Stefan Hertmans

  • In de zomer van 1979 trok een huis in het Gentse Patershol
    de aandacht van Stefan Hertmans. De blauweregen hing bestoft
    neer, maar de geur trof hem diep en bracht hem terug naar zijn
    kinderjaren. Hij kocht het pand in een opwelling. Pas nadat hij
    het twintig jaar later had verkocht werd hij geconfronteerd met
    wat er zich tijdens de oorlog had afgespeeld. Verbijsterend was
    de ontdekking dat de vroegere bewoner een ss'er was. `Het is
    onbegrijpelijk,' schrijft Hertmans, `dat alles wat ik toen al had
    kunnen weten of tenminste toch vermoeden, zo gedachteloos
    aan mij voorbij had kunnen gaan.' Langzaam komt de man die
    hij wil leren begrijpen in beeld, alsook zijn Nederlandse, pacifistische
    echtgenote en hun kinderen, van wie de oudste zoon
    een vooraanstaand Vlaams intellectueel zou worden.
    Hertmans spreekt met nabestaanden, raadpleegt archieven, vindt
    intieme documenten. In zijn herinnering loopt hij weer door
    alle kamers die hij zo lang heeft bewoond.
    In De opgang komt de lezer huiveringwekkend dicht bij een
    politiek drama, dat ook een huwelijksdrama was. Opnieuw
    blijkt Hertmans verbonden met een verhaal dat aan belangrijke
    historische gebeurtenissen raakt. Opnieuw brengt het zijn verbeelding
    en pen op briljante wijze in beweging.

  • Wij waar geen eind aan komt Nieuw

    Wij waar geen eind aan komt is een ode aan het grootse en rijke
    poëzie-oeuvre van Stefan Hertmans. Deze bijzondere bloemlezing
    toont het oeuvre in al zijn muzikaliteit en verrast door
    onverwachte beelden en wendingen - precies zoals het leven zelf.
    Dichter en schrijver Peter Verhelst, een van Hertmans' literaire
    geestverwanten, maakte de keuze en schreef de inleiding waarin
    hij op hartstochtelijke wijze zijn bewondering voor Hertmans'
    poëzie onder woorden brengt.
    Tussen de gedichten van Kaneelvingers, de twaalfde en meest
    lichamelijke bundel van Hertmans uit 2005, weeft Peter Verhelst
    gedichten uit alle bundels, van de ongepubliceerde dichtbundel
    De kleine woordwoestijnen (1975-1980) tot en met de laatste
    bundel Onder een koperen hemel (2018). Door deze geheel andere
    compositie staan de hertmansiaanse thema's en motieven
    zoals herinnering, geschiedenis, liefde, erotiek, dood, verlies en
    vitale melancholie in een nieuwe orde, en flonkeren de gedichten
    van nieuwe mogelijkheden en betekenissen.

  • In een klein dorp in de Provence wordt sinds mensenheugenis over een pogrom en een verborgen schat gesproken. Eind negentiende eeuw vindt men in een synagoge in Caïro een hoeveelheid opzienbarende joodse documenten. Stefan Hertmans ontdekt de sporen van een voorname christelijke jonkvrouw uit de elfde eeuw, die haar leven vergooide uit liefde voor een joodse jongen. Hij gaat letterlijk achter deze vrouw aan, die samen met haar verboden liefde op de vlucht slaat en een duizelingwekkende tocht aflegt, opgejaagd door alles en iedereen.
    Stefan Hertmans baseerde zich voor De bekeerlinge op historische bronnen. Dat brengt hem in een chaotische wereld van passie, haat, liefde en dood, en voert hem uiteindelijk van Caïro terug naar het kleine Provençaalse dorp, waar hij sinds decennia thuis is.
    `Het is stikdonker om hen heen, het diepste uur van de nacht. De Grote Beer is van de hemelkoepel afgegleden. Ergens roept eenzaam een uil. Enkele sterren twinkelen vaag tussen de stil waaiende bladeren. Er beweegt iets, niet ver van haar vandaan, ze heeft het koud en rilt over haar hele lijf. Dan staat iemand wankelend boven haar, donker en wiegend. Dit is mijn dood, denkt ze. Ze hoort hijgen. Dan pas herkent ze David. Hij valt weer naast haar neer, ze grijpen elkaars handen, blijven zo liggen tot het ochtend wordt.

