Pascal Mercier

  • De zestiger Simon Leyland heeft te horen gekregen dat hij nog maar kort te leven heeft. Hij verkoopt de uitgeverij in Triëst die hij na de dood van zijn vrouw ruim tien jaar heeft geleid, en vertrekt naar Londen. Daar is hij volwassen geworden, daar is hij ooit begonnen als vertaler, daar heeft hij zijn vrouw leren kennen en met haar twee kinderen gekregen. Daar heeft hij ook een huis geërfd van een oom. Hij neemt de tijd om de brieven te herlezen die hij het afgelopen decennium aan zijn overleden vrouw heeft geschreven om te ontdekken wie hij geworden is. Het zijn schitterende brieven over liefde, verlangen, eenzaamheid en de kracht van de taal die in hun leven zo'n belangrijke rol heeft gespeeld. En al neemt zijn lot toch nog een onverwachte wending, hij laat zich er niet door van de wijs brengen. Uiteindelijk is Simon Leyland, net als de hoofdpersoon van de roman waaraan hij begint, een gelouterd mens.

  • Midden in een les verlaat de leraar Raimund Gregorius het klaslokaal. Opgeschrikt door het besef dat de tijd hem door de vingers glipt, laat hij zijn geordende leven achter zich en vertrekt hij nog diezelfde nacht met de trein naar Lissabon. De aanleiding voor deze drastische stap is een boek dat hij bij toeval in handen heeft gekregen. Het is van de Portugese arts Amadeu de Prado, die zo indringend schrijft over de diepste ervaringen in het leven van de mens, dat Gregorius er niet meer van loskomt. In Lissabon gaat hij op zoek naar sporen van Prado. Zo hoopt hij te ontdekken hoe hij zijn leven moet leiden en welke wending hij eraan kan geven om een ander mens te worden.
    `Magistrale roman over alle grote vragen van het bestaan.' de Volkskrant
    `Een boek dat nog lang in je nazindert als je het uit hebt.' Het Parool
    `Pleidooi voor de literatuur, een absolute aanrader.' De Telegraaf
    `Een ingenieuze roman over een zoektocht naar de vrijheid.' Vrij Nederland

  • De verwachtingen zijn hooggespannen wanneer taalkundige Philip Perlmann een internationaal congres in Italië moet voorzitten. Het zal de bekroning worden van een carrière die hem aan de top van zijn vakgebied heeft gebracht. Maar niemand van de congresgangers heeft een vermoeden van de twijfels en het onvermogen waardoor Perlmann na de dood van zijn vrouw is overvallen. Hij gelooft niet meer in de wetenschap, niet in het academische milieu en vooral niet meer in zichzelf. Om zijn onmacht te verbergen stapelt hij tijdens het congres de ene leugen op de andere. Wanneer Perlmann zijn eigen bijdrage moet leveren, weet hij dat hij niets te zeggen heeft. Hij beseft dat hij een totale afgang alleen nog kan voorkomen door een daad met verstrekkende gevolgen.

empty