in haar opwellen.

    Kindertijd is het eerste deel uit de Kopenhagen-trilogie van Tove Ditlevsen. In Jeugd, het tweede deel, schrijft ze over de tienerjaren die voorafgaan aan haar eerste publicatie. Afhankelijkheid, het slotstuk, is een nietsontziend portret van een verslaving - en de weg daaruit.

    Tove Ditlevsen (1917-1976) werd jarenlang gezien als een schrijver die niet in de literaire kringen van haar tijd paste; ze was een huisvrouw uit de arbeidersklasse met vier gestrande huwelijken en een sluimerende drugsverslaving, waar ze ook nog eens openhartig over schreef.

    Hoe anders is dat nu: een nieuwe generatie van veelal jonge lezers herontdekt wereldwijd het oeuvre van Tove Ditlevsen. Ze wordt nu gezien als een van de grote literaire sterren van Denemarken. Haar rauwe en springlevende proza krijgt eindelijk de waardering die het verdient.

    De Kopenhagen-trilogie is haar meest kenmerkende werk, waarvan het eerste deel nu voor het eerst in het Nederlands vertaald is. In Kindertijd beschrijft Ditlevsen hoe het is om op te groeien als buitenbeentje in het Kopenhagen van na de Eerste Wereldoorlog. Er brandt iets onbestemds, iets groots in haar. En ze weet dat ze op een dag moet ontsnappen uit de omgeving van haar kindertijd.

  • Je koopt iets op Marktplaats en even later wordt je bankrekening geplunderd; je slimme thermostaat is gegijzeld en zolang je niet betaalt blijft het 37 graden in je huis; je gloednieuwe beveiligingscamera zegt opeens 'suck my dick' tegen je.

    Het internet is een wereld vol mogelijkheden - ook voor criminelen.

    Het zijn griezelige, maar ook verbluffende verhalen. Met gevaren waar je je tegen kunt beschermen. Hoe? Daar weet techjournalist Daniël Verlaan alles van.

    Hij ging undercover in schimmige netwerken, sprak met de puber die de Nederlandse banken platlegde en zocht uit hoe een kleine arthousebioscoop op grote schaal onze computers gijzelde.

    Ik weet je wachtwoord wil je niet paranoïde maken, wel minder naïef. Lees de verhalen van Daniël Verlaan en wees voorbereid.

    Daniël Verlaan (1989) is een van de belangrijkste techjournalisten van het moment. Hij werkt voor RTL Nieuws. Vorig jaar ontving hij de Loep, de prijs voor de beste onderzoeksjournalistiek, en de Tegel, de belangrijkste journalistieke prijs van Nederland.

  • Slapeloosheid vraagt niet om de juiste kruidenthee, maar om een eerlijke blik op ons eigen leven.

    Iedereen kent ze wel, tips om beter te slapen: veel bewegen en 's avonds geen koffie meer en ook geen blauw licht. Maar wat als dat niet helpt?

    Bregje Hofstede, gecertificeerd insomniac, dook in de slaapwetenschap. Ze woelde, onderzocht, experimenteerde en groef steeds dieper naar de achterliggende oorzaken van onze slechte nachtrust. En die zijn anders dan je denkt. Op haar eigen beeldende wijze vertelt ze de belangrijkste dingen die ze ontdekte - en hoe het kan dat ze nu weer slaapt.

    'Slaap werd een interesse, misschien wel een obsessie. Het was alsof ik was verlaten door een geliefde om wie ik nooit veel gemaald had - totdat hij vertrok, en ik moest vaststellen dat ik niet zonder kon. En hoe verleidelijk ik ook kirde, terug kwam hij niet.'

    De boeken van Bregje Hofstede (1988) werden genomineerd voor diverse prijzen. Met haar roman Drift
    stond ze op de Libris-shortlist 2019. Ze schrijft voor De Correspondent.