  • Winnaar AKO Literatuurprijs 2014

    Het verhaal van een kleine held in de Grote Oorlog die ervan droomde kunstenaar te worden.
    Vlak voor zijn dood in de jaren tachtig van de vorige eeuw gaf de grootvader van Stefan Hertmans zijn kleinzoon een paar volgeschreven oude cahiers. Jarenlang durfde Hertmans de schriften niet te openen tot hij het wél deed en onvermoede geheimen vond. Het leven van zijn grootvader bleek getekend door zijn armoedige kinderjaren in het Gent van voor 1900, door gruwelijke ervaringen als frontsoldaat in de Eerste Wereldoorlog en door een jonggestorven grote liefde. In zijn verdere leven zette hij zijn verdriet om in stille schilderkunst. Stefan Hertmans jarenlange fascinatie voor zijn grootvaders leven bracht hem uiteindelijk tot het schrijven van deze aangrijpende roman.

  • Op geestige en ontroerende wijze vertelt Hertmans de coming of age van een jongen in een Vlaams dorp gedurende de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw. Zijn ontluikende seksualiteit en levendige verbeelding nemen hem zo in beslag dat de wereld hem donker, angstaanjagend en vol geheimen voorkomt. Merelbeke is voor hem het paradijs op aarde, maar ook dat paradijs blijkt een illusie.
    Naar Merelbeke, voor het eerst verschenen in 1994 en genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs, is een indringend portret van een generatie die opgroeit met fantasieën over de Koude Oorlog en onbereikbare werelddelen. Tussen de vertrouwde wereld en de absolute verlatenheid, het landschap van de volwassenheid, ligt een afgrond die alleen met de verbeelding te overbruggen is. Tot zijn moeder hem tot de orde roept.
    Stefan Hertmans (1951) publiceerde romans, verhalenbundels, essays en gedichten. Eerdere romans van zijn hand werden genomineerd voor de AKO en Libris Literatuur Prijs, en bekroond met onder meer de Multatuli- en de F. Bordewijk-prijs. In 2013 verscheen Oorlog en terpentijn, dat in Nederland en Vlaanderen unaniem zeer lovend werd ontvangen en in minstens tien landen gaat verschijnen.

  • Na de publicatie van zijn verzamelde gedichten in 2005 verrast Stefan Hertmans met een nieuwe bundel, waarin de beste elementen uit zijn werk triomferen: een open oog voor de wereld, een gepassioneerde mengeling van kosmopolitisme en intimiteit, een bondige stijl in combinatie met een grote beeldende kracht. En sterker dan ooit is er een veerkrachtige melancholie, die al deze gedichten doortrekt: 'Nee, uit deze rij stapt niemand die ons hoort,/ De engelen zijn lang voorbij./ De hand die naar de stilte grijpt, krijgt niets/ Dan ruis in ruil, het vallen van de dingen,/ Ontwakend in een nacht die, net voor het vertrek,/ De dromen bergt die angstzweet brengen./ Want wie uit dood ontwaakt, het krakend lot/ Van nooit geziene vogels bij een oever zonder stroom,/ Die zal niet ondergaan tenzij hij droomt.'

  • Aan het rustige bestaan van John de Vuyst komt abrupt een einde als hij op een dag twee geheimzinnige brieven ontvangt in een taal die hem vreemd is. Nog geen vierentwintig uur later ontploft een krachtige bom op de tweede etage van het Institut du Monde Arabe in Parijs, gevolgd door een reusachtige ontploffing in de Sint-Pieterskerk in Rome. Zijn leven raakt in een stroomversnelling als De Vuyst ontdekt dat er een direct verband bestaat tussen de aan hem geadresseerde brieven en de terroristische aanslagen van tot dan toe onbekende fundamentalisten.

  • 'We kunnen er niet onderuit: we beleven emotionele tijden. Waar men ook kijkt, commotie is de norm, intensiteit de vorm.' Zo begint het recentste boek met essays van Stefan Hertmans, waarin hij ons verlangen naar een arcadisch bestaan fileert. Waarom moeten we alles wat we van waarde achten - seksualiteit, identiteit, kunst en literatuur, sociaal engagement - onophoudelijk opfokken voor het grote doel? Kunnen we de dingen niet meer in hun waarde laten zonder ze uit te kauwen? Wellicht hebben we zo'n intens gevoel van verlies, omdat we voortdurend een fictieve persoonlijkheid najagen. Het is niet verwonderlijk dat Hertmans in dit boek uitgebreid aandacht besteedt aan kritische schrijvers als Michel Houellebecq, Søren Kierkegaard en W.G. Sebald, over wie hij met grote instemming schrijft.  

