Filter
-
7 oktober 2023 was voor veel mensen de dag waarop de wereld veranderde. Zo ook voor Natascha van Weezel. In haar door de Holocaust getekende familiegeschiedenis werd Israël altijd gezien als verzekeringspolis, een veilige uitwijkmogelijkheid voor áls het in Europa weer mis mocht gaan. Nu twijfelt ze aan haar liefde voor het land onder Netanyahus heerschappij, en bloedt haar hart ook voor de vele doden in Gaza.
Wat doet het met je als je moet huilen om die gruwelijk wrede oorlog, maar tegelijk niet vindt dat Israël als land moet worden opgedoekt? In de huidige gepolariseerde werkelijkheid word je haast gedwongen om óf voor Israël, óf voor Palestina te kiezen. Natascha zoekt steeds weer naar een verbindende positie in het midden. In dit essay stelt ze de vraag: kan een middenpositie ook radicaal zijn, een constructieve kracht die bijdraagt aan verbetering?
De positie tussen twee vuren heeft zijn prijs, Natascha kwam in aanraking met heftig antisemitisme, ontving bedreigingen en verloor vriendschappen. Maar er is voor haar geen andere weg: ze blijft streven naar wederzijds begrip, naar het erkennen van elkaars menselijkheid en benadrukt het belang van de zachte krachten in een harde oorlog. -
Het gebeurde op een doodgewone dag in maart. Natascha had boodschappen gedaan, aan een filmplan gewerkt en daarna een uur lang gebeld met de Belastingdienst. Ze had net de kattenbak verschoond, toen ze bericht kreeg van haar vader. Het was een bericht dat alles veranderde. Hoe reageer je als je hoort dat je naaste een ernstige vorm van kanker heeft? Wat betekent het om plotseling te worden geconfronteerd met de dreigende dood van je vader, van wie je zielsveel houdt, en die nog midden in het leven staat? En hoe voelt het als die vader dan ook nog eens een publiek figuur is, waardoor je hem en zijn ziekte met het halve land moet delen?
Nooit meer Fanta is een openhartig, rauw en toch subtiel verslag van het jaar dat Natascha's vader ziek was en overleed. Met grote precisie en gevoeligheid, maar ook vol zelfspot en met lichte ironie beschrijft Natascha het veranderende leven van haar ouders en haarzelf in het zicht van de dood - van de eerste voortekenen van haar vaders ziekte tot het opruimen van zijn spullen. De gelukspoppetjes die ze in het ziekenhuis heimelijk onder haar vaders kussen stopte, hebben niet geholpen. Journalist Max van Weezel stierf op 11 april 2019, in het harnas, zoals hij wenste.
Max van Weezel was politicoloog, journalist en presentator. Zijn werk werd onderscheiden met de Anne Vondelingprijs en de Frans Banning Cocq Penning. Tot kort voor zijn overlijden presenteerde hij nog Met het oog op morgen.
Natascha van Weezel (1986) debuteerde met Magere jaren. In 2015 verscheen De derde generatie, waarmee ze veel opzien baarde. In 2017 volgde Thuis bij de vijand. Van Weezel is columnist bij Het Parool en werkt als freelancejournalist voor kranten en televisie. In 2018 maakte ze de vierdelige documentaireserie Natascha's Beloofde Land voor de VPRO en NPO3. -
Waarom roept het Israëlisch-Palestijns conflict ook in ons eigen land zoveel spanningen op? In hoeverre is moslimhaat vergelijkbaar met antisemitisme? Wat is het verschil tussen antizionisme en antisemitisme? En wat doe je als mensen uit de eigen gemeenschap je voor 'nazi', 'verrader' of 'joodse zelfhater' uitmaken, een alleraardigst Marokkaans meisje wil weten wat de Holocaust is en een groep Turkse tieners er heilig van overtuigd is dat de joden achter IS zitten?
Niet alleen internationaal, maar ook binnen Nederland zorgen de voortdurende conflicten in het Midden-Oosten voor een toenemende polarisatie. Tijdens de Gaza-oorlog in de zomer van 2014 bereikten het wantrouwen, het gescheld en de agressie tussen joden en moslims een dieptepunt. Juist omdat er geen enkele ruimte meer leek voor enige nuance, besloot Natascha van Weezel, een jonge, joodse vrouw, te onderzoeken of er niet toch een brug tussen joden en moslims viel te slaan.
Aan de hand van haar ervaringen, aangevuld met interviews met onder andere oud-burgemeester van Amsterdam Ed van Thijn, Marokkaanse activist van het eerste uur Abdou Menebhi, opperrabbijn Binyomin Jacobs en de Palestijnse radicaliseringdeskundige Montasser AlDe'emeh, schetst van Weezel een eerlijk beeld van de relaties tussen moslims en joden in Nederland. -
- 50%
Hoe voelt het als je grootmoeder over niets anders kan praten dan de Tweede Wereldoorlog? Wat gebeurt er met je als je vader je van jongs af aan meeneemt naar alle Holocaust monumenten ter wereld? En hoe verdraag je de gedachte dat je voorouders werden vermoord om het simpele feit dat ze joods waren?
Natascha van Weezel, kleindochter van vier Holocaust overlevenden, stelt zich al jaren de vraag hoe haar leven vandaag de dag nog wordt beïnvloed door een oorlog die zeventig jaar geleden plaatsvond. En ze is niet de enige. In Kleinkinderen van de Holocaust brengt ze aan de hand van haar eigen familiegeschiedenis en talloze openhartige gesprekken met leeftijdsgenoten in Nederland, Amerika en Israël een generatie in kaart die zich op enigerlei wijze tot de Holocaust zal moeten verhouden. Ze schetst een aangrijpend portret van de kleinkinderen van de oorlog: de generatie die in tegenstelling tot de tweede wel van jongs af aan werd geconfronteerd met het beladen familieverleden.
Natascha van Weezel (1986) debuteerde op twintigjarige leeftijd met Magere Jaren, een persoonlijk boek over haar strijd tegen de eetstoornis Anorexia Nervosa.In 2012 studeerde zij af aan de Nederlandse Film- en Televisieacademie als scenarioschrijver met de korte fictiefilm Lost&Found. Kleinkinderen van de oorlog zal worden ondersteund door de NCRV-documentaire Elke dag vier mei.