  • 'Zou ik hem de waarheid vertellen? Vertellen dat ik verliefd was geworden op een doorzichtige vloeistof in een spuit en niet op de man die de spuit vasthield?'

    Tove is pas net twintig en nu al een gevierd schrijver. Ze is inmiddels getrouwd met een veel oudere redacteur en lijkt het allemaal prima voor elkaar te hebben. Maar van binnen is ze ten einde raad. Het voorspelbare leven benauwt haar en ze noemt haar passieloze huwelijk 'een vergissing'. Wat volgt is een periode vol affaires, echtscheidingen, gewenste en ongewenste zwangerschappen en Tove begint aan een gevecht dat heel haar leven zal voortduren: de strijd met afhankelijkheid, in al haar vormen.

    Afhankelijkheid is het laatste deel van de memoirereeks de Kopenhagen-trilogie. Het wordt gezien als Ditlevsens meesterwerk: een duister en duizelingwekkend portret van een verslaving - en de weg daaruit

    Tove Ditlevsen (1917-1976) werd jarenlang gezien als een schrijver die niet in de literaire kringen van haar tijd paste; ze was een huisvrouw uit de arbeidersklasse met vier gestrande huwelijken en een sluimerende drugsverslaving, waar ze ook nog eens openhartig over schreef.

    Hoe anders is dat nu: een nieuwe generatie van veelal jonge lezers herontdekt wereldwijd het oeuvre van Tove Ditlevsen. Ze wordt nu gezien als een van de grote literaire sterren van Denemarken. Haar rauwe en springlevende proza krijgt eindelijk de waardering die het verdient. De Kopenhagen-trilogie is nu voor het eerst in het Nederlands vertaald.

  • Jeugd

    Tove Ditlevsen

    Tove is vijftien. Omdat ze niet genoeg geld heeft om haar school af te maken, slijt ze het ene slechtbetaalde baantje na het andere. Wat ze wil is iets anders: poëzie en verhalen schrijven, de liefde ervaren en onafhankelijk zijn.

    Terwijl Europa langzamerhand verstrikt raakt in de Tweede Wereldoorlog, wordt Toves leven bepaald door haar complexe ouders, wrede werkgevers en een hospita met nazistische sympathieën. Vriendinnen nemen haar mee uit dansen om jongemannen te ontmoeten - maar Tove is op zoek naar iemand die haar poëzie serieus neemt en een kamer om in te schrijven.

    Na Kindertijd volgt Jeugd, het tweede deel uit de Kopenhagen-trilogie van Tove Ditlevsen. Afhankelijkheid, het slotstuk, is een nietsontziend portret van een verslaving - en de weg daaruit.

    Tove Ditlevsen (1917-1976) is een van de belangrijkste stemmen van de moderne Deense literatuur. Ze groeide op in een arbeiderswijk in Kopenhagen, maar ondanks de armoede in haar gezin lukte het haar op jonge leeftijd als dichter te debuteren. Ze had een turbulent leven met verschillende gestrande huwelijken, verslavingen en psychische problemen, maar schreef een omvangrijk oeuvre van zo'n dertig romans, poëziebundels. Haar memoires Kindertijd, Jeugd en Afhankelijkheid worden gezien als haar beste werk.

  • Laura H.

    Thomas Rueb

    In de zomer van 2016 wordt buiten het kalifaat van Islamitische Staat een jonge vrouw aangetroffen, rennend door de woestijn met twee kleine kinderen. Ze heet Laura, zegt ze, en ze komt uit `Sweet Lake City'. Ze is ontsnapt, huilt, wil naar huis. Terug naar Zoetermeer - waar haar vader wacht, die een reddingsactie had opgezet met schimmige privémilitairen.

    Op Schiphol wordt Laura gearresteerd. Ze zou zijn gestuurd door IS om een aanslag te plegen. En waar is Ibrahim, de knappe jihadist voor wie ze alles opgaf? Laura uit Zoetermeer wordt Laura H., de bekendste Syriëganger van Nederland.