    `Hertmans schrijft zo prikkelend dat ik meteen zijn mening wil weten over alles wat ik recentelijk heb gelezen.' - Elsbeth Etty in NRC Handelsblad

    `Essays die met kracht van argumenten en vaak in superieure, lenige en soms ook geestige formuleringen kritiek leveren op ideeën en praktijken die het culturele leven momenteel beheersen. (...) Een ronduit indrukwekkend boek.' - De Groene Amsterdammer

    `Er bestaan essayboeken waarvoor je graag een hele kast romans weggeeft, schrijft Stefan Hertmans. Misschien geldt dat ook wel voor zijn nieuwe bundel.' - De standaard

  • Stefan Hertmans is niet de eerste dichter die onbeschroomd
    kiest voor schoonheid in troebele tijden. Zijn gedichten zweven
    tussen deze twee polen - vormbewuste verleiding en scherp
    poëtisch bewustzijn.
    Onder een koperen hemel is een meeslepende bundel waarin veel
    registers en toonhoogtes worden bespeeld. De gedichten ademen
    tegelijk tijdloosheid en actualiteit: de hemel van Giotto
    hangt inmiddels vol satellieten. Zoveel andere stemmen klinken
    mee, van W.B. Yeats en J.H. Leopold tot Jeff Buckley en
    Moby - en toch gaat het om de unieke, intieme stem van Stefan
    Hertmans. Wie zei dat dichters eindelijk moeten beginnen iets
    te zeggen? Deze krachtige nieuwe bundel bewijst opnieuw dat
    Hertmans nooit is opgehouden alles te zeggen.

  • Antigone in Molenbeek is het prangende relaas van een jonge vrouw die op zoek gaat naar haar dode broer. Zij wil niets liever
    dan hem kunnen begraven, maar dat blijkt onmogelijk.
    Verwijzend naar de bekende tragedie van Sophocles schreef Stefan Hertmans een uiterst actuele, beklemmende en poëtische tekst over medeleven met iemand die helemaal alleen is komen te staan: de zus van een zelfmoordterrorist.

  • Sinds zijn debuut in de vroege jaren tachtig schreef Stefan Hertmans een indrukwekkend oeuvre bijeen dat bestaat uit romans, verhalen, essays, toneel en vooral ook veel poëzie. In het afgelopen decennnium publiceerde hij een reeks bundels die meermalen werden bekroond en zeer geprezen. Kaneelvingers is zijn twaalfde bundel: een thematische hechte verzameling gedichten waarin handen en vingers een sleutelrol spelen.

  • Het verborgen weefsel is een verslag van de innerlijke strijd van een veertigjarige vrouw. Wat vraagt haar schrijverschap, waarmee ze overhoop ligt, van haar? En waar is haar verloren zuster gebleven? De kloof tussen haar gedachten en het leven met haar man en dochtertje lijkt nauwelijks meer te overbruggen. Zelfs een reis naar het buitenland en een buitenechtelijke relatie kunnen haar niet tot zichzelf brengen.
    Met subtiele toetsen wordt een intrigerend portret geschetst van een vrouw die leeft met alle verworvenheden van de emancipatie. Haar melancholie en haar creatieve vertwijfeling leiden naar een onverwachte ontknoping.

  • Een beeld van jou

    Stefan Hertmans

    De gedichten van Stefan Hertmans zijn doordrongen van een vitale melancholie. Met de jaren is zijn werk intiemer geworden. Speciaal voor de Poëzieweek maakte Hertmans naast het Poëzieweekgeschenk een keuze uit zijn liefdesgedichten. Je vindt er `verwensingen' en `bezoekingen', maar ook talrijke erotische aanrakingen, warme kaneelvingers en koele oestervingers; er is sprake van verlangen en warmte, maar ook van eenzaamheid en afscheid. Er zijn `warme klauwen' en scherven, maar ook hagedissen die neus aan neus slapen. Een heel leven van liefde en
    passie ligt er beeldend in vervat.
    Een beeld van jou is rijke, lyrische poëzie van een veelbekroond dichter.

empty