Boom criminolgie

  • In Linkebeek bij Brussel overleed in augustus 2003 Chantal Beaudelet door een schot dat was afgevuurd met het dienstwapen van haar vriend Jack Darne. Chantal en Jack lagen op dat moment samen in bed. Drie jaar later werd Jack veroordeeld voor haar moord. Jack zegt dat Chantal zelfmoord pleegde en dat hij ten onrechte al veertien jaar vastzit voor de moord op Chantal. In het onderzoek door de politie kwamen er vreemde verhalen naar boven: over een depressie bij Chantal en over een buitenechtelijke relatie van Jack. Het bewijs tegen Jack was voor de jury voldoende voor een veroordeling. Maar blijft het bewijs overeind in een precieze analyse in het licht van de verschillende scenario's? Vermoordde Jack zijn Chantal? Of pleegde Chantal zelfmoord en had de jury Jack moeten vrijspreken?

  • Op een vrijdagmiddag in 2009 vond de politie het lichaam van de 78-jarige Mathilda Snoek. Zij was door 51 messteken om het leven gebracht. Haar voormalige thuishulp, Michelle Bovenkerk, werd veroordeeld voor de moord.

    Biologische sporen van Michelle werden op allerlei plekken in Mathilda's huis aangetroffen, soms vermengd met bloed. Volgens Michelle had zij die sporen achtergelaten toen zij de dag voor de moord bij Mathilda op bezoek was geweest of toen zij een tijdje daarvoor nog bij Mathilda had schoongemaakt. Dat zei allemaal niet zoveel.

    Maar er was meer. Michelle had op die vrijdagochtend om onduidelijke redenen de boodschappenbezorgdienst van Mathilda afgebeld. En ze deed verdachte uitspraken tegen familieleden. Tijdens het hoger beroep legde Michelle uit dat zij had geprobeerd de schuld naar zich toe te trekken omdat zij werd bedreigd door Mathilda's onderbuurman. Hij zou volgens haar de moord hebben gepleegd.

    In het Project Gerede Twijfel werd de veroordeling van Michelle onderzocht. Wij vergeleken een moordscenario, een diefstalscenario en een schoonmaakscenario. Bij welk scenario past het bewijs het beste?


  • De brandweer vond op een zondagochtend in 2002 bij het blussen van een brand de lichamen van de Oost-Europese Ona en haar tweejarige dochtertje Adina. Bij de sectie bleek dat Ona en Adina niet door de brand om het leven waren gekomen, maar dat ze daarvoor al waren gedood. Tien dagen later meldde Ona's buurman Hans zich bij de politie. Hij vertelde dat hij een paar uur voor de brand in Ona's huis was geweest om daar spullen te stelen. Hij had haar toen niet gezien. Hans maakte zich verdacht en werd veroordeeld voor het plegen van doodslag op Ona en Adina. Het belangrijkste bewijs was dat zijn DNA onder Ona's nagels was gevonden. Hans ontkende en zei dat zijn DNA al veel eerder onder Ona's nagels terecht was gekomen. In het Project Gerede Twijfel werd de veroordeling van Hans onderzocht. Wat blijft er over van het bewijs na een precieze analyse en een experiment met DNA?

  • Het was al donker toen vader en zoon hun hond uitlieten in een woonwijk in Breukelen. Zij zagen een vreemde man lopen, achtervolgden hem en belden 112. Even later vonden zij in de bosjes een vrouw die ernstig was mishandeld. Zij was er zo slecht aan toe, dat ze twee dagen later overleed. De vreemde man was de verdachte, de enige verdachte die serieus werd onderzocht. Hij kreeg een gevangenisstraf van vijftien jaar opgelegd. Al het bewijs in zijn strafzaak kent echter problemen, blijkt uit het onderzoek van het Project Gerede Twijfel. Waar sporen zouden moeten zijn, ontbreken ze. Waar het NFI helder zou moeten rapporteren, komen er misleidende rapporten. Waar onderzoek zou moeten worden gedaan naar andere scenario's, blijft dat achterwege. De analyses en experimenten van het Project Gerede Twijfel leiden tot een nieuwe kijk op de zaak van de dansende dader.

  • Hans werd om het leven gebracht doordat iemand hem met een moker minstens zes keer op zijn hoofd had geslagen. In de zoektocht naar een verdachte kwam de politie uit bij de beelden van een camera aan de overkant van de straat. Tussen het tijdstip waarop Hans voor het laatst werd gezien en het tijdstip waarop hij werd gevonden was maar één man bij de voordeur van Hans te zien. Vanaf dat moment bewoog het opsporingsonderzoek in de richting van die man. Het bewijs stapelde zich op tegen de verdachte: getuigen vertelden de politie over de foute reputatie van de man en er werd DNA van hem op de moker gevonden. Hij werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van zeven jaar en zes maanden. Maar wat op het eerste gezicht een sterke zaak lijkt, staat na een grondige analyse van het bewijs op losse schroeven. Laten camerabeelden wel altijd zien wat er daadwerkelijk heeft plaatsgevonden? Dat is slechts een van de vragen die in het Project Gerede Twijfel werden onderzocht in de zaak van de Mokumse mokermoord.

  • In het voorjaar van 1994 was de wereld getuige van de genocide in Rwanda. Op 11 november 1998 vroeg de destijds 30-jarige Rwandees Joseph Mpambara asiel aan in Nederland. Hij was op de vlucht voor het aanhoudende geweld in de nasleep van de oorlog en de genocide in zijn thuisland. Volgens de Nederlandse immigratiedienst waren er 'aanwijzingen' dat Joseph bij de genocide betrokken was geweest. Na een lang en duur onderzoek werd Joseph in Nederland veroordeeld voor oorlogsmisdrijven. In 2011 kreeg Joseph van het gerechtshof Den Haag een levenslange gevangenisstraf opgelegd, hetgeen in Nederland daadwerkelijk levenslang betekent. De veroordeling was bijna volledig gebaseerd op getuigenverklaringen. Door de hoeveelheid verklaringen lijkt er op het eerste gezicht sterk bewijs te zijn tegen Joseph. Hij heeft zijn betrokkenheid bij de genocide echter altijd ontkend.

    In het Project Gerede Twijfel werden de getuigen zelf en hun verklaringen grondig geanalyseerd. De uitkomst blijkt anders dan men zou verwachten. Het gehele verhaal is een wankel kaartenhuis.

empty