    Thomas Rueb volgde Laura's spoor tot in Irak. Hij recon­strueerde haar bekering, ijzingwekkende leven in het kalifaat en haar met vragen omgeven terugkeer. Dit is het verhaal van een meisje dat haar geluk zocht in een nachtmerrie. Van een vader die alles doet voor zijn kind. En van een land dat worstelt met de vraag: wanneer ben je een terrorist?

  • Jelle Brandt Corstius is als achtjarige gefascineerd door de Grote Bosatlas. En dan vooral door de kaart van Siberië: die is bijna leeg. Hoe zou het zijn om daar te wonen? Wat doen ze daar? En wanneer mag hij erheen? Op diezelfde kaart ziet hij dat er wordt gewerkt aan een spoorlijn door die leegte, met de magische naam 'Bajkal-Amoer Magistrale'. De BAM.

    Het duurt nog dertig jaar voor Jelle twee reisgenoten vindt die met hem op de bam willen springen: kunstenaar/charmeur Aldo en grafisch ontwerper/stoïcijn Fabian - drie rare Nederlanders die hier voor hun lol zitten, geen Rus die ze begrijpt.

    Samen leggen ze 4287 kilometer af door een sterk veranderd - en ijskoud - Rusland. Terwijl de trein de taiga en de tijdzones door dendert, het drietal in gesprek gaat met Poetin-haters en -liefhebbers en met een man die zijn kachel stookt met de verzamelde werken van Lenin, kan Jelle zich alleen maar afvragen: waarom rijdt hier een trein? En waarom zit ik erin?

  • 'Een heerlijk boek. Al die voetballers, al die levens... Je begint te bladeren, maar uiteindelijk wil je over hen allemaal lezen, niemand overslaan. Frank Heinen scoort het winnende doelpunt tegen de vergetelheid.' - Herman Koch

    'Verhaal na verhaal: schitterend. Vijf sterren. Nee zes!' - Jan Mulder

    'Heinen is een taalvirtuoos, die met gemak alle andere sportschrijvers achter zich laat.' - Marcel van Roosmalen

    'Voetbal draait om verhalen en Frank Heinen is een van de beste verhalenvertellers van Nederland.' - Pieter Zwart



    Het verhaal van het voetbal is dat van ontelbaar veel afzonderlijke levens. Levens die niet alleen gekenmerkt worden door heldenprestaties op het veld, maar ook door tragiek buiten de lijnen. Zoals bij Jean-Pierre Adams, de verdediger die al veertig jaar slaapt; Luther Blissett, de miskoop die een kunststroming werd; Aldo Poy, maker van het meest gevierde doelpunt aller tijden.

    Schrijver en journalist Frank Heinen, maker van de rubriek 'Eindsignaal' van Studio Voetbal en chroniqueur van het vergeten voetbal, schetst aan de hand van meer dan 170 unieke portretten een alternatieve geschiedenis van 150 jaar voetbal, en laat daarbij zien hoe de 'grote' geschiedenis langs de lijnen van deze levensverhalen loopt.



    Frank Heinen (1985) is schrijver, journalist en maker van de rubriek 'Eindsignaal' van Studio Voetbal. Van zijn hand verschenen eerder Uit koers, een boek over vergeten renners, het wielerlexicon De Kleine Heinen en de roman De zaak Tom.

  • 'Eindelijk iemand die het huidige, misleidende klimaatdebat doorprikt en zich niet op individuele gedragsverandering richt. Jaap Tielbeke laat met dit diepgaande en alomvattende boek zien hoe het anders kan, en moet.' - Roxane van Iperen

    'Doe het licht uit als je de deur uit gaat.'
    'Scheid je afval.'
    'Douche kort.'

    Dat waren de 'groene geboden' waarmee journalist Jaap Tielbeke opgroeide. Een beter milieu begint immers bij jezelf, zo leerde hij. Veel heeft het niet geholpen, want twintig jaar later blijven de temperaturen stijgen, diersoorten uitsterven en stevenen we af op onvoorstelbare rampspoed.

    Maar we zijn nog niet verloren. In Een beter milieu begint niet bij jezelf doorprikt Tielbeke de mythes die het huidige klimaatdebat in de greep houden. We staren ons blind op persoonlijke gedragsverandering en technologische innovatie, terwijl echte verandering begint bij de politiek. Niet bij de aanschaf van een Tesla, maar bij het investeren in het openbaar vervoer. Niet bij een bekering tot veganisme, maar bij het afschaffen van intensieve veehouderij.

    Als de situatie ernstig genoeg is, zijn we bereid en in staat tot radicale verandering, zo bewijst de coronapandemie. Een beter milieu begint niet bij jezelf laat zien waarom we de ecologische ontwrichting met eenzelfde urgentie moeten behandelen. En het toont hoe we duurzamer uit de crisis kunnen komen. Een belangrijk en hoopvol boek, dat ons niet vrijpleit van actie, maar vooral laat zien hoe we de echte verantwoordelijken ter verantwoording kunnen roepen.

    Jaap Tielbeke (1989) is journalist en redacteur bij De Groene Amsterdammer. Sinds 2015 schrijft hij over klimaatverandering.

  • In een poging de tijd te grijpen, geven we hem namen. Maar de tijd luistert niet. Of luisteren wij niet? Marjolijn van Heemstra gaat in deze bundel op zoek naar wat ons steeds ontglipt.


    Het is moeilijk te bevatten dat dit bestaan,
    de volledige weg van schreeuw tot zucht,
    zal worden samengevat in een kleine
    streep van geboorte- naar sterftejaar.
    Een godgans leven uitgedrukt in de smalste
    horizon van is naar is geweest, eenzame
    kras tussen bron en zee.

    'Een wonderschone, uiterst gevarieerde bundel die om onmiddellijke herlezing vraagt.' - Lieke Marsman

    'De beelden in woorden en zinnen zijn zo rijk, eigen, vol zoekdrift, aards en hemels.' - Wende Snijders

    Marjolijn van Heemstra (1981) is theatermaker, dichter en schrijver. Haar laatste roman En we noemen hem is bekroond met de BNG Bank Literatuurprijs en heeft op de shortlist gestaan van de Libris Literatuur Prijs. Reistijd, bedtijd, ijstijd is haar eerste dichtbundel bij Das Mag.

  • 'Al die bloemen, hoe lieflijk ze ook waren, roken naar verval.'

    Het is heet. Al heel lang en dat zal voorlopig zo blijven. Grote delen van Praag zijn onbewoonbaar door regelmatige overstromingen en de laatste ijsbeer ter wereld leeft in een Deense dierentuin. Ook lijden steeds meer mensen aan klimaatverdriet - mensen willen niets meer, doen niets meer.

    Krystof Warjak heeft van de afstervende natuur zijn handel gemaakt. Hij smokkelt bedreigde plantensoorten, die astronomische bedragen opleveren op de zwarte markt. In opdracht van een Russische maffiabaas is hij onderweg met een Japanse orchidee, als hij wordt gearresteerd voor een moord die hij niet gepleegd zegt te hebben. Het verhoor is het begin van een bloedstollende puzzel vol tulpenmaniakken en orchideeënjagers, die langs Kyoto, Amsterdam en de Baltische kust voert.

    Klimaatverdriet is een ingenieuze roman die de lezer voortdurend op het verkeerde been zet - zoals alleen Marek Sindelka dat kan. Een intelligente klimaatdetective die over bloemen en lijken gaat.

  • Elk voorjaar maakte Jelle Brandt Corstius een fietstocht met zijn vader. Een bestemming was er nooit, maar wel de zekerheid dat het niet langer dan twee dagen zou duren. Anders kregen ze ruzie. Op 18 april 2014 begon Jelle Brandt Corstius weer aan een tocht, maar dan zonder zijn twee maanden eerder overleden fietsmaatje en vader, Hugo Brandt Corstius, een wonderlijke man die veel begreep van dingen waar de meeste mensen niets van begrepen (palindromen), maar weer heel weinig van de meest normale dingen (kinderen). Met in zijn fietstas een deel van de as van zijn vader legt Brandt Corstius in zestien dagen 1.620 kilometer af. Hij kampeert op een troosteloze camping in Luxemburg, wordt beroofd door zigeuners (de as laten ze achter), logeert bij een Maastrichtse dame die eist dat hij het douchewater opvangt om de toilet mee door te spoelen en trekt overmoedig met vijftig kilo aan bagage door de Ardennen - tot hij aan de Middellandse Zee uitkomt, waar hij de as uitstrooit. As in tas is Jelle Brandt Corstius' meest persoonlijke boek, over zijn bekende vader, geschreven op het moment dat hij zelf net vader is geworden, in de vorm die we van hem kennen: een reisverhaal.

    OVER DE AUTEUR
    Jelle Brandt Corstius (1978) is schrijver en programmamaker. Eerder verschenen Rusland voor gevorderden, Kleine landjes en Universele reisgids voor moeilijke landen, waarvan meer dan 60.000 exemplaren zijn verkocht. Ook schreef hij het boekenweekessay Arctisch Dagboek. Hij was twee keer presentator van Zomergasten en van veelgeprezen reisseries over Rusland en India.

  • Het menselijk dier wordt bepaald door een aantal tragische beperkingen. Hij is sterfelijk, kwetsbaar, gemankeerd; hij leeft in een wereld waarin verschillende waarden met elkaar botsen; en hij heeft het eigenaardige vermogen om vragen te stellen waar hij geen antwoord op krijgt.

    In Het leven als tragikomedie betoogt Tim Fransen dat het komische niet een tegenpool is van het tragische, maar dat humor juist een alternatief perspectief biedt op ons onvermijdelijke falen. Een perspectief dat ons in staat stelt solidariteit te voelen met onze medestuntelaars.

  • Toen haar moeder overleed, dacht Lisanne van Sadelhoff (1989) als een typisch kind van haar generatie: er is vast wel een handboek met een helder stappenplan waardoor ik rouwen snel van mijn to-do-list kan schrappen. Guess what: dat was er niet.

    Wat er wel was: vrienden die zich prompt tot rouwdeskundigen ontpopten en haar liefdevol bombardeerden met wijsheden en clichés.

    Soms schrok ze van wat ze zeiden ('Gelukkig heb je de herinneringen nog'), of was het simpelweg te pijnlijk ('Ik hoop dat je moeder rustig is gestorven' NEE!!!), een andere keer hielp zo'n opmerking haar juist de dag door te komen ('Je moeder is elke traan waard').

    Het cliché dat Van Sadelhoff kan onderschrijven: 'Elk rouwproces is uniek'.

    Je bent jong en je rouwt wat is daarom geen handleiding, maar een goudeerlijk boek dat pijnlijk duidelijk maakt dat alles beter is dan zwijgen.

  • Dat is wat ik me herinner: die o-mond die een grijns werd. Terwijl het gebeurde was het voor Marnix al een grap. Terwijl het zich in realtime afspeelde, ervoer hij het al als de anekdote die hij er straks van kon maken. Als je dat kunt volhouden in het leven, dacht ik, dan ben je onkwetsbaar.

    De hoofdpersonen van 'Rustig aan, tijger' rijzen op en vliegen de wereld in. Ze wagen zich aan hypotheken, huwelijken en onhandige affaires, ze richten reclamebureaus op, zetten hun eigen memoires in scène, gaan in therapie en ontdekken dat ze per ongeluk in dienst zijn van totalitaire sjeiks. Kortom, dingen die ons allemaal kunnen overkomen.

    Aan de hand van wie ze liefhebben en de manier waarop ze afscheid nemen, wat ze creëren en wat ze kapotslaan, proberen ze onmogelijke vragen te beantwoorden: Wat ben ik waard? Welke rol speel ik? En als niet alles om mij draait, om wie dan wel?

    Met evenveel empathie als sardonisch genoegen worden in 'Rustig aan, tijger' de kwetsbare zielen ontrafeld van de mensen die vinden dat de wereld van hen is - of op zijn minst zou moeten zijn.

  • 'Aan het strand van Tel Aviv viel mijn vader in slaap. Ik kon niet slapen, had nooit kunnen slapen omdat angst me wakker hield, misschien waren het dezelfde angsten die ervoor hadden gezorgd dat mijn moeder niet met ons was afgereisd en zolang ik leefde nooit de kerk was binnengestapt - het was vrijwel zeker dezelfde angst, maar dat wist ik toen nog niet. Ik wist toen nog niet wat een mens allemaal kan erven.'

    Maurits de Bruijn is 35, schrijver, queer, Joods, opgevoed in een gereformeerd milieu, gevoelig, grappig, angstig, flamboyant, broer van een jongen die verdween en zoon van een moeder die als baby aan de buren werd gegeven toen haar ouders en twee zusjes werden gedeporteerd naar Sobibor.

    Ons levensverhaal wordt voortdurend door anderen gevormd; genen, ervaringen, omgeving, opvoeding. In Maurits' geval was er een bepalende reis naar Israël waarna hij niet meer dezelfde was als daarvoor.
    Ook mijn Holocaust is het reisverslag van die trip naar Israël, maar daarmee ook van een heel leven. Een leven waarin de Tweede Wereldoorlog nog altijd doordreunt.

  • IJsvogels

    Bas van Oort

    Wanneer Bas van Oort uitgenodigd wordt om mee te gaan op een schaatsmarathon in Siberië, zegt hij direct ja. Er is echter één probleem: hij kan niet schaatsen.

    Na een spoedcursus op de Amsterdamse Jaap Eden IJsbaan vertrekt hij naar Siberië, samen met een bont reisgezelschap vol doorgewinterde schaatsers met sterke verhalen. Van Oort krijgt gaandeweg een unieke inkijk in de Nederlandse schaatscultuur. Niet die van een vol Thialf met dweilorkest, maar schaatsen zoals het voor bijna iedereen ooit begon: buiten, op een slootje of ondergelopen weiland.

    IJsvogels is niet alleen een verslag van een ongebruikelijke en onvergetelijke reis, maar schetst vooral een beeld van de onvoorwaardelijke liefde die Nederlanders hebben voor natuurijs. Een liefde die steeds meer op de proef wordt gesteld, maar niet zomaar wordt opgegeven. Want als het ijs niet meer naar Nederland komt, dan zoekt de Nederlander het ijs zelf wel op.

    Bas van Oort (1987) is schrijver en reisjournalist. Hij werkt voor onder meer De Standaard en National Geographic Traveler. IJsvogels is zijn tweede boek.

  • 'Dit is mijn verhaal, maar het is, denk ik, ook het verhaal van iedere ouder die wel eens gewankeld heeft.' - Saskia De Coster


    Saskia en Juli gaan met hun zoontje van één jaar naar een Canadees hippie-eiland. Daar groeide Karl op, de biologische vader van het jongetje. Ze komen terecht in een wifiloze wereld waar de natuur de wetten dicteert en waar de eilandbewoners een pijnlijk geheim over Karl delen.


    Voor Saskia komt alles onder spanning te staan: haar relatie met Juli, haar vriendschap met Karl, haar schrijverschap. Is ze wel een echte moeder, als niet-biologische ouder? En kun je dat leren, een ouder worden? Hoe moet ze zich verhouden tot haar zoon, haar bloedeigen niet bloedeigen zoon?


    Saskia de Coster (1976) is auteur van een eigenzinnig oeuvre. Haar werk werd in meer dan tien talen vertaald.

empty